Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613679

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 25 listopada 2014 r.
II SA/Bd 938/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.).

Sędziowie WSA: Leszek Tyliński, Anna Klotz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję K w B. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z... 2013 r. D. R. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w T. o przepisanie najmu lokalu przy ul. F.... na niego, wyjaśniając, iż poprzednim najemcą był jego zmarły ojciec (data zgonu według odpisu skróconego aktu zgonu:. 2013 r.). Wnioskodawca poinformował jednocześnie, że jest zameldowany pod powyższym adresem i zamieszkuje w lokalu od 1965 r. W odpowiedzi pismem z dnia... 2013 r., znak:.., Komendant Miejski Policji w T. odpowiedział wnioskodawcy, że nie wyraża na to zgody bowiem wnioskodawca nie pozostaje w kręgu osób uprawnionych do zajmowania takiego lokalu.

Po wcześniejszym zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, decyzją z dnia... 2013 r. (...) Komendant Miejski Policji w T., na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji orzekł o opróżnieniu przez D. R. lokalu mieszkalnego nr... przy ul. F.... w T. i wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu w terminie 30 dni od otrzymania niniejszej decyzji. Na skutek odwołania strony decyzja powyższa została uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia... 2013 r. (nr...).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia... 2014 r. (...) Komendant Miejski Policji w T., na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), orzekł o opróżnieniu przez D. R. i wszystkie osoby zamieszkałe lokalu mieszkalnego nr... przy ul. F.... w T. w terminie 30 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że sporny lokal został przydzielony K. R. - ojcu D. R., jako funkcjonariuszowi milicji. Po śmierci ojca D. R. nie jest osobą uprawnioną do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji. Zgodnie więc z dyspozycją art. 95 ust. 3 pkt 3 w z art. 90 Komendant jest zobowiązany wydać decyzę o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Zgodnie z przepisami, prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji mają funkcjonariusze policji i członkowie ich rodzin w rozumieniu art. 89 ww. ustawy, a także emeryci policyjni i członkowie ich rodzin określeni w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji (...) oraz ich rodzin. Organ podał, że z ustaleń jakich dokonał jasno wynika, że D. R. nie spełnia przesłanek określonych w tych przepisach, dlatego też został wezwanych do opróżnienia lokalu mieszkalnego zajmowanego bez tytułu prawnego.

D. R. w odwołaniu od powyższej decyzji wniósł o jej uchylenie jako niezgodnej z obowiązującym prawem oraz zasadami współżycia społecznego. Zarzucił, że jest osobą uprawnioną do zajmowania rzeczonego lokalu, bowiem jest członkiem rodziny osoby, która miała status emeryta policyjnego a zatem powinien zostać zaliczony do kręgu osób uprawnionych do tego lokalu mieszkalnego. Odwołujący się podniósł, że ma prawo wstąpienia w stosunek najmu, wynikające z wcześniejszej umowy, mieszak w lokalu od 1965 r., i po śmierci głównego najemcy może wstąpić w stosunek najmu po poprzedniku, który był jego ojcem. Rzeczony lokal został przydzielony ojcu skarżącego z tzw. Przydziału, jednakże, w 1996 r. ojciec zawarł z Gminą T. umowę najmu lokalu, która została aneksowana. Umowa ta nie odnosi się do przydziału policyjnego, nie zawiera także szczególnych warunków, w tym związanych ze stosunkiem pracy lub służby w Policji. W świetle przepisów Kodeksu Cywilnego odwołujący się ma prawo do wstąpienia w stosunek najmu lokalu, na który poniósł znaczne nakłady.

Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia... 2014 r. nr..., na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3, art. 95 ust. 4 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia opróżnienia zajmowanego lokalu w T. przy ul. F.... m...., a w pozostałej części orzekł, że zachowuje ona moc obowiązującą.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji oraz emerytów politycznych jest odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych czy też ochrony praw lokatorów. Organ wskazał, że oznacza to iż do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i o zmianie k.c. (Dz. U. z 2014 r. poz. 150). Organ wskazał jednocześnie, że art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej, Szefa Agencji bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest rozdział 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ponadto organ wskazał, że obowiązujące w dacie przydziału K. R. przepisy art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie funkcjonariuszy MO. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęconej tej materii, w tym obecnie obowiązująca ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminnym i zmianie kodeksu cywilnego. Organ wskazał, że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o policji, policjantom na służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz uprawnień wynikających z odrębnych przepisów. Na podstawie art. 90 ww. ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do sp. wewnętrznych lub podlegających organów. Organ wskazał także na art. 89 ust. 1 i 2 ww. ustawy, który wskazuje, że członkami rodziny policjanta są pozostający z nim we wspólnym gospodarstwie domowym małżonek, dzieci i pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 roku życia. Źródłem uprawnienia członków rodziny policjanta do zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji Policji jest tytuł prawnym do lokalu posiadany przez policjanta. Wymienienie członków rodziny w decyzji o przydziale nie daje im samodzielnego tytułu prawnego do lokalu. Uprawnienie ma więc charakter pochodny i jest związane z prawem do lokalu, które posiada wyłącznie policjant. Czym innym jest więc uprawnienie do lokalu na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, a czym innym uwzględnienie danej osoby przy przydziale lokalu na podstawie art. 89 ust. 2 tej ustawy. Organ stwierdził ponadto, że umowa najmu zawarta z K. R. regulowała jedynie warunki korzystania z lokalu a prawo do dysponowania lokalem przy ul. F.... m.... w T. zostało potwierdzone uchwałą nr 962/2002 z dnia 24 stycznia 2002 r. Zgodnie z § 2 ust. 3 zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy miasta T. postanowienia ust. 1 nie dotyczą lokali mieszkalnych przeznaczonych dla policjantów wymienionych w załączniku do niniejszych zasad. Umowy najmu tych lokali zawiera się na czas nieoznaczony z osobami wskazanymi przez właściwy organ Policji. Organ odwoławczy wskazał, że w związku z powyższym nietrafny jest zarzut skarżącego jakoby niniejsza sprawa była sprawą cywilną, a nie administracyjną. Jednocześnie organ podkreślił, że w przypadku gdy przedmiotowy lokal nie został przydzielony odwołującemu się w formie decyzji administracyjnej i nie posiada on, lub członkowie jego rodziny, prawa do lokalu mieszkalnego, będącego dyspozycji Policji, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a świetle art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji zasadne pozostaje wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Organ odwoławczy podniósł także, że termin wskazany w decyzji organu pierwsze instancji musiał zostać uchylony z tego powodu, że w przepisach materialnoprawnych przedmiotowej sprawy nie ma wskazanego terminu do opróżnienie lokalu natomiast organ nie mógł wyznaczyć terminu wykonania decyzji, nie wiedząc kiedy stanie się ostateczna.

D. R., reprezentowany przez adwokata A. W.-S., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł o uchylenie zarówno decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia... 2014 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w T. nakazującej opróżnienie lokalu mieszkalnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem nieprzywołanych przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu Cywilnego poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez ich dowolną ocenę i kwalifikację.

W uzasadnieniu skarżący analogicznie jak w odwołaniu wskazał, że nie zgadza się z treścią decyzji, a w szczególności z twierdzeniem, że nie jest osobą uprawnioną do zajmowania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji. Jest członkiem rodziny osoby, która posiadała status emeryta policyjnego, a zatem powinien zostać zaliczony do kręgu osób uprawnionych do tego lokalu. Skarżący podkreślił, że zamieszkuje w lokalu od 1965 r. i wstąpił w stosunek najmu lokalu po zmarłym ojcu. Zaznaczył, że pierwotnie mieszkanie przydzielono jego ojcu z przydziału milicyjnego, jednakże od 1996 r. zawarł on z Gminą T. umowę najmu lokalu mieszkalnego. W umowie tej, jak również aneksie nie ma odniesienia do poprzedzającego ją przydziału, zatem nie może on warunkować najmu. Ponadto najem nie został uzależniony w żaden sposób od stosunków związanych z pracą lub służbą zmarłego ojca, natomiast w § 8 umowy expressis verbis wymienione są przyczyny rozwiązania przedmiotowej umowy. W umowie brak jest także odesłania do przepisów szczególnych. Skarżący podnosi, że w świetle przepisów ustawy o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego miał on prawo wstąpienia w stosunek najmu. Powyższe oznacza jednocześnie, że skarżący miał pełne prawo wstąpić w stosunek najmu, korzystać z lokalu, dokonywać remontów i ulepszeń mieszkania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu tej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej jako "p.p.s.a."

W niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia...2014 r., uchylił decyzję Komendanta Miejskiego Policji w T. w części dotyczącej określenia terminu opróżnienia zajmowanego przez skarżącego i jego rodzina lokalu mieszkalnego w T. przy ul. F...., a pozostałej części orzekł, że decyzja z dnia....2014 r. zachowuje moc obowiązującą. Tym samym organ odwoławczy utrzymał zatem w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w T. orzekająca o opróżnieniu przez D. R. i wszystkie osoby zamieszkałe lokalu mieszkalnego nr... przy ul. F.... w T.

W okolicznościach sprawy bezsporna pozostaje okoliczność, iż przedmiotowy lokal mieszkalny został przydzielony K. R. - pracownikowi Komendy Miasto M.O. w T. jako kwatera stała (mieszkanie służbowe) na mocy decyzji z dnia... 1965 r. W decyzji o przydziale zaznaczono wyraźnie, że przedmiotowe mieszkanie jest mieszkaniem służbowym i stosuje się do niego przepisy gospodarki lokalami służbowymi obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Na podstawie tej decyzji do zamieszkania z ww. byli uprawnieni również wskazani członkowie jego rodziny: R. I. - żona, R. G.- córka oraz R. A., M. i J. - synowie.

Nadmienić w tym miejscu przyjdzie, że obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (tekst jedn.: Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Podobne regulacje zawierały również kolejne ustawy poświęcone tej materii tj. ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (tekst jedn.: Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 z późn. zm.), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 z późn. zm.) i obecnie obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 150 z późn. zm.).

Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287.1667 z późn. zm.) w rozdziale 8 zawiera kompleksowe regulacje mające służyć zapewnieniu prawa do lokalu mieszkalnego policjantom i członkom ich rodzin.

Tytuł prawny do lokalu należy rozumieć tylko i wyłącznie w znaczeniu tej ustawy. Tytułem prawnym do lokalu będzie decyzja o jego przydziale, a nie umowa najmu, na którą powołują się skarżący. W myśl art. 88 ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Przy czym zarówno przydział, jak i opróżnienie mieszkań oraz załatwianie określonych w art. 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 spraw następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 97 ust. 5 ustawy).

W § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji (Dz. U. Nr 167, poz. 1754), które reguluje warunki najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa pozostających w zarządzie jednostek organizacyjnych Policji, wskazano, że umowę najmu lokalu mieszkalnego znajdującego się w budynku, o którym mowa w § 1, zawiera się na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ Policji właściwy w sprawie przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (ust. 1). Wynajmującym jest jednostka organizacyjna Policji, w której zarządzie pozostaje lokal lub kierownik jednostki administrującej budynkiem (ust. 2). Oznacza to, że kluczowe znaczenie w świetle ustawy o Policji ma decyzja o przydziale lokalu. Jej brak świadczy o tym, że osoba zajmująca lokal nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania w rozumieniu ustawy o Policji.

Zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Przy czym zgodnie z przepisem § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), w stosunku do osób, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, decyzje w sprawach opróżnienia lokali mieszkalnych wydaje kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostają te lokale.

Treść przepisu art. 95 ust. 3 pkt 3, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jednoznacznie określa przedmiot regulacji w nim zawartej obejmując decyzją administracyjną o opróżnieniu każdy lokal mieszkalny wymieniony w art. 90 ustawy o Policji zajmowany bez tytułu prawnego, a nie tylko taki, do którego dany podmiot posiada określony tytuł prawny. Z regulacji tej wynika, że wyłącznymi przesłankami jej zastosowania są: 1) występowanie w obrocie prawnym lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub organów mu podległych oraz 2) zajmowanie tego lokalu bez tytułu prawnego.

W niniejszej sprawie lokal mieszkalny przy ul. F.... pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w T. (okoliczność bezsporna). Obecnie przedmiotowy lokal mieszkalny zamieszkują syn K. R. D. R., synowa K. R. oraz ich dzieci K., J. i P. R. W ocenie Sądu organy Policji prawidłowo przyjęły, że skarżący D. R. nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu.

Pismem z dnia....2013 r. D. R., po śmierci K. R., zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w T. o przepisanie na niego umowy najmu przedmiotowego lokalu, w którym zamieszkuje od 1965 r. i jest zameldowany. Z akt sprawy nie wynika, iż by jakakolwiek umowa w tym zakresie z D. R. została zawarta. Nie został również wydana decyzja o przydziale skarżącemu przedmiotowego lokalu, bowiem brak jest do tego stosownej podstawy prawnej - przepisy ustawy o Policji ściśle określają krąg osób uprawnionych do przydziału lokalu. Krąg osób uprawnionych do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji został ściśle zawężony i wyczerpująco wymieniony w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym prawo to przysługuje policjantowi w służbie stałej, oraz w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r.,poz. 667 z późn. zm.), które to przepisy gwarantują prawo do zajmowania takich mieszkań także emerytom i rencistom policyjnym oraz członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, oraz po zmarłych emerytach i rencistach. Natomiast art. 89 ustawy o Policji wymienia członków rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego - są to pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym:

1)

małżonek;

2)

dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia;

3)

rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Przedmiotowy lokal nigdy nie został przydzielony skarżącemu w formie decyzji administracyjnej, a ponadto nie przysługuje mu prawo do lokalu służbowego na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., ponieważ nie jest członkiem rodziny uprawnionymi do renty rodzinnej po funkcjonariuszu dysponującym przydziałem do lokalu. D. R. był wszakże uwzględniony przy przydziale lokalu, jako syn K. R., ale jedynie do ukończenia 25 roku życia. D. R. nie jest obecnie funkcjonariuszem Policji.

Z uwagi na powyższe, wbrew stanowisku skarżącego, organy rozpoznając sprawę nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Wskazane wyżej przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane, a przyjęcie, że skarżący w świetle powołanych przepisów nie nabył prawa do spornego lokalu mieszkalnego, jest prawidłowe.

Podkreślić należy, że lokal przy ul. F.... w T. należy do szczególnej kategorii mieszkań, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji i do których zastosowanie mają przepisy tej ustawy oraz przepisy wykonawcze do niej, tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.). W piśmie z dnia... 2013 r. Komendant Miejski Policji w T. potwierdził, że lokal pozostaje nadal w dyspozycji Komendy Miejskiej Policji w T., poinformowała skarżącego, że nie wyraża zgody na wstąpienie w stosunek najmu oraz wezwał do opróżnienia tego lokalu, w terminie 30 dni.

Wbrew twierdzeniom skarżącego i zarzutom skargi, do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 150 z późn. zm.). Sporny lokal jest wyłączony spod działania tej ustawy i Kodeksu cywilnego.

W tym stanie rzeczy Sąd w całości podzielił stanowisko organów Policji, tak co do statusu prawnego spornego lokalu, jak i przepisów, które mają do niego zastosowanie, uznając zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione. Sąd nie dostrzegł również innych wad i uchybień, które skutkowały by uchyleniem skarżonej decyzji na podstawie art. 145 p.p.s.a.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.