Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 989267

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 18 lutego 2009 r.
II SA/Bd 900/08

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak.

Sędziowie WSA: Grażyna Malinowska-Wasik, Renata Owczarzak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2009 r. sprawy ze skargi K. i A. M. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia zawiesić postępowanie w sprawie.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) sierpnia 2008 r. nr (...) zatwierdzono zamienny projekt budowlany oraz projekt budowlany będący przedmiotem pozwolenia na budowę dla I. C. i K. M. oraz udzielono pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z 9 czerwca 2008 r. organ nadzoru budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na odbudowie części budynku zlokalizowanego na działce nr (...) przy ul. K. w B., gdyż wykonywane roboty istotnie odbiegały od warunków określonych w pozwoleniu na budowę Starosty B. z (...) lutego 2008 r. Następnie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego nakazano w drodze decyzji z (...)czerwca 2008 r. sporządzenie i przedstawienie w terminie do 31 lipca 2008 r. projektu zamiennego oraz ekspertyzy technicznej potwierdzającej konieczność rozbiórki ścian parteru. Wobec powyższego organ administracji architektoniczno-budowlanej w trybie art. 36a ustawy prawo budowlane decyzją z (...) czerwca 2008 r. uchylił decyzję z (...) lutego 2008 r. o pozwoleniu na budowę.

W wyniku wniesionego przez sąsiadów odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) października 2008 r. Nr (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie orzekł o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego oraz udzielił inwestorom - I. C.-M. i K. M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz zobowiązał inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu.

Organ uznał, że organ pierwszej instancji wydał decyzję niepełną tj. bez zobowiązania do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, co jednoznacznie wynika z art. 51 ust. 4 prawa budowlanego. Nadto zatwierdzono projekt zamienny (wcześniej nie został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w T.) po uzupełnieniu brakującego uzgodnienia.

W skardze K. i A. M. wniesionej do Sądu zarzucono naruszenie art. 2, 35, 51 ust. 4, art. 50 ust. 3, art. 81c ust. 2, art. 37 ust. 2 prawa budowlanego oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie przepisów proceduralnych - art. 7, 61 § 4, 77, 80, 107 § 3 k.p.a. i art. 145 § 1 p.p.s.a.

Jednocześnie w piśmie z 2 lutego 2009 r. złożono wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej inwestora od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie sygn. akt II SA/Bd 481/08 z 5 listopada 2008 r. oraz do czasu rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed sądem w Bydgoszczy sygn. akt II SA/Bd 42/09 dotyczącej sporządzenia projektu zamiennego oraz wykonania ekspertyzy technicznej.

Skarga w sprawie II SA/Bd 481/08 dotyczyła decyzji z (...) lutego 2008 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Decyzją z dnia (...) lutego 2008 r. Nr (...) Starosta B. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił I. C.i K. M. pozwolenia na odbudowę istniejącego budynku - po uprzedniej rozbiórce I piętra i stropu nad parterem z przeznaczeniem parteru i piętra budynku na usługi z zakresu opieki zdrowotnej, a poddasza na mieszkanie - zlokalizowanego na działce (...), przy ul. (...) w B.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K. i A.j M.

Wojewoda (...)po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia (...) maja 2008 r. nr (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że inwestor składając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji spełnił wymogi art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 cyt. ustawy przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany uzgodniony z właściwymi jednostkami powołanymi do tego typu uzgodnień.

Od niniejszego rozstrzygnięcia skargę do Sądu wnieśli K. i A. M. Po rozpoznaniu skargi Sąd wyrokiem z 5 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 481/08 uchylił obie decyzje. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z normą nakazującą ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego). Jak wynika bowiem z akt sprawy, w ścianie szczytowej sąsiedniego budynku przy ul. (...) istnieją otwory okienne, co do których istnieje obawa, że ewentualna realizacja przewidzianych przez inwestora do wykonania prac budowlanych doprowadzi do ich zasłonięcia. Jakkolwiek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia (...)lutego 2007 r. znak: (...) nakazał skarżącym zamurowanie okna w ścianie szczytowej budynku, jednak w stosunku do tego orzeczenia stwierdzono jego nieważność na skutek decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) czerwca 2008 r. znak (...)oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia (...) lipca 2008 r. znak: (...). Według p. M. otwory w ścianie szczytowej budynku istniały od jego wybudowania tj. od przełomu XIX i XX w., a przedmiotowy budynek w trakcie budowy budynku skarżących już istniał i był niższy, zatem nigdy nie zasłaniał tych okien. Uwzględnienia więc w projekcie budowlanym wymagała kwestia wzajemnej relacji istniejących już otworów okiennych w budynku skarżących z zakresem przewidzianych robót w ramach planowanej inwestycji. Zarówno z treści opisowej jak i graficznej przedmiotowego projektu budowlanego nie wynikała jednoznacznie wysokość planowanego podwyższenia budynku w ramach planowanej odbudowy, przy jednoczesnym braku uwidocznienia okien w ścianie szczytowej budynku skarżących na jakiejkolwiek mapie projektu.

Sąd zwrócił też uwagę, że wskutek odstępstw dokonanych przez inwestorów w trakcie budowy, bez dokonania zmiany pozwolenia na budowę, wszczęto procedurę określoną w art. 51 prawa budowlanego. Wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w ust. 1 pkt 3 tegoż artykułu rodzi po stronie organu, który wydał pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia. Zgodnie z art. 36a ust. 2 prawa budowlanego właściwy organ w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, zobowiązany jest do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 36a ust. 2 cyt. ustawy Starosta B. decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r. nr (...) uchylił decyzję własną o pozwoleniu na odbudowę istniejącego budynku - po uprzedniej rozbiórce I piętra i stropu nad parterem z przeznaczeniem parteru i piętra budynku na usługi z zakresu opieki zdrowotnej, a poddasza na mieszkanie - zlokalizowanego na działce nr (...) przy ul. (...) w B.

Wobec wyników dokonanej w sprawie kontroli legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na odbudowę, pełne rozpatrzenie sprawy wymagało również rozstrzygnięcia co do wydanej przez Starostę B. decyzji z dnia (...)czerwca 2008 r. w trybie art. 36a ust. 2 cyt. ustawy - Prawo budowlane. Powołując się na art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd stwierdził, że skoro zaskarżona decyzja o pozwoleniu na odbudowę została uchylona na skutek wykazanych uchybień, niezbędnym dla końcowego załatwienia sprawy stało się uchylenie również decyzji z dnia (...) czerwca 2008 r., której funkcjonowanie w obrocie prawnym bezpośrednio opierało się na niej. W sytuacji bowiem wycofania z obrotu prawomocnej decyzji o pozwoleniu na odbudowę, brakuje uzasadnienia dla istnienia decyzji ją uchylającej, niezależnie od trybu, w którym ją wydano, ponieważ w takim przypadku zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania mającego na celu wydanie decyzji o pozwoleniu na odbudowę, wolnego od uchybień wykazanych w orzeczeniu. Wobec powyższego sąd uchylił też decyzję Starosty wydaną w trybie art. 36a prawa budowlanego.

Sprawa II SA/Bd 42/09 dotyczyła skargi na decyzję odmawiającą uchylenia decyzji o nakazaniu sporządzenia projektu zamiennego spornej inwestycji w trybie postępowania wznowieniowego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie można tracić z pola widzenia faktu, że zawiera ona w sobie w istocie dwa rozstrzygnięcia. Przepisy prawa budowlanego w art. 34 ust. 4 stanowią, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestorowi przysługuje natomiast prawo do uzyskania odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, o ile poprzedza ona decyzję o pozwoleniu na budowę. W art. 34 ust. 5 prawa budowlanego przyjęto, ze inwestor spełniający warunki do uzyskania pozwolenia na budowę, może żądać wydania odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Rzadkie są przypadki występowania o wydanie dwóch decyzji. Zasadą jest, że inwestor występuje o pozwolenie na budowę, jednocześnie składając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, a organ wydając decyzję udziela pozwolenia na budowę i zatwierdza projekt budowlany. Ustawodawca operuje jednak w takich przypadkach skróconą formułą "uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę".

Ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 prawa budowlanego, pozwala na rozpoczęcie robót. Oznacza to zgodę nie tylko na rozpoczęcie robót, ale prowadzenie całego procesu inwestycyjnego. Uprawnienie do wykonywania robót trwa tak długo, jak długo pozostaje w obrocie decyzja o pozwoleniu na budowę. Przepisy prawa budowlanego przewidują jednak przypadki wstrzymania robót. Wstrzymanie robót stanowi czasowe zaprzestanie robót z powodów określonych w ustawie i trwa do momentu ich wznowienia. Jeśli nie następuje okoliczność pozwalająca na wznowienie robót mogą zaistnieć przesłanki uzasadniające rozbiórkę lub doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Art. 50 ust. 1 prawa budowlanego wymienia przypadki uzasadniające wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych. Wśród nich jest istotne odstąpienie od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego). Złamanie zakazu prowadzenia robót prowadzi do nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót albo doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego (art. 50a pkt 2 prawa budowlanego). Należy zaznaczyć, że postanowienie o wstrzymaniu robót traci ważność po upływie 2 miesięcy od doręczenia postanowienia i w tym czasie organ nadzoru ma obowiązek wydać decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 prawa budowlanego. W przypadku okoliczności podanej w art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego (istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę, a więc zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę) - decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby - wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, stosując odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego (art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego). Wykonanie obowiązku powinno nastąpić w zakreślonym przez organ nadzoru terminie.

Jeśli inwestor zignoruje obowiązek, to wtedy będzie wchodziło w grę rozwiązanie zawarte w art. 51 ust. 5 - wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Jeśli inwestor przedłoży projekt zamienny, lecz organ stwierdzi, że nie odpowiada on prawu, odmówi zatwierdzenia projektu zamiennego lub jeśli projekt spełnia wymagane warunki, organ na podstawie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego wyda decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót (gdy budowa jest w toku) lub tylko zatwierdzi projekt zamienny (gdy budowa jest zakończona).

W rozpoznawanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany dotychczas wykonanych robót. Po upływie wyznaczonego terminu inwestor przedstawił stosowny projekt, który został zatwierdzony. Jak na wstępie wskazano po wniesieniu odwołania Wojewódzki Inspektor wprawdzie uchylił decyzję organu I instancji, ale wydając rozstrzygnięcie merytoryczne zatwierdził przedłożony projekt, pozwolił na wznowienie robót i zobowiązał do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W związku ze złożonym wnioskiem o zawieszenie postępowania konieczna jest ocena czy rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego zależy od wyniku postępowania w sprawie uchylenia przez sąd decyzji o pozwoleniu na budowę, będącego obecnie na etapie skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Główny problem pojawia się w związku z wydaną w międzyczasie decyzją o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę w trybie art. 36a prawa budowlanego. Decyzja ta również została uchylona przez sąd wraz z decyzją o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę na zasadach rozstrzygnięcia pozostającego w granicach rozpoznawanej sprawy.

Prima facie wydaje się, że w związku z wdrożeniem trybu dotyczącego przedłożenia projektu zamiennego, skutkującego koniecznością uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na zasadach określonych w art. 36a ust. 2 przerywa się związek pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a postępowaniem legalizacyjnym na zasadach określonych w art. 50 i nast. prawa budowlanego, wobec wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, skutkującego prawem do wznowienia robót.

W ocenie Sądu istnieje jednak bezpośredni związek między wynikiem postępowania prowadzonego wskutek kontroli sądowoadministracyjnej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz postępowaniem w sprawie decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego.

Organ architektoniczno-budowlany wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego dokonuje jego oceny według kryteriów i zasad określonych w przepisach prawa budowlanego. Zatwierdzony projekt budowlany jest podstawowym wzorcem według którego realizowana jest inwestycja. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego uruchamia cały proces inwestycyjny. W takim przypadku konieczny jest ostateczny wynik kontroli sądowoadministracyjnej prawidłowości wydania tej decyzji.

Wskutek odstępstw inwestora od zatwierdzonego projektu konieczne jest przedłożenie projektu zamiennego. Projekt ten musi uwzględniać wyłącznie zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W pozostałym zakresie, a więc reguł i zasad prowadzenia inwestycji inwestor związany jest projektem, który zatwierdził organ architektoniczno-budowlany.

Wątpliwości może budzić rozwiązanie zawarte w art. 36a, który nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego (decyzji zobowiązującej do przedłożenia projektu zamiennego).

Literalne brzmienie tego przepisu może sugerować, że po wydaniu decyzji zobowiązującej do przedłożenia projektu zamiennego, organ nadzoru przejmuje nie tylko prawo do zatwierdzenia projektu zamiennego, ale również do zatwierdzenia projektu, który jeszcze nie został zrealizowany a to dlatego, że art. 36a mówi o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę, która zatwierdziła też projekt budowlany. Pozostaje zatem w pierwszej kolejności ocena czy przez zapis o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę, ustawodawca przewidział również uchylenie decyzji w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego a także czy uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego (o zobowiązaniu do przedłożenia projektu zamiennego) oznacza uchylenie tej decyzji po jej uostatecznieniu czy po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu przedłożonego projektu zamiennego.

Zdaniem Sądu w przypadku przedłożenia projektu zamiennego, który po sprawdzeniu zasługuje na jego zatwierdzenie, uchylenie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 następuje po wydaniu ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego. Wydaje się, że literalny zapis tego przepisu nie odzwierciedla prezentowanego stanowiska. Należy jednak zwrócić uwagę, iż ustawodawca nie mógł wprost napisać, że wydanie decyzji w trybie art. 36a ust. 2 musi nastąpić po wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego, gdyż oznaczałoby to, że przepis ten nie mógłby mieć zastosowania do przypadków, gdy inwestor zignorował obowiązek przedłożenia projektu zamiennego lub organ odmówił zatwierdzenia projektu, gdyż był niezgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, a konieczność uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w tych przypadkach nie budzi żadnych wątpliwości. Wobec powyższego w ocenie Sądu zapis art. 36a ust. 2 o "przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3" w odniesieniu do sytuacji, gdy inwestor przedkłada projekt zamienny zgodny z wymogami określonymi w przepisach, a organ nadzoru zatwierdza ten projekt, dopiero wtedy uprawnia to organ architektoniczny do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W tych okolicznościach skoro skutki wydanej decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 są różnorakie, zastosowanie art. 36a ust. 2 ma miejsce stosownie do ich wystąpienia.

Dodatkowym argumentem wzmacniającym prezentowane stanowisko jest fakt, że tak jak na wstępie podkreślono, decyzja o pozwoleniu na budowę uruchamia prawo do rozpoczęcia i prowadzenia robót. Wstrzymanie robót stanowi czasowe zahamowanie realizacji przyznanego prawa do prowadzenia robót. Aby można mówić o możliwości wznowienia robót, prawo to nie może być cofnięte, gdyż nie można wznowić czegoś, czego nie ma. Jeśli zasadne byłoby uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę przed zatwierdzeniem projektu budowlanego zamiennego, co uprawnia do wznowienia robót, doszłoby do akceptacji stanowiska, że wznawia się coś czego inwestor w majestacie prawa został pozbawiony. W tych okolicznościach należy uznać, że dopiero po ocenie czy istnieją podstawy do wznowienia robót, zasadne byłoby uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wznowieniu robót znajdowałyby swoje normatywne uzasadnienie. W tym stanie skutek pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę staje się zbędny, a kontynuacja robót oparłaby się na decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego.

Kolejny problem dotyka kompetencji organów w kontekście zakresu i skutków uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie odnoszącym się do projektu budowlanego. W ocenie Sądu zasadniczo przepisy prawa budowlanego wyraźnie oddzielają kompetencje odpowiednich organów. Jeśli pojawiają się w tym względzie wątpliwości należy je eliminować, stosując odpowiednią wykładnię. Racjonalny ustawodawca nie może dopuścić do mieszania kompetencji różnych organów. Organ architektoniczno-budowlany zatwierdza projekt budowlany inwestycji, a organ nadzoru wkracza w momencie odstąpienia od wyznaczonych zasad i dokonuje kontroli, która może odbywać się wyłącznie w zakresie dokonanych odstępstw. Nie ma żadnego uzasadnienia do próby takiej interpretacji, która zmierza do przyjęcia, że skoro organ architektoniczno-budowlany uchyla decyzję w trybie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego, organ nadzoru przejmuje kompetencje i odpowiedzialność za cały projekt w zakresie niewykonanym. Eliminację takiego zagrożenia stanowi konieczność kontroli projektu przez organ nadzoru tylko w zakresie opisanym w art. 51 ust. 1 pkt 2, a więc projektu uwzględniającego zmiany dotyczące dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Przy przedstawionej wykładni (że uchylenie decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 prawa budowlanego następuje dopiero po zatwierdzeniu projektu zamiennego, a więc przez cały czas w pozostałym zakresie pierwotny projekt w części niezrealizowanej stanowi wzorzec dla wykonywania dalszych robót) pole do ewentualnych wątpliwości znika, gdyż organ nadzoru nie dokonuje oceny projektu niezrealizowanego, przez co nie dochodzi do ewentualnej kolizji kompetencji, a w konsekwencji niejasnego zakresu odpowiedzialności organów za wydane przez siebie decyzje. Organ nadzoru nie staje się też kontrolerem decyzji organu architektoniczno-budowlanego, bo nie ma ku temu ustawowych podstaw.

Po wydaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, ewentualnej kontroli zgodności z prawem dokonuje sąd. W przedstawianych okolicznościach wynik postępowania w odniesieniu do projektu budowlanego ma bezpośredni wpływ na decyzję zatwierdzającą projekt zamienny, który musi być oceniany na tle wzorca, którym jest pierwotny projekt. Zatem losy projektu budowlanego zamiennego są nierozerwalnie związane z losem projektu budowlanego. Na marginesie należy też podkreślić, że uchylenie decyzji w oparciu o art. 36a ust. 2 prawa budowlanego dotyczy tej części, która odnosi się do pozwolenia na budowę, a nie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, gdyż również w tym zakresie brakuje normatywnego uzasadnienia dla odmiennej interpretacji. Konsekwentnie wynik postępowania o zatwierdzeniu projektu zamiennego uzależniony jest też od okoliczności poprzedzających, związanych z decyzją wzywającą do przedłożenia projektu zamiennego. Z tego względu Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.