Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613667

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 5 listopada 2014 r.
II SA/Bd 908/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sędziowie WSA: Renata Owczarzak, Jarosław Wichrowski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi Macieja B., Haliny B. - D., J. S., Z. B. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2014 r., nr (...) na podstawie art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 i art. 142, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej zwana u.g.n.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego Starosta I. odmówił zwrotu M. B., H. B.-D., Z. B. i J.S. nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr (...) o pow. (...) ha, obręb (...) położonej przy ul. P. w B., zapisanej w księdze wieczystej nr (...) stanowiącej własność Gminy B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postanowieniem Wojewody K.-P. z dnia (...).07.2008 r., nr (...), wniosek M. B. o zwrot ww. nieruchomości został przekazany według właściwości Staroście I. Do prowadzonego postępowania o zwrot nieruchomości zgłosili swój udział również H. B.-D., Z. B. i J. S. Nieruchomość ta pierwotnie stanowiła współwłasność M. i K. S. oraz S. B. Stała się ona własnością Skarbu Państwa na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w B. o wywłaszczeniu i odszkodowaniu z dnia (...) marca 1978 r., nr (...) na podstawie art. 2, 3, 8, 12, 15, 21 i 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70) oraz na podstawie wyników rozprawy wywłaszczeniowo-odszkodowawczej przeprowadzonej w dniu (...) lutego 1978 r. Nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Państwa z przeznaczeniem pod garaże dla (...) w B. (dalej zwane BZUPT).

W dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu, tj. (...) marca 1978 r., dla przedmiotowej działki obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzony Zarządzeniem Nr (...) Wojewody B. z dnia (...) maja 1976 r., opublikowany w Dz. Urz. W. R. N. Nr (...), poz. (...) z dnia (...) maja 1976 r. W myśl tego planu wnioskowana działka była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności. Natomiast zgodnie z obowiązującym dla tego terenu od (...) listopada 1993 r. do (...) grudnia 2002 r. miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla J., zatwierdzonym Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej B. z dnia (...) czerwca 1993 r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. B. Nr (...) poz. (...) z (...).11.1993 r., przedmiotowa działka znajdowała się w granicy ustalenia: "(...)"- zieleń publiczna - park osiedlowy z urządzeniami zabaw dla dzieci, adaptacja stawu, likwidacja zespołu garaży. Aktualnie przedmiotowa działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co zostało zawarte w piśmie Prezydenta Miasta B. z (...).12.2009 r. i piśmie Urzędu Miasta B. z (...).05.2010 r. Stan jej obecnego zagospodarowania obrazują dokumentacja fotograficzna stanowiąca załącznik do pisma Urzędu Miasta B. z dnia (...).05.2010 r. oraz protokół i dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas wizji terenowej w dniu (...).06.2010 r. Na zdjęciach zostały wyraźnie uwidocznione pozostałości po zlikwidowanych boksach garażowych.

Zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobiercy, mogą ubiegać się o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jeżeli stosownie do art. 137 tejże ustawy stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia, albo w terminie 10 lat od tego samego zdarzenia, cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.

Z analizy zebranych dokumentów wynika, że cel określony w decyzji Urzędu Miejskiego w B. Zarząd Gospodarki Terenami z dnia (...) marca 1978 r. nr (...) o wywłaszczeniu i odszkodowaniu został zrealizowany. Na wywłaszczonym gruncie miały powstać garaże dla potrzeb BZUPT i powstały. Otrzymane dokumenty geodezyjne w postaci częściowego opisu i mapy sporządzone przez Okręgowe Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne w B. z (...).04.1979 r. przedstawiają zinwentaryzowane trzy podwójne boksy garażowe i dwa pojedyncze. Zebrane dowody w sprawie świadczą jednoznacznie, że garaże "blaszaki" zostały pobudowane na przedmiotowej nieruchomości w latach 1976-1978 przez BZUPT dzierżawiąc grunt od pierwotnych właścicieli na podstawie umowy zawartej w dniu (...) kwietnia 1976 r. Po wywłaszczeniu, tj. po wydaniu decyzji z dnia (...) marca 1978 r. nr (...) o wywłaszczeniu i odszkodowaniu ww. Zakłady jedynie administrowały prywatnymi garażami, a po ich likwidacji czynił to Urząd Miejski w B., który ok. 2005-2006 r. nakazał właścicielom ich rozbiórkę. Stan prawny i rzeczywisty nieruchomości wskazuje na to, że garaże zostały wybudowane i były użytkowane przez swoich właścicieli, tym samym cel wywłaszczenia został zrealizowany.

Ustawodawca w art. 136 ust. 1 u.g.n. wprowadza ustawowy zakaz używania wywłaszczonych nieruchomości na inny cel niż ten, na który nastąpiło wywłaszczenie. Wykorzystanie wywłaszczonej nieruchomości na inny cel lub też niewykorzystanie nieruchomości na cel stanowiący powód wywłaszczenia w określonym czasie powoduje obowiązek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ustawowa definicja pojęcia zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nakłada na organy administracji publicznej obowiązek ścisłej wykładni wart. 137 u.g.n. (wyrok NSA z 22 sierpnia 2003 r., SA 2622/01, LEX nr 149521). Judykatura w określonych okolicznościach stanowiła, że niedopuszczalny może być zwrot nieruchomości, na której cel wywłaszczenia zrealizowano z przekroczeniem terminów ustawowych, to tym bardziej niedopuszczalny może być zwrot nieruchomości, na której do przekroczenia terminów nie doszło, ale cel wywłaszczenia został zrealizowany przed formalnym wywłaszczeniem.

Art. 137 u.g.n. nie przewiduje możliwości żądania zwrotu nieruchomości w przypadku, gdy cel wywłaszczenia zrealizowany został przed wywłaszczeniem. Istota "zbędności" polega na tym, że cel wywłaszczenia nie jest (i nie był zrealizowany), a nie okoliczności, iż cel został zrealizowany przed formalnym stwierdzeniem wywłaszczenia. Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 17 maja 2010 r., sygn. akt II SA /Kr 339/10, "jeśli cel wywłaszczenia został zrealizowany, to zwrot nie jest możliwy bez względu na to, kiedy realizacja ta nastąpiła. Określone w art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. terminy 7 i 10 lat stanowią tylko dopełnienie przesłanki zbędności. Użyte w przepisie sformułowanie "pomimo upływu" znaczy tylko tyle, że zgłoszone przed upływem

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. B. i J. S. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołujący wskazali, że cel decyzji o wywłaszczeniu działki z przeznaczeniem pod garaże dla BZUPT nigdy nie został zrealizowany. Na działce tej ani przed jej wywłaszczeniem, ani po wywłaszczeniu nie powstał ani jeden garaż dla ww. Zakładów. W latach 1976-77 na przedmiotowej działce zostało postawionych około 180 blaszanych garaży, których inwestorami i właścicielami były prywatne osoby z pobliskiego osiedla B. BZUPT przed wywłaszczeniem działki nr (...) i po nim były jedynie administratorem tych garaży. Stwierdza to zresztą Starosta I. w uzasadnieniu do swojej decyzji.

Ponieważ BZUPT na przedmiotowej działce nie podjęły w ciągu 7 lat inwestycji polegającej na budowie garaży dla swoich potrzeb, ani jej nie zakończyły w ciągu 10 lat, działka ta stała się im zbędna i zgodnie z art. 137 u.g.n. podlega zwrotowi. Nie można, jak to uczynił Starosta I., za realizację celu wywłaszczenia uznać postawienia na przedmiotowej działce garaży przez prywatnych inwestorów, gdyż ustawa z 12 marca 1958 r., na mocy której Urząd Miejski w B. wydał decyzję o wywłaszczeniu, dopuszczała wywłaszczenie jedynie na cele publiczne.

Decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r., nr (...), Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 216 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym przepisy rozdziału 6 działu III ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79). Zgodnie z treścią art. 136 ust. 1 u.g.n., nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. W myśl ust. 2 tego przepisu, w razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do treści przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.

Ustalając sens przepisów art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 u.g.n. należy uwzględnić ich ratio legis w powiązaniu z ogólnymi celami instytucji wywłaszczenia i zwrotu nieruchomości oraz całym porządkiem prawnym. W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w razie jej niewykorzystania na cel wskazany jako podstawa wywłaszczenia jest uznawany za zasadę o randze konstytucyjnej. Nienależyte wykorzystanie nieruchomości pozbawia wywłaszczenie oparcia konstytucyjnego, bo m.in. nie pozwala mówić o jego niezbędności. Wskazuje się też, że instytucja zwrotu nieruchomości, w swoim założeniu, stanowi jedną z ustawowych gwarancji, że wywłaszczona nieruchomość zostanie wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia (por. J. Parchomiuk, Charakter prawny roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, Samorząd Terytorialny z 2008 r. Nr 1-2, str. 139; wyrok NSA z 28 stycznia 2011 r. sygn. I OSK 481/10).

Właściwa wykładnia przepisu art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. nie pozwala jednak na wnioskowanie, że nieruchomość jest zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli już w dacie jej wydania prace związane z celem wywłaszczenia były zrealizowane. W wyroku z 25 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 777/10, NSA wskazał, że zrealizowanie celu wywłaszczenia przed zawarciem umowy zbycia nieruchomości nie mogło oznaczać, że stała się ona zbędna na cel umownie określony.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że decyzją z (...) marca 1978 r. orzeczono wywłaszczyć nieruchomość za odszkodowaniem na rzecz Państwa z przeznaczeniem pod garaże dla BZUPT.

W piśmie z (...) maja 2010 r., znak: (...), Zastępca Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta B. wskazał, że w dniu wydania decyzji dla działki obowiązywał plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzony Zarządzeniem Nr (...) Wojewody B. z (...) maja 1976 r., opubl. w Dz. Urz. W.R.N. Nr (...), poz. (...) z (...) maja 1976 r. Znajdowała się ona w granicach terenu oznaczonego symbolem "(...)" - zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności.

Od (...) listopada 1993 r. do (...) grudnia 2002 r., zgodnie z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla J. w B., zatw. Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej B. z (...) czerwca 1993 r., opubl. w Dz. Urz. Woj. B. Nr (...), poz. (...) z (...) listopada 1993 r. działka nr (...) z obrębu (...) znajdowała się w granicy terenu oznaczonego symbolem: "(...)" - zieleń publiczna - park osiedlowy z urządzeniami zabaw dla dzieci, adaptacja stawu, likwidacja zespołu garaży. Zrealizowanie celu wywłaszczenia w postaci wybudowania zespołu garaży na nieruchomości, której dotyczy postępowanie o zwrot, jest potwierdzone dokumentem geodezyjnym z (...) kwietnia 1979 r. - opis i mapa z (...) kwietnia 1979 r. Zgodnie z treścią pisma, aktualnie działka znajduje się na terenie, dla którego nie obowiązuje żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dokumentacja fotograficzna wskazuje, że na nieruchomości znajdują się pozostałości po zlikwidowanych boksach garażowych.

Z akt sprawy, w szczególności z pisma z (...) czerwca 2011 r., znak: (...), wynika, że w dniu wydania decyzji wywłaszczeniowej, na nieruchomości znajdowały się garaże, które zostały zinwentaryzowane w roku 1977. Stan taki potwierdził również M. B. w odwołaniu.

Dodatkowo organ I instancji ustalił, że garaże zostały zbudowane przez BZUPT na koszt przyszłych dzierżawców nieruchomości. One również administrowały nieruchomością do czasu ich rozwiązania. W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające te okoliczności, w szczególności zeznania świadków, pisma kierowane do dzierżawców, umowy zawierane z dzierżawcami.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, bowiem na nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania znajdowały się garaże i były one administrowane przez BZUPT. W decyzji z (...) marca 1978 r. nie wskazano natomiast sposobu wykorzystania garaży przez ww. Zakłady. Uznać ponadto należy, że poprzez udostępnienie ich mieszkańcom, został zrealizowany cel publiczny.

Akceptując stanowisko NSA zawarte w wyroku z 25 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 777/10, organ uznał zatem, że zrealizowanie celu wywłaszczenia przed dniem wydania decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości oznacza, iż nie stała się ona zbędna na cel w niej określony. Przepis art. 137 ust. 1 u.g.n. w sposób ścisły określa przesłanki pozwalające uznać, że nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Oznacza to, że wszystkie inne sytuacje, które nie mieszczą się w tej regulacji, nie mogą stanowić podstawy do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a właśnie z takim stanem rzeczy mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Dodatkowo, uznając za trafne stanowisko przedstawione w wyroku NSA z 22 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1810/11, organ stwierdził, że zmiana sposobu zagospodarowania wywłaszczonego terenu, po uprzednim zrealizowaniu na tym terenie celu nabycia nieruchomości, nie spełnia przesłanek zbędności określonych w art. 137 ust. 1 u.g.n.

Mając na uwadze powyższe, Wojewoda K.-P. na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. orzekł jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli M. B., J. S., H. B.-D. i Z. B. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 136 ust. 3 w zw. art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. poprzez błędną ich wykładnię w wyniku przyjęcia, że:

nie zostały spełnione przesłanki do zwrotu nieruchomości,

cel wywłaszczenia nieruchomości został zrealizowany pomimo tego, że na nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania garaże pobudowane zostały przed dniem wywłaszczenia przez prywatnych inwestorów, a co za tym idzie na nieruchomości zrealizowano cel prywatny właścicieli garaży, a nie cel publiczny,

naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na nienależytym rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, czy w przypadku sposobu zagospodarowania nieruchomości wywłaszczonej można mówić o osiągnięciu zakładanego celu publicznego, dla jakiego nieruchomość została wywłaszczona. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji Wojewody K.-P. z dnia (...).04.2012 r. (uchylającej decyzję Starosty I. z (...).12.2011 r.), wybudowanie garaży przez prywatnych właścicieli w żaden sposób nie można uznać za realizację celu wywłaszczenia, gdyż prywatne osoby realizowały prywatny cel, a nie cel publiczny, który stanowił podstawę wywłaszczenia. W sposób analogiczny osiągnięcie celu publicznego wywłaszczenia nakazuje traktować dorobek orzecznictwa NSA z 25 marca 2010 r., I ISK 785/09, zgodnie z którym wybudowanie na wywłaszczonej nieruchomości obiektów przez dzierżawców części obszaru wywłaszczonego leży w ich interesie i im przynosi korzyść majątkową i nie stanowi realizacji celu publicznego. Celem takiej inwestycji jest bowiem realizacja interesu prywatnego, a nie interesu publicznego.

Istotnym dla rozstrzygnięcia zasadności wniosku o zwrot nieruchomości było zatem ustalenie okoliczności powstania blaszanych garaży na wywłaszczonej działce. Organom wydającym decyzje w sprawie zarzucić należy, że dokonały wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, wynika z niego jednoznacznie wynika, iż garaże były prywatną inwestycją poszczególnych użytkowników garaży, a BZUPT nie były inwestorem realizującym prace związane z budową garaży, lecz wyłącznie dostawcą i montażystą garaży.

Z materiału dowodowego wynika, że:

koszty budowy garaży ponoszone były w całości przez użytkowników garaży,

czynności administracyjne konieczne do posadowienia garaży blaszanych podejmowane były przez użytkowników,

podatek od nieruchomości związany z garażami przez cały okres ich użytkowania ponoszony był przez użytkowników, a nie przez BZUPT,

garaże były przedmiotem obrotu pomiędzy użytkownikami (były zbywane i nabywane przez poszczególnych użytkowników, a nie w wyniku działań podejmowanych przez BZUPT),

rola BZUPT w procesie inwestycyjnym dotyczącym poszczególnych garaży ograniczała się do dostawy i montażu garażu dla prywatnego inwestora (użytkownika garażu),

garaże posadowione zostały na nieruchomości przed dniem wywłaszczenia samej nieruchomości.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd ma możliwość uwzględnienia skargi także ze względu na inne uchybienia, niż podniesione przez stronę w skardze, ponieważ sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też przepisy postępowania administracyjnego.

Podstawę zwrotu wywłaszczonych nieruchomości mógł w niniejszej sprawie stanowić art. 137 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 216 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadzała się zatem do oceny tego, czy cel, na który została wywłaszczona nieruchomość, został osiągnięty. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią decyzji Urzędu Miejskiego w B. z dnia (...) marca 1978 r., nr (...), wydanej na podstawie art. 2, art. 3, art. 8, art. 12, art. 15, art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Państwa z przeznaczeniem pod garaże dla (...) w B. Bezsporne w sprawie było to, że na przedmiotowej nieruchomości zostały wybudowane garaże, przy czym część garaży istniała już w chwili wydania decyzji wywłaszczeniowej, a część została pobudowana przez BZUPT i budowa ta była finansowana przez osoby fizyczne będące dzierżawcami (użytkownikami) garaży. Jak wynika z dowodów przeprowadzonych przez organy (k. 131-142 akt adm.), przedmiotowe garaże były wydzierżawiane przez BZUPT osobom fizycznym. Nie ulega zatem wątpliwości to, że osoby te nie stawały się w ten sposób właścicielami tych garaży, nawet jeśli finansowały ich budowę. Stosownie bowiem do zawartej w treści art. 48 Kodeksu cywilnego zasady superficies solo cedit, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane (...). Fakt zbywania garaży przez osoby fizyczne dowodzi tylko tego, że przenosiły one w ten sposób na kolejne osoby jedynie możliwość użytkowania poszczególnych garaży, natomiast w żaden sposób nie przenosiły ich własności.

Mając na uwadze powyższe niewątpliwie został osiągnięty cel w postaci budowy garaży dla BZUPT, które następnie wydzierżawiały je osobom fizycznym. Podkreślić należy, że sposób gospodarowania garażami przez ww. zakłady nie ma znaczenia dla sprawy. Istotne jest to, że były one ich właścicielem, który w zakresie przysługujących mu uprawnień właścicielskich wydzierżawiał je innym podmiotom.

Odnosząc się do zarzutu skargi, że garaże istniały już w dacie wydania decyzji o wywłaszczeniu, to zdaniem Sądu za przekonywającą uznać należy argumentację, iż w sytuacji, gdy na nieruchomości w momencie wywłaszczenia znajdowały się garaże i zostały ono pozostawione, to takie działanie należy uznać za realizację celu wywłaszczenia. Jeżeli na nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu na budowę garaży znajdowały się już one, to w istocie realizacja celu wywłaszczenia następuje z momentem przeniesienia własności nieruchomości. Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do sytuacji, w której dla spełnienia przesłanki realizacji celu wywłaszczenia koniecznym byłoby zburzenie (zdemontowanie) istniejących garaży i pobudowanie nowych. Takie działanie należy uznać za sprzeczne z celem, na jaki dokonano wywłaszczenia. Wymóg budowy nowych garaży dopiero po wydaniu decyzji wywłaszczeniowej prowadziłby w takiej sytuacji do skutków nieekonomicznych i nieracjonalnych (vide np. wyrok WSA w Krakowie z 18 czerwca 2013 r., II SA/Kr 453/13 dostępny na stronie internetowej www.nsa.gov.pl, wyrok WSA w Gdańsku z 25 marca 2014 r., II S.A./Gd 953/13, LEX nr 1471211).

Mając na uwadze powyższe należało na podstawie oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.