Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 989285

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 24 lutego 2009 r.
II SA/Bd 954/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.).

Sędziowie WSA: Krzysztof Gruszecki, Grzegorz Saniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Nr (...) z (...) r. Szef Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy (...) Okręgu Wojskowego nr (...) z (...) r., w której na podstawie art. 155 k.p.a. odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z (...) r., w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wobec K. M. Zdaniem organu - wskazującego dodatkowo na orzeczenia sądowe - przy wypowiedzeniu nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa i dlatego brak było podstaw do uchylenia decyzji z (...) r.

Na powyższą decyzję K. M. złożył skargę, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Zdaniem skarżącego wypowiedzenie było przedwczesne. W odpowiedzi na skargę podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji organ wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika natomiast, że Dowódca (...) Okręgu Wojskowego decyzją nr (...) z dnia (...) r., działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 - z późn. zm.) oraz na podstawie § 137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 - z późn. zm.), dokonał wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej st. chor. K. M. Powodem wypowiedzenia stosunku służbowego było rozformowanie 12 Bazy Materiałowej, w której skarżący K. M. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku technika, oraz brak możliwości wyznaczenia ww. na inne stanowisko służbowe.

Powyższa decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 20 maja 2003 r., a z uwagi na brak od niej odwołania - w dniu 3 czerwca 2003 r. stała się decyzją ostateczną. W tym stanie rzeczy, po upływie okresu wypowiedzenia skarżący K. M. z dniem 29 lutego 2004 r. zwolniony został z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy (rozkaz personalny Dowódcy (...) Okręgu Wojskowego nr (...) z dnia (...) r.)

Z akt sprawy wynika także, że w dniu 27 września 2006 r. skarżący K. M. zwrócił się do Dowódcy Wojsk Lądowych z wnioskiem o uchylenie ww. decyzji Dowódcy (...)Okręgu Wojskowego, co rozpatrzono w trybie art. 155 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Skarżący nie kwestionował takiego potraktowania wniosku.

Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Wielokrotnie podkreślano zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie, że dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych, szczególnie mocno akcentując, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. (II OSK 405/05, LEX nr 196453), zasadność zastosowania artykułu 155 k.p.a. w sprawie należy zawsze rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania ostatecznych decyzji administracyjnych. Tym samym "zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy art. 155 k.p.a. jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy obowiązują przepisy prawne, na podstawie których decyzja została wydana" (vide także por. wyroki NSA: z dnia 10 stycznia 1984 r., SA/Ka 660/83- OSP 1986/7/134; glosa J. Borkowskiego- OSP 1986/7-8/134, z dnia 5 stycznia 2000 r., I SA 1826/98 - LEX 57178, z dnia 27 września 2002 r., III SA 330/01 - OSP 2004/9/111, glosa aprobująca: K. Celińska- Mysław - OSP 2004/9/111/ wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r., I SA/Wa 328/07 LEX 346389, czy też komentarz do k.p.a. - G. Łuszczyc, A. Martysz, A. Matan). Z akt sprawy wynika, że przepis, na podstawie którego decyzja będąca przedmiotem wniosku skarżącego K. M. została wydana, tj. art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w chwili wydania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji już nie obowiązywał. Przepis ten jak i cała ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych utracił moc obowiązującą z dniem 1 lipca 2004 r., kiedy to w życie weszły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o tym samym tytule (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 - z późn. zm.). Zauważyć też należy, iż jak wynika z akt postępowanie w sprawie uchylenia decyzji Dowódcy SOW z dnia (...) r. wszczęte zostało w dniu 27 września 2006 r., a więc pod rządami nowej ustawy z 11 września 2003 r. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy ustawy z 30 czerwca 1970 r. Wynika to expressis verbis z przepisu art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r., który możliwość stosowania przepisów dotychczasowych, w tym także ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. zastrzega jedynie do spraw wszczętych, lecz nie zakończonych decyzjami ostatecznymi przed dniem 1 lipca 2004 r. Wynikający z art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. brak możliwości stosowania przepisów ustawy dawnej do spraw zakończonych ostateczną decyzją zamyka więc w sposób oczywisty możliwość zmiany tej decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. Ww. przepis art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 155 k.p.a., który sprzeciwia się dokonaniu zmiany decyzji ostatecznej o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Niezależnie od powyższych stwierdzeń i ocen należy także zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że "Wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów". Podkreślono też, że termin wypowiedzenia nie jest najważniejszy, a jedynie musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Pogląd taki wyrażono m.in. w wyrokach (NSA z 26 lipca 2001 r. - II SA 2673/00 czy też Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. II SA/Wa 1733/06, oraz z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. II SA/Wa 1594/06). Dodatkowo też należy wskazać na wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. II SA/Wa 2261/06, w którym stwierdzono, że "Sprawą oczywistą jest, że w sytuacji, gdy ma dojść do zlikwidowania określonych stanowisk, organ odpowiednio wcześniej musi dokonać właściwego zagospodarowania kadry, by nie doprowadzić do przerwania jego prawidłowego funkcjonowania" oraz wyrok tego Sądu z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. II SA/Wa 1654/06, gdzie wskazano, że już samo wydanie rozkazu o przeformowaniu bądź rozformowaniu stanowi podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości - do wypowiedzenia żołnierzom stosunku służbowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w pełni podziela stanowisko wyrażone w przywoływanych powyżej orzeczeniach. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że już z momentem wydania przez Szefa Sztabu Generalnego WP rozkazu nr (...) z dnia (...) r. w sprawie zmian organizacyjnych w Jednostkach Logistycznych, istniała podstawa do podjęcia w stosunku do skarżącego w związku z likwidacją zajmowanego stanowiska służbowego, czynności kadrowych i wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego decyzją Dowódcy (...) Okręgu Wojskowego nr (...) z dnia (...) r. na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W świetle powyższego, brak było podstaw do stwierdzenia, że wydając zaskarżoną decyzję naruszono prawo. Dlatego też w oparciu o art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. skargę oddalono.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.