Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 752256

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 9 grudnia 2010 r.
II SA/Bd 994/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński.

Sędziowie WSA: Wojciech Jarzembski, Renata Owczarzak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej w (...) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.) po ponownym rozpoznaniu sprawy Spółki (...) z ograniczoną odpowiedzialnością w (...) zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W dniu 17 lutego 2009 r. (...) Sp. z o.o. wystąpiła z wnioskiem do Dyrektora Izby Skarbowej w (...) o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, o których mowa w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych na terenie województwa(...). Decyzją z dnia (...) r. Dyrektor Izby Celnej w (...) umorzył postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa (...). W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540). Z uwagi na regulację wynikającą z treści art. 129 ust. 2 tej ustawy organ był zobowiązany do umorzenia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 118 nowej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zmiana stanu prawnego spowodowała bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania uzasadniając wydane rozstrzygnięcie na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 5 marca 2010 r. spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj. art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych jako sprzecznego z art. 2 i 7 Konstytucji RP.

Także art. 135 ust. 2 w zw. z art. 118 ustawy o grach hazardowych stanowiący o stosowaniu przepisów nowej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed wejściem jej w życie w kontekście przewlekłości postępowania sprzeczny jest z art. 2 i 7 Konstytucji RP. Z przyczyn nie leżących po stronie odwołującej się wniosek złożony pod rządami poprzedniej ustawy nie został rozpatrzony i tym samym rozpoznano go w oparciu o nową ustawę o grach hazardowych. Bezprawne przewlekanie postępowania kłóci się z zasadą działania organów na podstawie i w granicach prawa wynikającą z art. 7 Konstytucji RP i zasadą sprawiedliwości społecznej wynikającej z art. 2 Konstytucji RP. W odwołaniu powołano się też na dyrektywę nr 98/34/WE oraz implementujące ją do krajowego porządku prawnego rozporządzenie Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzenie zmieniające z 6 kwietnia 2004 r. Zarzucono, że nie notyfikowano do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zwierających normy techniczne. Zdaniem odwołującej ustawa o grach hazardowych zawiera takie normy (art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych). Brak notyfikacji skutkuje bezskutecznością przepisów technicznych.

Dyrektor Izby Celnej w (...) po ponownym rozpatrzeniu, decyzją z dnia (...) utrzymał w mocy poprzednią decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540).

Na podstawie przepisu art. 144 tej ustawy utraciła moc, z wyjątkami wskazanymi w ustawie, ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.).

Akceptując ustalenia i podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podkreślił, że stosownie do art. 129 ust. 1 nowej ustawy, ustawodawca zdecydował, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych może być prowadzona wyłącznie na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych do czasu wygaśnięcia zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zezwolenia złożony został przed wprowadzeniem w życie nowej ustawy. Zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 129 ust. 2 ustawy, gdy postępowanie zostało wszczęte i niezkończone przed dniem wejścia w życie ustawy, należy je umorzyć.

Organ zwrócił uwagę, że strona nie kwestionowała ustaleń stanu faktycznego ani zastosowanych przepisów, lecz ogólnie zarzuciła oparcie rozstrzygnięcia na podstawie przepisów, których wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE nie notyfikowano do Komisji Europejskiej. W tym kontekście zarzut strony dotyczy oceny legalności aktu prawnego a organy nie są uprawnione do badania tej kwestii.

Organ wyjaśnił, że zarzut dotyczący bezskuteczności norm prawnych nie jest zarzutem należącym do strefy stosowania prawa. Uprawnienie do badania legalności aktów prawnych przekracza możliwości prawne organu administracji. Dyrektor Izby Celnej w (...) w rozstrzygnięciu przyznał, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. L 204, str. 37), zmieniona dyrektywą 98/48A/VE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz. U. L 217, str. 18) stanowi część krajowego porządku prawnego. Zdaniem organu odwoławczego adresatem postanowień ww. dyrektywy jest ustawodawca krajowy, który wprowadzając nowe regulacje prawne stanowiące przepisy techniczne podlega rygorom tej dyrektywy. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji podjął właściwą decyzję walidacyjną i nie można mu w tym względzie zarzucić naruszenia jakichkolwiek wartości konstytucyjnych.

Organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w rozpatrywanym przypadku podstawę prawną dokonanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia mogły stanowić tylko właściwie wprowadzone do porządku prawnego przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a nie przepisy ww. dyrektywy, które nie zawierają żadnych wzorców normatywnych, którym muszą odpowiadać regulacje krajowe, ani tym bardziej materiału prawnego do budowania norm prawnych rozstrzygających w indywidualnych sprawach. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na działania legislacyjne ustawodawcy świadczące o tym, że kształtując system prawa działa on świadomie i dostrzega obowiązek notyfikowania projektów aktów prawnych, w tym odpowiednich regulacji w zakresie gier hazardowych, które stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34. Podniesiono, że ustawodawca oddzielił materię ustawodawczą z zakresu gier hazardowych, która nie podlega obowiązkowi notyfikacji i w stosunku do tej części przeprowadził proces legislacyjny (ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2010 r.), od tej która podlega takiemu obowiązkowi stosownie do wymogów dyrektywy 98/34 (projekt ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, który w dniu 19 stycznia 2010 r. został przyjęty przez Radę Ministrów).

Ponadto organ stwierdził, że brzmienie przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia jest jednoznaczne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Stąd zarzut, o sprzecznej wykładni zastosowanych przepisów z Konstytucją RP również nie znajduje uzasadnienia.

Powołując się na konieczność wnikliwego, dokładnego i właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego, organ odpierał zarzuty nieuzasadnionej przewlekłości postępowania. Organ zauważył, że dyrektywy szybkiego zakończenia postępowania (art. 125 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa) nie można traktować jako wartości samej w sobie, zwłaszcza jeśli takie postępowanie uniemożliwiałoby realizację innych zasad (w niniejszej sprawie-zasady czynnego udziału strony w postępowaniu), lub oznaczałoby wydanie decyzji bez wszechstronnej analizy materiału dowodowego tub prowadziłoby do błędnego wyinterpretowania przepisów prawa mających zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie organ uznał, że stanowisko strony w kwestii naruszenia przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze do Sądu "(...)" Sp. z o.o. w (...)wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w (...) lub ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zarzucając następujące uchybienia prawu:

1. Oparcie decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34A/VE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzeniem zmieniającym powyższe rozporządzenie - z dnia 6 kwietnia 2004 r., nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającego przepisy techniczne, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność.

Zdaniem skarżącej zarówno art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu rozporządzenia z 23 grudnia 2002 r. jak i art. 118 ustawy o grach hazardowych, gdyż pośrednio ogranicza świadczenie usług w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Bezskuteczny jest również art. 144 o grach hazardowych derogujący ustawę o grach i zakładach wzajemnych. To prowadzi do wniosku, że decyzję wydano bez podstawy prawnej, naruszając art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

2. Naruszenie przepisów art. 2 i 7 Konstytucji RP, przez zastosowanie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Cyt. przepis jest sprzeczny z art. 2 i 7 Konstytucji RP w części dotyczącej nakazu umarzania wszczętych, a nie zakończonych postępowań w sprawie wydania zezwolenia na prowadzanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż naruszają zasadę sprawiedliwości oraz ochrony interesów w toku, a także zasadę zaufania do państwa i prawa.

3. Prowadzenie postępowania z przekroczeniem terminów załatwienia sprawy miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie rozpoznanie niniejszej sprawy w terminie ustawowym uniemożliwiło uwzględnienie wniosku w związku ze zmianą stanu prawnego - wejściem w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

W konsekwencji podniesionych zarzutów strona skarżącą wniosła o:

1)

zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w trybie art. 193 Konstytucji RP do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisu art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych z przepisem art. 2 i 7 Konstytucji RP,

2)

zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 34 TFUE (dawny art. 28 TWE) i art. 36 TFUE (dawny art. 30 TWE), w sytuacji, w której przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych przewidujące zakaz organizowania gier na automatach o niskich wygranych we wszystkich miejscach publicznych i prywatnych, z wyjątkiem kasyn, stanowią środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFUE, a przedmiotowy zakaz chociaż uzasadniony względami porządku publicznego i ochrony zdrowia ludzi, jest sprzeczny z art. 36 TFUE, ponieważ cele te mogą być osiągnięte przy pomocy mniej restrykcyjnych środków;

a także o wykładnię art. 49 TFUE (dawny art. 43 TWE) i art. 56 TFUE (dawny art. 49 TWE), w sytuacji, której przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych przewidujące zakaz prowadzenia przez państwo członkowskie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stanowią przeszkodę dla swobody świadczenia usług oraz swobody przedsiębiorczości;

3)

zwrócenie się do ETS o orzeczenie w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni dyrektywy 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informatycznego, zmienionej dyrektywą 98/48, w przypadku braku poddania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych procedurze notyfikacji do Komisji Europejskiej, a której przepisy należy uznać na przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 cytowanej dyrektywy.

W ocenie skarżącej Spółki, kwestionowana decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której, wbrew wymogom Dyrektywy Nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzeniem zmieniającym powyższe rozporządzenie - z dnia 6 kwietnia 2004 r., projektu nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającego przepisy techniczne, co w konsekwencji powoduje ich bezskuteczność - tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Spółka wskazała, że zgodnie z Dyrektywą Nr 98/34/WE oraz implementującym ją do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r., prawnym obowiązkiem każdego państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest notyfikacja do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających normy techniczne. Normami technicznymi zaś w rozumieniu Dyrektywy Nr 98/34/WE są m.in. specyfikacje techniczne, przepisy dotyczące usług, czy też regulacje wprowadzające zakaz świadczenia usług. Strona skarżąca stwierdziła, że zgodnie z orzeczeniami ETS w sprawach C-194/94 CIA oraz C-443/98 Unilever, naruszenie obowiązku i notyfikacji powoduje bezskuteczność takich przepisów technicznych, co oznacza, że nie można się na nie powoływać wobec jednostek, a także, iż jednostki mogą się powoływać na fakt naruszenia przez państwo zobowiązań związanych z procedurą notyfikacyjną przed sądem krajowym, na którym ciąży obowiązek odmowy zastosowania krajowego przepisu. Ponadto orzekający w sprawie organ administracji naruszył art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP, albowiem utrzymał w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest zdaniem Spółki sprzeczny z art. 2 i 7 Konstytucji RP w zakresie jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, ochrony interesów w toku oraz zasadę zaufania do państwa i prawa. Obecna redakcja art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 118 tj. ustawy (dotyczące umorzenia postępowania wszczętego a niezakończonego przez wejściem w życie ustawy o grach hazardowych), nie zapobiegała negatywnym skutkom dla skarżącej, gdyż ubiegając się o udzielenie zezwolenia, w terminie wcześniejszym niż 6 miesięcy przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych zgłosiła wniosek o udzielenie zezwolenia, a organ prowadzący sprawę bezprawnie przedłużył postępowanie, uniemożliwiając jego zakończenie do wejścia w życie nowych przepisów. Bezprawne przewlekanie postępowania kłóci się z zagwarantowaną w art. 7 Konstytucji RP normą działania organów na podstawie i w graniach prawa.

Zdaniem skarżącej art. 129 ust. 2 ustawy jest przepisem technicznym, gdyż przynajmniej pośrednio ogranicza świadczenie usług gier na automatach niskich wygranych. Także art. 118 ustawy pośrednio prowadzi do takiego ograniczenia przez nakaz stosowania nowej ustawy do spraw niezakończonych pod rządami poprzedniej ustawy. Wprowadzone ustawą o grach hazardowych regulacje są sprzeczne z art. 34, art. 36, art. 49 i art. 56 TFUE. Naruszają one zagwarantowaną swobodę przepływu towarów, usług i przedsiębiorczości. Przepisy art. 14, art. 117 ust. 1. art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych prowadzą do likwidacji rynku gier na automatach o niskich wygranych, a więc naruszenia zasady ochrony praw nabytych, interesów w toku i wartości chronionych przepisami prawa wspólnotowego. Nie przemawiają argumenty usprawiedliwiające ograniczenia dotyczące ochrony porządku publicznego i moralności, gdyż cele te są możliwe do osiągnięcia przez zastosowanie mniej restrykcyjnych środków. Skarżąca zasugerowała, że wprowadzone ograniczenia mają charakter dyskryminujący, a także wyraziła obawy co do rozwoju szarej strefy. Nowa ustawa prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności przy ograniczaniu swobód obywatelskich i wolności gospodarczej przez niepełne respektowanie dotychczasowych uprawnień i zasad.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu przepisy ustawy o grach hazardowych nie wymagają notyfikacji Komisji Europejskiej, bowiem nie zawierają przepisów technicznych. Podniósł nadto, iż organy podatkowe nie są uprawnione do orzekania o niezgodności prawa wspólnotowego z prawem krajowym.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -[zwanej dalej p.p.s.a.) - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organ administracji prawidłowo zastosował przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540). Istotne znaczenie dla zakresu badania sprawy ma to, iż przedmiotem sprawy administracyjnej był wniosek skarżącej Spółki o udzielenie zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Do dnia 31 grudnia 2009 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych regulowała ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z 19 listopada 2009 r. Od dnia 1 stycznia 2010 r. obowiązuje ustawa o grach hazardowych.

Zgodnie z treścią art. 118 ustawy z 19 listopada 2009 r., do postępowań wszczętych i niezakonczonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 8 wymienionej ustawy do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - (zwanej dalej o.p.), chyba że ustawa stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych został złożony w dniu 17 lutego 2009 r., czyli w okresie obowiązywania ustawy z 29 lipca 1992 r. Pierwsza decyzja organu została wydana w dniu 16 lutego 2010 r., zaś zaskarżoną decyzję wydano 6 lipca 2010 r. Powyższe wskazuje, iż postępowanie wszczęte wnioskiem strony skarżącej nie zostało zakończone decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Uznać należy zatem, że w świetle obowiązujących przepisów należało zastosować nową ustawę o grach hazardowych.

Stosownie do art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych postępowanie w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami prawa wspólnotowego, należy mieć na uwadze przedmiot sprawy i sposób jej rozstrzygania. Ewentualne pytanie prejudycjalne może bowiem być sformułowane tylko w takim przypadku, gdy jest to niezbędne do wydania wyroku. Sąd orzekający w konkretnej sprawie nie jest uprawniony do oceny zgodności z przepisami prawa wspólnotowego całej ustawy. Odnosi się to również do zarzutu naruszenia obowiązku notyfikacji. Sąd mógłby odmówić zastosowania tylko tych przepisów ustawy, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, nie ma zaś uprawnień do derogacji całej ustawy o grach hazardowych z porządku prawnego.

Najistotniejszy w sprawie jest fakt, że rozstrzygnięcie organu ma charakter formalny. Jest to decyzja umarzająca postępowanie w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Nie pozostają zatem w związku z rozpoznawaną sprawą zarzuty dotyczące ograniczenia swobód traktatowych. Z tych względów wniosek o zwrócenie się do ETS z pytaniem prejudacyjnymi o wykładnię art. 34 i 36 TFUE nie znajduje żadnego uzasadnienia. Co do obowiązku notyfikacji ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych to również nie należy usuwać z pola widzenia faktu, że sprawa dotyczy rozstrzygnięcia formalnego.

Obowiązek notyfikacji dotyczy przepisów technicznych. Przez przepisy techniczne należy rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia usług.

Takiego charakteru nie ma przepis derogujący poprzednią ustawę i wprowadzający nowe regulacje. Nie ma go również przepis nakazujący zaniechanie merytorycznego załatwienia wniosków, które zostały złożone przed wejściem w życie nowej ustawy i nie zostały do tego momentu rozpoznane. Stąd nie ma podstaw do przypisywania wymienionym przepisom charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a tylko takie w myśl art. 8 tej dyrektywy wymagają notyfikacji Komisji. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 11 powołanej dyrektywy "przepisy techniczne" to specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w Państwie Członkowskim lub na przeważającej jego części jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujących produkcji, przewozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujących świadczenia bądź korzystania z usług lub ustanawiania dostawcy usług.

Z podanych względów Sąd nie uwzględnił wniosku o zwrócenie się do ETS o orzeczenie w trybie perjudacyjnym w przedmiocie wykładni powołanych przez skarżącą przepisów traktatowych i dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48. Nie uwzględniono też wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 i 7 Konstytucji RP. Przyjęta regulacja o stosowaniu nowej ustawy do spraw wszczętych a nie zakończonych przed wejściem jej w życie stanowi często stosowaną zasadę nie budzącą wątpliwości o jej konstytucyjność. Konsekwencją tego jest rozstrzyganie sprawy w oparciu o nowe przesłanki merytoryczne. Wydane uprzednio zezwolenia zachowały swoją aktualność, a wnioski o nowe, które mają być rozpoznane w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy co do zasady, zdaniem Sądu nie naruszają w żaden sposób obowiązujących wartości konstytucyjnych. Odnosi się to w konsekwencji do uznania, że postępowania nie zakończone do wejścia w życie nowych przepisów jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.

Za pozostający bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia sprawy należy uznać zarzut przewlekłości postępowania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu, a nie jego bezczynność. W toku postępowania prowadzonego przez organ strona mogła skorzystać ze środków prawnych, które przewiduje Ordynacja podatkowa w przypadku nieterminowego załatwienia sprawy. Takim instrumentem prawnym jest na gruncie przepisów tej ustawy ponaglenie (art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej), a w następnej kolejności - skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Zatem w przypadku zwłoki organu strona ma wystarczające uprawnienia, służące do zwalczania opieszałości działania organu. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że rozstrzygniecie organu uzależnione było od zakończenia postępowania wyjaśniającego w zakresie złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku.

Reasumując należy stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani też uchybień formalnoprawnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną, należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.