Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008186

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 12 stycznia 2016 r.
II SA/Bd 997/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak.

Sędziowie WSA: Jarosław Wichrowski, Jerzy Bortkiewicz (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent (...) decyzją z (...)2015 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej (...), zwanej dalej: "skarżącą" pozwolenia na budowę parkingu ogólnodostępnego na 29 miejsc postojowych w miejscu istniejącego boiska przy ul. (...) w (...) na działkach nr (...) obr. (...).

W uzasadnieniu podano, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę, uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, aktualnie wpisane na listę członków właściwej izby samorządu, a Inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł R. H. oraz Z. E.

R. H, uczestnik postępowania, w złożonym przez siebie odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że nie wyraża zgody na inwestycję polegającą na zamianie przeznaczenia tego terenu z boiska sportowego na parking.

Stwierdził, że skarżąca do chwili obecnej nie uzyskała zgody od dwóch właścicieli lokali mieszkaniowych będących w odrębnej własności. Wyjaśnił, że wraz z żoną, G. H., jako właściciele tej zgody nie udzielili.

Podniósł, że skarżąca niesłusznie powołuje się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r. III CZP 122/13, z której wywodzi, iż nie musi dysponować zgodą wszystkich współwłaścicieli, albowiem obowiązuje ją w tej materii nadal wykładnia prezentowana w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., stanowiąca, iż w sprawach, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli.

Wywodził, że skarżącej znane jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który w uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 624/14) stwierdził, że w niniejszej sprawie jest związany poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Bydgoszczy z 19 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II Sa/Bd 1177/12, który podzielił pogląd zawarty w uchwale NSA z 13 listopada 2012 r. II OPS2/12.

Odwołujący sie Z. E., uczestnik postępowania, w złożonym przez siebie odwołaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że nie wyraża na nią zgody. Wyjaśnił, że wraz z żoną M. jest współwłaścicielem nieruchomości "(...)", na terenie której położona jest nieruchomość objęta zamiarem inwestycji i w (...)2014 r. udzielili zgody na przedmiotową inwestycję, lecz sprzeciwiają się zaskarżonej decyzji, albowiem niesłusznie powołuje się ona na ww. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r. III CZP 122/13.

Odwołujący się uczestnik stwierdził, że w omawianej materii obowiązuje nadal wykładnia prezentowana w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., stanowiąca, iż w sprawach, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli i dlatego tez skarżąca powinna uzyskać zgodę dwóch współwłaścicieli, którzy nie zgodzili sie na inwestycję, tj. R. i G. H.

Wywodził, że skarżącej znane jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który w uzasadnieniu do wyroku z dnia 24 listopada 2014 r. (sygn. akt II SA/Bd 624/14) stwierdził, że w niniejszej sprawie jest związany poglądem wyrażonym w wyroku WSA w Bydgoszczy z 19 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt II Sa/Bd 1177/12, który podzielił pogląd zawarty w uchwale NSA z 13 listopada 2012 r. II OPS2/12.

Wojewoda (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 j.t. z późn. zm.), dalej zwaną: "k.p.a.", oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 j.t. z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości.

Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Skarżąca złożyła dnia (...)2013 r. wniosek o pozwolenie na budowę parkingu ogólnodostępnego na (...) miejsc postojowych w miejscu istniejącego boiska przy ul. (...) w (...) na działkach nr (...) obr. (...).

Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W oświadczeniu zapisano, że prawo Spółdzielni Mieszkaniowej do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z tytułu współwłasności, przy czym z obowiązującego wzoru oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zawartym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę skreślono zapis o posiadaniu zgody wszystkich współwłaścicieli na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. W załączniku do oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Spółdzielnia Mieszkaniowa (...) oświadczyła, że na mocy art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. 1222 z późn. zm.), zwanej dalej: "u.s.m.", pełni zarząd nieruchomościami wspólnymi. W związku z powyższym sprawowanie zarządu ma umocowanie ustawowe i nie wymaga zawarcia w tym zakresie przez współwłaścicieli umowy, jak też udzielenia pełnomocnictw.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia (...)2013 r. wezwał inwestora do poprawienia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dostarczenia danych wszystkich współwłaścicieli oraz uzupełnienia wniosku.

Inwestor dnia (...)2013 r. uzupełnił wniosek, przekazał wykaz współwłaścicieli nieruchomości, oświadczył, że część współwłaścicieli w aktach notarialnych udzieliła skarżącej pełnomocnictwa do reprezentowania ich m.in. w sprawach związanych z dysponowaniem gruntami na cele wynikające z planów inwestycyjnych, przekazał zgodę (...) współwłaścicieli na planowane roboty budowlane oraz wniósł o zawieszenie postępowania w celu uzyskania zgody pozostałych (...) współwłaścicieli.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia (...)2013 r. zawiesił postępowanie.

Dnia (...)2015 r. inwestor wystąpił o wznowienie postępowania i przekazał zgodę (...) współwłaścicieli nieruchomości na planowane roboty budowlane. Inwestor oświadczył, że nie posiada zgody od właścicieli (...) lokali mieszkalnych będących w odrębnej własności, ale nie jest ona konieczna w związku z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13 zgodnie, z którą spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (art. 27 ust. 2 u.s.m.). Ponadto inwestor przedstawił nowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12 i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13 wyjaśnił, że Zarząd Spółdzielni w sprawach dotyczących dysponowania nieruchomością na cele wynikające z planów inwestycyjnych, modernizacyjnych i remontowych reprezentuje właścicieli lokali.

Na podstawie tak sformułowanego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ pierwszej instancji po podjęciu zawieszonego postępowania zaskarżoną decyzją udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej pozwolenia na budowę.

Inwestor powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13 zgodnie, z którą spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną (art. 27 ust. 2 u.s.m.).

Powołał się również na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12 zgodnie, z którą spółdzielnia mieszkaniowa nie może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną.

Przepis art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z powołanego przepisu wynika tzw. ogólna moc wiążąca wskazanej uchwały. Wspomniana ogólna moc wiążąca wyraża się w tym, że żaden skład orzekający jakiegokolwiek sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 359/14).

Rozpatrywana sprawa dotyczy budowy parkingu nie dotyczy więc załatwiania bieżących spraw zawiązanych ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rzeczy w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego przeznaczenia tj. czynności, które nie przekraczają zakresu zwykłego zarządu. Wymaga w związku z powyższym uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta (...) z dnia (...)2015 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła

1)

naruszenie art. 27 u.s.m. - poprzez przyjęcie, że spółdzielnia mieszkaniowa sprawuje zarząd ustawowy jedynie w ramach zwykłego zarządu oraz że przez czynności zwykłego zarządu, na gruncie przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, należy rozumieć czynności "związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych", o których mowa w art. 4 ust. 2 i ust. 4 ww ustawy,

2)

naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych - poprzez przyjęcie przez organ administracji, że oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością wymagane w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę na roboty budowlane nie będące remontem winni są złożyć wszyscy właściciele lokali - a nie spółdzielnia jako ustawowy zarządca,

3)

naruszenie przepisu art. 269 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię i zastosowanie w sprawie rozpatrywanej przez organ administracji publicznej. Zgodnie z tym przepisem wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. Formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania.

Ponadto wniosła aby sąd administracyjny skorzystał z trybu przewidzianego w przepisie art. 269 § 1 p.p.s.a. i wystąpił do Prezesa NSA o rozstrzygnięcie ponowne zagadnienia prawnego w celu usunięcia powstałych wątpliwości prawnych: "czy sprawowany przez spółdzielnię zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni w ramach art. 27 ust. 2 u.s.m. uprawnia spółdzielnię do samodzielnego podejmowania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną".

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca będąc spółdzielnią mieszkaniową pełniącą zarząd nieruchomością wspólną może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność w rozumieniu zarządu o jakim mowa w art. 27 ust. 2 u.s.m. Stanowisko to wynika z szerokiej wykładni przepisu art. 27 ust. 2 u.s.m. dokonanej przez Sąd Najwyższy uchwale z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13.

Wywodzono, że w uzasadnieniu do swojej uchwały Sąd Najwyższy brał pod uwagę wszystkie dotychczasowe rozstrzygnięcia w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w szczególności treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., II OPS 2/12 i jego odmienne stanowisko w tej kwestii.

Podniesiono, że w świetle przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a., organy obu instancji mogy miec odmienny pogląd niż zawarty w ww. uchwale NSA z 3 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12.

Wskazano, że w obrocie prawnych funkcjonują dwie odmienne uchwały najwyższych organów sądowych: NSA i SN. W praktyce prowadzi to do konfliktów. Uzyskanie bowiem zgody wszystkich właścicieli w budynku liczącym np. 100 mieszkań, a w nieruchomościach wielobudynkowych - 500-800 właścicieli z odrębną własnością " graniczy z cudem". Zawsze się znajdzie ktoś, kto wyjechał za granice i nie ma z nim kontaktu, albo właściciel zmarł i nie ma działu spadku. Zawsze też znajdzie się osoba, która z samego założenia z nikim i z niczym się nie zgadza. Uzyskanie zgody w drodze sądowej na podstawie art. 199 k.c. skazane jest na niepowodzenie z tych samych przyczyn, bowiem wszyscy właściciele z odrębną własnością w danej nieruchomości są uczestnikami postępowania sądowego i przy tak dużej ilości uczestników i zmian osobowych w wyniku różnych zdarzeń losowych postępowanie to stanie się postępowaniem wieloletnim. Stwierdzono, że skutkiem takiego stanu rzeczy jest niemożliwość prowadzenia jakichkolwiek inwestycji na osiedlach mieszkaniowych, ze szkodą dla interesów większości właścicieli rozumiejących konieczność takich inwestycji.

W ocenie skarżącej uzasadnia to tym bardziej wniosek o wystąpienie do Prezesa NSA o rozstrzygnięcie przedstawionego na wstępie zagadnienia prawnego w celu usunięcia wątpliwości prawnych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie decyzji.

Skarżąca spółdzielnia mieszkaniowa wnosząc o udzielenie pozwolenia na budowę przedstawiła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12 i uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13 wyjaśniła, że Zarząd Spółdzielni w sprawach dotyczących dysponowania nieruchomością na cele wynikające z planów inwestycyjnych, modernizacyjnych i remontowych reprezentuje właścicieli lokali. Oświadczenie to organ I instancji uznał za skuteczne i udzielając pozwolenia na budowę oparł się na poglądzie wyrażonym przez Sąd Najwyższy w ww. uchwale z dnia 27 marca 2014 r., zgodnie, z którą spółdzielnia mieszkaniowa może samodzielnie dokonywać czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Przyczyną natomiast uchylenia decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy było uznanie, że rozpatrywana sprawa dotyczy budowy parkingu nie dotyczy więc załatwiania bieżących spraw zawiązanych ze zwykłą eksploatacją i utrzymaniem rzeczy w stanie niepogorszonym w ramach aktualnego przeznaczenia tj. czynności, które nie przekraczają zakresu zwykłego zarządu. Wymaga w związku z powyższym uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli. Organ odwoławczy uznał tym samym, że doszło do naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, który stanowi że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skarżąca natomiast w swym stanowisku procesowym twierdziła, że do uzyskania przez nią pozwolenia na budowę, w ramach którego będzie prowadzić roboty budowlane nie będące remontem, nie jest konieczna zgoda wszystkich właścicieli lokali, albowiem uprawnia ją do nich sprawowany z mocy art. 27 ust. 2 u.s.m. zarząd powierzony. W jej ocenie bowiem może samodzielnie dokonywać czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność w rozumieniu zarządu o jakim mowa w ww. przepisie, co wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt III CZP 122/13.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy więc dokonania oceny, czy przedłożone przez skarżącą oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne. W związku z powyższym należało dokonać ustalenia do jakich robót budowlanych uprawniona jest spółdzielnia mieszkaniowa, w ramach zarządu powierzonego w rozumieniu art. 27 ust. 2 u.s.m.

Z mocy art. 3 pkt 11 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Z kolei art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.) stanowi, że zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jak zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.), choćby właściciele lokali nie byli członkami spółdzielni, z zastrzeżeniem art. 241 i art. 26. Przepisów ustawy o własności lokali o zarządzie nieruchomością wspólną nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 18 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 i 1a, które stosuje się odpowiednio.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowym budynku zarząd taki sprawuje skarżąca spółdzielnia mieszkaniowa. Treść art. 27 ust. 2 u.s.m., ogranicza stosowanie przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, w szczególności wyłącza stosowanie przepisów ww. ustawy o zarządzie nieruchomością wspólną. W tych warunkach organ odwoławczy rozumienie pojęcia zarządu powierzonego, o jakim mowa w ww. przepisie zaczerpnął z orzecznictwa, opierając się na obowiązującej w momencie orzekania uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OPS 2/12, stanowiącej, że wykonywany przez spółdzielnię mieszkaniową, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.), zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni uprawnia ją do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), bez potrzeby uzyskania zgody właścicieli lokali mieszkalnych stanowiących odrębny przedmiot własności, wyłącznie w zakresie eksploatacji i utrzymania zarządzanej nieruchomości wspólnej. Z uzasadnienia tej uchwały wynikało, że w sprawach, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, co oznaczało, iż charakter zamierzenia inwestycyjnego nie uprawnia skarżącej do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Organowi odwoławczemu nie można zarzucić, że przyjmując to stanowisko kierował się treścią przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a., albowiem przepis ten jest co prawda skierowany do sądów administracyjnych, lecz jest stosowany na gruncie sprawowania przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej, w tym więc decyzji objętej materią przedmiotowej sprawy. Słuszność stanowiska organu odwoławczego, w zakresie zakwestionowania uprawnienia skarżącej do samodzielnego dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, należy ocenić przede wszystkim na gruncie rozstrzygnięcia problemu, czy mianowicie, czy zamierzenie inwestycyjne, jakie występuje w przedmiotowej sprawie, mieści się w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, czy też wykracza poza te ramy. Należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 19 października 2015 r., syg. Akt II OPS 2/15, (której podjęcie czyniło zbędnym uwzględnienie wniosku skarżącej o zastosowanie przepisu art. 269 § 1 p.p.s.a.) stwierdził, że: "Spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną stanowiącą współwłasność spółdzielni, na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1222 z późn. zm.), posiada tytuł prawny do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), w zakresie eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej." W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że ustawa o spółdzielniach mieszkaniowych nie różnicuje działań spółdzielni mieszkaniowej, sprawującej zarząd nieruchomością wspólną na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, na czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Jest to zrozumiałe, jeżeli przyjmuje się że zakres zarządu, o którym mowa w art. 27 ust. 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, dotyczy utrzymania i eksploatacji nieruchomości wspólnej. Nie ma podstaw do przyjęcia stanowiska, że spółdzielnia mieszkaniowa w ramach zarządu nieruchomością wspólną może realizować inne cele niż utrzymanie i eksploatacja nieruchomości wspólnej.

W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że "skomplikowany układ stosunków właścicieli wyodrębnionych lokali i stosunków własnościowych spółdzielni, w tym także jej członków niebędących właścicielami zamieszkiwanych nieruchomości, wymagał stosownego wyważenia interesów wskazanych podmiotów (str. 30 uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 lutego 2015 r., K 60/13). Wyważenie tych interesów przemawia za tym, że działania spółdzielni wykonującej zarząd nieruchomością wspólną, na gruncie Prawa budowlanego, nie mogą wykraczać poza eksploatację i utrzymanie nieruchomości wspólnej, bez względu na to, czy działania te określi się jako czynności zwykłego zarządu, czy czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu. Istota sprawy tkwi zaś w tym, jakie czynności dotyczące robót budowlanych służą eksploatacji i utrzymaniu nieruchomości wspólnej."

W ocenie Sądu, planowane prace inwestycyjne dotyczące zupełnie nowej inwestycji, tj. rozbiórki boiska i wybudowania w jego miejsce miejsc parkingowych, przekraczają zakres robót dotyczących eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnej, tak samo, jak każda inna podobna inwestycja dotycząca wzniesienie zupełnie nowych obiektów budowlanych, jak np. dom, czy garaże. Dlatego też w ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji słusznie zakwestionowane zostało prawo skarżącej do dysponowania nieruchomością wspólną na cele budowlane, określone w podaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.