Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku
z dnia 20 czerwca 2006 r.
II SA/Bk 126/06

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Prutis.

Sędziowie: NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Asesor, WSA Małgorzata Roleder.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi B.J.N. i M.N. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) grudnia 2005 r. nr (...) w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości - oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności:

Starosta Z. decyzją z dnia (...) października 2005 r. Nr (...) wywłaszczył na rzecz Miasta Z. działkę nr (...)/8 o powierzchni 0,0789 ha położoną w Z., stanowiącą własność B.J. i M. małż. N. oraz ustalił wysokość odszkodowania pieniężnego za wywłaszczoną nieruchomość w wysokości 141.413,00 zł, w tym: wartość rynkowa działki - 75.460,00 zł, wartość rynkowa nieruchomości garażowej - 37.330,00 zł, wartość studni kopanej - 2.200,00 zł, wartość ogrodzenia i utwardzenia placu - 18.055,zł, wartość nasadzeń - 4.072,00 zł i wartość trawnika - 4.296,00 złotych.

Organ wskazał, że zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) marca 2002 r. Nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, działka nr (...)/8 przeznaczona została pod budowę II etapu odcinka drogi łączącej ulicę B. z ulicą T.K. w Z. Projekt podziału, w wyniku którego utworzona została działka nr (...)/8 został zatwierdzony decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia (....) lutego 2003 r. (Nr (...)).

Burmistrz Miasta Z. zaproponował B.J. i M. N. wykup działki nr (...)/8 o powierzchni 0,0789 ha wraz ze składnikami znajdującymi się na nieruchomości za cenę 85.740,00 zł. Kwota ta wynikała z operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego k.z., sporządzonego w dniu (...) czerwca 2004 r., na zlecenie Burmistrza Miasta Z. Ponieważ do zawarcia dobrowolnej umowy sprzedaży nieruchomości nie doszło, Burmistrz Miasta Z. wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2004 r. wystąpił do Starosty Z. o wywłaszczenie działki.

W związku z brakiem porozumienia stron oraz po upływie dwumiesięcznego terminu wyznaczonego przez Starostę Z. do zawarcia umowy przeniesienia własności na rzecz Miasta Z. działki nr (...)/8, Starosta Z. zawiadomieniem z dnia (...) stycznia 2005 r. Nr (...) wszczął postępowanie wywłaszczeniowe.

W trakcie postępowania wywłaszczeniowego doszło do sporządzenia dwóch operatów szacunkowych (J.B. z kwietnia 2005 r., opracowanego na zlecenie skarżących i k.k. z lipca 2005 r., opracowanego na zlecenie organu). Ustalając należne odszkodowanie organ I instancji oparł się na wycenie wywłaszczonej nieruchomości i nakładów sporządzonej przez k.k. w lipcu 2005 r., uzupełnionej na żądanie organu operatem z dnia (...) września 2005 r. w zakresie określenia wartości budynku gospodarczego metodą rynkową.

W ocenie tutejszego organu, operaty szacunkowe datowane na dzień (...) lipca 2005 r. oraz na dzień (...) września 2005 r. sporządzone przez rzeczoznawcę k.k., określające wysokość odszkodowania, zostały sporządzone zgodnie z art. 134 i 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz standardami zawodowymi rzeczoznawców majątkowych. Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami "wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych". Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z dn. 22 września 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) w § 22 ust. 1 stanowi, że metodę kosztów odtworzenia lub kosztów zastąpienia stosuje się przy użyciu techniki szczegółowej, techniki elementów scalonych albo techniki wskaźnikowej. Stosownie do wyżej wymienionych przepisów rzeczoznawca majątkowy określił wartość gruntu oraz budynku gospodarczego garażu metodą rynkową, zaś wartość innych nakładów, za które przysługuje właścicielom odszkodowanie metodą odtworzeniową z uwzględnieniem stopnia zużycia technicznego zgodnie z art. 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Rzeczoznawca majątkowy opisując nieruchomość numer (...)/08 stwierdził m.in., że jest to działka zabudowana budynkiem gospodarczym (garażem) murowanym z przybudowanym gołębnikiem, położona jest w strefie centralnej miasta powiatowego, nie posiada bezpośredniego dojazdu z drogi publicznej. Działka jest częściowo ogrodzona i utwardzona. Położona jest w sąsiedztwie zabudowy wielorodzinnej, jednorodzinnej i budynków użyteczności publicznej. Stan techniczny zabudowy jest przeciętny.

Organ dodał, że w piśmie procesowym z dn. (...) sierpnia 2005 r. pełnomocnik właścicieli działki wniosła o wypłatę odszkodowania w wysokości 50.000,00 zł z tytułu pogorszenia się warunków zagospodarowania na działkach numer (...)/9 o pow. 0,0002 ha i (...)/10 o pow. 0,0095 ha, powstałych w wyniku podziału działki numer (...)/4. Zgodnie z art. 113 ust. 3 ustawy z dn. 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce gruntami, "jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela nabywa się tę część nieruchomości w drodze umowy na rzecz jednostki samorządu terytorialnego". Jest to zatem roszczenie cywilno-prawne i Burmistrz Miasta Z. ma obowiązek ich nabycia w drodze umowy na rzecz Miasta Z. tym bardziej, że są to działki małe obszarowo, niekształtne i nie nadają się zarówno do celów budowlanych jak również to użytkowania rolniczego.

Żądanie dotyczące uwzględnienia podatku VAT w odszkodowaniu za pozostawione składniki na nieruchomości będącej przedmiotem postępowania wywłaszczeniowego nie może być uwzględnione, gdyż przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie dają podstaw prawnych do zwiększenia ustalonego odszkodowania o podatek VAT. Zgodnie z art. 134 podstawą ustalenia odszkodowania jest wartość rynkowa lub odtworzeniowa. Podatek VAT jest natomiast elementem związanym z ceną i kwotą pieniężną podlegającą rozliczeniu, co oznacza, że w przypadku transakcji pomiędzy płatnikami VAT, nie obciąża on żadnej ze stron. Będzie miał zastosowanie w przypadku, gdy właściciel gruntu w momencie wywłaszczenia będzie działał jako podatnik.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący B.J. i M. małżonkowie N. wnieśli o jej zmianę przez:

*

ustalenie wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość należnego od Miasta Z. w wysokości 154.023 zł, na które złożą się następujące kwoty:

-

wartość rynkowa działki - 79.100,00 zł,

-

wartość nieruchomości garażowej - 46.300,00 zł,

-

wartość studni kopanej - 2.200,00 zł,

-

wartość ogrodzenia i utwardzenie placu - 18.055,00 zł,

-

wartość nasadzeń - 4.072,00 zł,

-

wartość trawnika - 4.296,00 zł zwiększonego o podatek VAT

*

ustalenie odszkodowania na kwotę 50.000,00 zł za pogorszenie się warunków gospodarowania na nieruchomości sąsiedniej, jaka pozostaje właścicielom po wywłaszczeniu części nieruchomości, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dn. (...) grudnia 2005 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z użyciem następującej argumentacji:

Zgodnie z treścią art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) wywłaszczenie może być dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Cel publiczny w konkretnej sprawie stanowi w rozumieniu art. 6 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy wydzielenie gruntów pod drogi publiczne - decyzja Burmistrza Miasta Z. z dn. (...) marca 2002 r. Nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr (...)/4 przeznaczonej pod budowę II etapu odcinka ulicy łączącej ulice B. z ulicą T.K. w Z.

Z uwagi na fakt, że dobrowolne rokowania nie przyniosły rezultatu, wyznaczono stronom dwumiesięczny termin na zawarcie umowy, do sfinalizowania której jednak także nie doszło. Wyczerpano więc przesłanki z art. 116 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przeprowadzono również, w myśl art. 118 ust. 1 cytowanej powyżej ustawy - rozprawę administracyjną. Tak więc wypełniono wszystkie przesłanki warunkujące wywłaszczenie nieruchomości zgodnie z prawem.

Nie naruszono także przepisów dotyczących ustalenia wysokości odszkodowania. Zgodnie bowiem z art. 130 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. W myśl art. 159 tejże ustawy Rada Ministrów określiła, w drodze rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109) zasady wyceny nieruchomości.

Skoro więc w niniejszej sprawie wysokość odszkodowania określonego w zaskarżonej decyzji oparto na operatach szacunkowych sporządzonych w dniu (...) lipca 2005 r. oraz w dniu (...) września 2005 r. przez rzeczoznawcę majątkowego k.k. i operaty te spełniają warunki zawarte w cytowanym rozporządzeniu, to również nie można uznać, że w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza prawo.

Organ odwoławczy również stwierdza, że ww. operaty szacunkowe sporządzone przez k.k. wykonane zostały prawidłowo. Dla określenia wartości rynkowej wywłaszczonej działki przyjęto 3 działki, zbyte w okresie 2002-2004 r.. Wartość rynkową wywłaszczonej działki określono w podejściu porównawczym, metodą porównania parami. Wartość rynkowa 1 m2 gruntu obliczona jako średnia arytmetyczna z wartości określonych w trzech parach porównawczych, wyliczona została na kwotę 95,64 zł/m2.

Wartość rynkową garażu określono również w podejściu porównawczym, metodą porównania parami.

Wniosek odwołujących się o oparcie wyceny na opinii rzeczoznawcy majątkowego J.B., sporządzonej na wniosek M.N., nie może być uwzględniony, ponieważ wycena ta sporządza została dla określenia wartości nieruchomości w celu jej sprzedaży. Wartość garażu określona została metodą odtworzeniową. Wartość odtworzeniową określa się dla nieruchomości, które ze względu na obecne użytkowanie lub przeznaczenie nie są lub nie mogą być przedmiotem obrotu rynkowego, a także, jeżeli wymagają tego przepisy szczególne.

Również nie mogą być uwzględnione pozostałe wnioski zgłoszone w odwołaniu.

Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują rozwiązań dotyczących uwzględnienia podatku VAT przy ustalaniu odszkodowania za składniki znajdujące się na nieruchomości.

Również nie może być uwzględniony wniosek dotyczący ustalenia odszkodowania za pogorszenie się warunków gospodarowania na nieruchomości sąsiedniej, jaka pozostaje wywłaszczonym po podziale całej nieruchomości.

Po wywłaszczeniu nieruchomości właścicielom pozostaje działka nr (...)/9 o powierzchni 2 m2 oraz działka nr (...)/10 o powierzchni 95 m2, które ze względu na małą powierzchnię oraz kształt nie nadają się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele. Zgodnie z przepisem art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami - jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie. Dlatego też z wnioskiem o wykup nieruchomości odwołujący się winni wystąpić, poza tokiem postępowania wywłaszczeniowego, do Burmistrza Miasta Z.

Również nie może być uwzględniony wniosek dotyczący przyznania odszkodowania w wysokości 50.000,00 zł za pogorszenie warunków gospodarowania na pozostawionych sąsiednich działkach oznaczonych numerami (...)/9 i (...)/10 o łącznej powierzchni 97 m2.

Ustawa o gospodarce gruntami w art. 128 ust. 4 określa, że odszkodowanie przysługuje również za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120. Natomiast z art. 120 ustawy wynika, że jeżeli zachodzi potrzeba zapobieżenia niebezpieczeństwu, wystąpienia szkody lub niedogodnościom, jakie mogą powstać dla właściciela nieruchomości sąsiednich wskutek wywłaszczenia lub innego niż dotychczas zagospodarowania wywłaszczonej nieruchomości, w decyzji o wywłaszczeniu ustanawia się niezbędne służebności oraz ustanawia się obowiązek budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń zapobiegającym tych zdarzeniom lub okolicznościom.

W niniejszej sprawie w związku z wywłaszczeniem działki nr (...)/8 nie zachodzi potrzeba ustanowienia służebności oraz budowy i utrzymania odpowiednich urządzeń. Pozostawione właścicielom działki będą miały dostęp do drogi publicznej.

Stąd organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej.

W wywiedzionej na tę decyzję skardze B.J. i M. małż. N. wnieśli:

*

o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Z. z dnia (...) października 2005 r. Nr (...) i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji zarzucając:

*

ustalenie odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość przy przyjęciu mniej korzystnej dla wywłaszczanych ceny gruntu i nieruchomości garażowej, podczas, gdy z materiału dowodowego wynikały wartości bardziej korzystne i realne do uzyskania w obrocie rynkowym,

*

ustalenie odszkodowania bez ubruttowienia go podatkiem VAT, który wywłaszczani będą musieli ponieść chcąc odtworzyć sobie wywłaszczaną nieruchomość i jej składnik,

*

nie ustalenie i nie przyznanie odszkodowania za pogorszenie się warunków gospodarowania na nieruchomości sąsiedniej, jaką pozostaje wywłaszczonym po podziale nieruchomości stanowiącej ich własność i wywłaszczeniu przedmiotowej w sprawie pomimo zgłoszenia przez strony takiego żądania na kwotę 50.000,00 zł i wypłacania przez miasto takich odszkodowań innym osobom,

*

ustalenie odszkodowania w oparciu o operaty szacunkowe, które pomijały przy porównaniach najbliższe dacie wywłaszczenia i najkorzystniejsze transakcje wolnorynkowe.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Kryterium kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne, określa art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Zgodnie z tym przepisem, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega na zbadaniu, czy organ administracji publicznej w konkretnej sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola przebiega w trzech płaszczyznach: oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub działania organ z prawem materialnym, dochowania wymaganej prawem procedury i respektowania reguł kompetencji. Poddając tak rozumianej kontroli zaskarżoną w tej sprawie decyzję, należy stwierdzić, iż nie naruszyła ona prawa materialnego, procesowego ani reguł kompetencji, co czyni zarzuty skargi bezzasadnymi.

Nie ulega wątpliwości, że podjęta w sprawie decyzja o wywłaszczeniu nieruchomości skarżących została wydana zgodnie z zachowaniem procedury określonej w rozdziale 4-tym działu III-go ustawy z dn. 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Stanowiąca własność skarżących działka oznaczona numerem geodezyjnym (...)/8 o powierzchni 789 m2, znalazła się na obszarze objętym planowaną budową II etapu drogi łączącej ulicę B. z ulicą T.K. w Z. Powyższe wynika z ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Z. z dn. (...) marca 2002 r. Nr (...) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki Nr (...)/4 dla inwestycji w postaci budowy II etapu odcinka drogi łączące opisane wyżej ulice. Nie ulega też wątpliwości, że rokowania zmierzające do umownego i dobrowolnego pozyskania nieruchomości skarżących przez Miasto Z. dla realizacji inwestycji celu publicznego, nie przyniosły rezultatu, stąd wystąpiła konieczność zainicjowania przez Miasto Z. postępowania wywłaszczeniowego. Zasadność wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego nie jest zresztą przedmiotem zarzutów skargi albowiem te skoncentrowane są wyłącznie wokół prawidłowości ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Przepisy regulujące zasady ustalania odszkodowania za wywłaszczane nieruchomości zamieszczone są w rozdziale 5-tym działu III-go ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z tymi przepisami odszkodowanie ustala starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji publicznej (art. 129 ust. 1 ustawy), wysokość tego odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczeniowej nieruchomości na dzień wydania decyzji o wywłaszczeniu (art. 130 ust. 1 ustawy), po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 2 ustawy), a podstawę ustalenia odszkodowania stanowi wartość rynkowa nieruchomości, chyba, że ze względu na rodzaj nieruchomości nie można określić jej wartości rynkowej (art. 134 ust. 1 ustawy). W razie wystąpienia niemożności określenia wartości rynkowej nieruchomości, określa się jej wartość odtworzeniową (art. 135 ust. 1 ustawy). Ustawa o gospodarce nieruchomościami precyzuje też ogólne reguły wyceny nieruchomości (vide: przepisy rozdziału pierwszego działu IV ustawy) odsyłając w kwestiach szczegółowych do wydanego z upoważnienia z art. 159 - rozporządzenia Rady Ministrów, którym jest Rozporządzenie z dn. 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.).

Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz decyzji odwoławczej wskazuje, iż w sprawie niniejszej nie zostały naruszone reguły ustalania odszkodowania i wyceny nieruchomości. Orzekając o wysokości odszkodowania organy obu instancji oparły się na opinii rzeczoznawcy majątkowego - operatach szacunkowych k.k. sporządzonych w dniu (...) lipca 2005 r. oraz w dn. (...) września 2005 r. prawidłowo uznając, iż operaty te spełniają warunki ustawy o gospodarce nieruchomościami i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 152 i 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami, sposoby określenia wartości nieruchomości, zwane podejściami do ich wyceny, uzależnione są od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości, przy czym wyboru określonego podejścia (porównawczego, dochodowego lub kosztownego albo mieszanego) oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy. Bierze on w pierwszej kolejności pod uwagę cel wyceny (tu celem jest ustalenie wysokości odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość), a także rodzaj nieruchomości, jej położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w infrastrukturę techniczną, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtuje się w obrocie nieruchomościami ceny.

W uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej i odwoławczej organy zawarły ocenę operatów szacunkowych k.k. poprzez pryzmat przepisów regulujących zasady sporządzania operatów i standardy zawodowe rzeczoznawców majątkowych. W toku postępowania administracyjnego przeprowadzona została konfrontacja stanowiska zajętego przez rzeczoznawcę K. ze stanowiskiem wyrażonym przez rzeczoznawcę B., na którego operat (sporządzony na prywatne zlecenie skarżących) powołują się skarżący. Z konfrontacji tej wynika uzgodnione stanowisko, iż różnica wartości rynkowej nieruchomości skarżących (gruntu), jaka wystąpiła w obu wycenach (79.100,00 zł według rzeczoznawcy B. i 75.460,00 zł według rzeczoznawcy K.) mieści się w rzędzie dopuszczalności 5%-owej rozbieżności, jaka może wystąpić przy wycenie gruntu metodą wolnorynkową w operatach różnych rzeczoznawców. W mieszczącej się w rzędzie dopuszczalności różnicy w obu wycenach, nie sposób zatem dopatrywać się naruszenia prawa. Nie nasuwa też zastrzeżeń wolnorynkowa wycena budynku garażowego (37.300,00 zł). Rzeczoznawca do porównania z wycenianym budynkiem skarżących wybrał sprzedane bez prawa do gruntu inne nieruchomości garażowe z terenu powiatu z. i powiatów przyległych wyjaśniając przy tym, iż zalecenie rozszerzenia lokalnego rynku o przyległe powiaty wynikało z ustaleń na rozprawie administracyjnej. Rzeczoznawca wyjaśnił też, z jakich względów do porównania zmuszony był brać budynki gospodarcze - garaże stanowiące spółdzielcze własnościowe prawo do garażu. Skarżący podważając wolnorynkową wycenę ich garażu, nie dają konkretnego przykładu innej niesłusznie pominiętej przy porównaniu nieruchomości garażowej, podobnej do ich nieruchomości.

Z samego zaś faktu oszacowania ich garażu na wyższą kwotę przez rzeczoznawcę Ł. przy zastosowaniu cen odtworzeniowych (metodą normatywów scalonych) nie można wyprowadzić trafnej argumentacji dla podważenia wyceny wolnorynkowej. Każda z tych wycen bowiem rządzi się oddzielnymi regułami.

Zarzut skarżących dotyczący braku ustalenia odszkodowania za tę część nieruchomości jaka pozostała po podziale gruntu dokonanym dla celów wywłaszczenia (chodzi o działki Nr (...)/9 i (...)/10) nie może być uwzględniony, albowiem uchylanie się Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego od nabycia pozostałej po wywłaszczeniu części nieruchomości nienadającej się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, uprawnia dotychczasowych właścicieli jedynie do wystąpienia na drogę procesu cywilnego ze stosownym roszczeniem o zobowiązanie do złożenia stosownego oświadczenia woli o nabyciu tej części nieruchomości (art. 64 k.c. i 1047 k.p.c.). Roszczenia w tym zakresie nie można egzekwować w trybie administracyjnym.

Co zaś do żądania wyrównania szkód z tytułu pogorszenia warunków gospodarowania na pozostałej dla skarżących części nieruchomości w następstwie wywłaszczenia innej części, podzielić należy wyrażone przez organ stanowisko, iż przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w art. 120 przewidują jedynie możliwość zapobiegania ewentualnym szkodom na nieruchomościach sąsiednich wobec wywłaszczonej, poprzez ustanowienie służebności bądź budowę i utrzymanie urządzeń zapobiegających ewentualnemu niebezpieczeństwu lub niedogodnościom w użytkowaniu nieruchomości sąsiednich, nie przewidują zaś formy zadośćuczynienia pieniężnego.

Ubruttowienie odszkodowania podatkiem VAT również nie wynika z treści przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów wykonawczych do tejże ustawy a skoro tryb dochodzenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i zasady regulujące jego ustalanie są uregulowane w sposób wyczerpujący w tychże przepisach, nie ma uzasadnionych podstaw do wyprowadzenia obowiązku ubruttowienia kwoty odszkodowania.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono (art. 151 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).-