Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613652

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 7 października 2014 r.
II SA/Bd 885/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak.

Sędziowie WSA: Anna Klotz (spr.), Grzegorz Saniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi W. K.-P, na uchwałę Rady Gminy C. z dnia (...) kwietnia 2003 r. nr (...) w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych

1.

stwierdza nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w pozycji dotyczącej numeru drogi (...) M. - gr.gm.-K.,

2.

stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie określonym w punkcie pierwszym nie podlega wykonaniu.

Uzasadnienie faktyczne

Rada Gminy w C., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), po uzyskaniu pozytywnej opinii Zarządu Powiatu G., podjęła uchwałę nr (...) z dnia (...) kwietnia 2003 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych.

Wojewoda K.-P., działając na podstawie art. 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), zaskarżył uchwałę Rady Gminy w C. z dnia (...) kwietnia 2003 r. w przedmiocie zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Skarżący powołanej uchwale zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy C. w sprawie zaliczenia kategorii dróg w części obejmującej wiersz 25 dotyczącej drogi numer (...) M.-gr.gm-K., figurującej w załączniku do uchwały zatytułowanym "Wykaz dróg zaliczonych do kategorii dróg gminnych".

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podstawę prawną uchwały stanowił art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Przepis ten upoważnia radę gminy do zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych. Skarżący zwrócił uwagę, że w załączniku do uchwały zatytułowanym "Wykaz dróg zaliczonych do kategorii dróg gminnych" została wpisana między innymi droga oznaczona Nr (...) o przebiegu "M.-gr.gm.-K.", o długości 2.450 metrów. Brak jest dokumentów w tym dokumentów graficznych, na podstawie których można by ustalić faktyczny przebieg przedmiotowego odcinka drogi. Droga ta znajduje się na nieruchomości - dz. ewid. nr (...) o pow. (...) ha przy czym nie ma ona założonej księgi wieczystej, nie został ujawniony właściciel nieruchomości a jej posiadaczem jest Gmina C.

Skarżący wskazał, że Rada Gminy C. w toku postępowania nadzorczego prowadzonego przez Wojewodę K.-P. w odniesieniu do wskazanej nieruchomości w piśmie z dnia (...) lipca 2013 r. znak (...) wyjaśniła, że na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), toczy się postępowanie o stwierdzenie przejścia jej własności z mocy prawa na rzecz Gminy C. Ponadto podkreślono, że zaliczenie wymienionej drogi do kategorii dróg publicznych nastąpiło uchwałą Nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia (...) maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa t., przy czym w przedmiotowej uchwale Nr (...) Rady Gminy C. z dnia (...) kwietnia 2003 r., zmieniono nazwę jej przebiegu z "L.-M." na "M.-gr.gm.-K.", podkreślając, że dotyczy to tej samej drogi. Jako dowód przedstawiona została kserokopia mapy zawierającej legendę oraz ręcznie naniesione cyfry i liczby, załącznik graficzny do protokołu z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa Rady Gminy C. z dnia (...) marca 2003 r. spisanego na okoliczność wizji lokalnej dróg gminnych w miejscowościach: N., R., P., Ś., M. Na kserokopii mapy brak jest podpisu oraz wzmianki, iż stanowi ona załącznik graficzny do protokołu z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa.

W znajdującej się w aktach poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii uchwały Nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia (...) maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa t. w jej załączniku na stronie 12 nie figuruje droga oznaczona Nr (...) o przebiegu "M.-gr.gm.-K.". Jest natomiast wpisana droga Nr (...) o nazwie jej odcinka "L.-M.". Wymieniona uchwała nie zawiera załącznika graficznego. Została ona ogłoszona bez załącznika w Dzienniku Urzędowym Województwa T. z 1987 r. Nr (...), poz. (...).

W świetle opisanego stanu faktycznego, w ocenie skarżącego, nasuwa się wniosek, że w uchwale Nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z (...) maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa t. do dróg gminnych w Gminie C. nie została wpisana droga, która miałaby nazwę odcinka w brzmieniu "M.-gr.gm.-K.", objętego uchwałą.

Skarżący podkreślił, że zaskarżona uchwała nadal funkcjonuje w obrocie prawnym i jako dokument urzędowy objęty domniemaniem prawdziwości zawartych w nim wpisów do czasu skutecznego obalenia tego domniemania wiąże wszystkie organy i osoby. W aktualnym stanie domniemania tego, w ocenie skarżącego, nie obala zamieszczone w powołanym wyżej piśmie Rady Gminy C. z dnia (...) lipca 2013 r. zapewnienie, że w przytaczanych uchwałach nazwy przebiegu dróg "L.-M." i "M.-gr.gm.-K.", dotyczą to tej samej drogi tj. aktualnie Nr (...) o przebiegu M.-K. na dz. ewid. Nr (...). Domniemania tego nie obala też protokół z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa Rady Gminy C. z (...) marca 2003 r. gdyż jego zakres przedmiotowy nie dotyczy procedury zaliczania dróg do kategorii dróg gminnych.

W tych warunkach skarżący twierdzi, że zaliczenie w uchwale Nr (...) Rady Gminy C. z dnia (...) kwietnia 2003 r. drogi na odcinku "M.-gr.gm.-K." do kategorii dróg gminnych nastąpiło sprzecznie z art. 7 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 260), skoro nie sposób ustalić jej przebiegu w oparciu o istniejące dokumenty oraz wobec jej braku w uchwale Nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia (...) maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa t. do dróg gminnych (Dziennik Urzędowy Województwa T. z 1987 r. Nr (...), poz. (...).), co uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały Nr (...) Rady Gminy C.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o oddalenie jej w całości. Rada Gminy odpierając zarzuty wskazała, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr (...) o powierzchni (...) ha położona w obrębie ewidencyjnym M. nie posiada założonej księgi wieczystej ani zbioru dokumentów. W chwili obecnej według danych z ewidencji gruntów i budynków właściciel nieruchomości pozostaje nieustalony, zaś władającym na zasadach samoistnego posiadania jest Gmina C. Z informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w G. wynika, iż według stanu na dzień (...) września 1965 r. podmiotem władającym przedmiotową działką było Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, Powiatowy Zarząd Dróg Lokalnych. Z tych ustaleń wynika, iż przez cały czas droga miała charakter publiczny i nie stanowiła własności prywatnej, zmieniał się jedynie podmiot publiczny nią władający reprezentujący Skarb Państwa. Mimo zachodzących w państwie zmian ustrojowych zmianie ulegały kompetencje organów administracji publicznej, co powodowało zmianę zarządcy drogi, jednak zawsze był nim podmiot publiczny. W jego imieniu działały państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, które w obrocie cywilnoprawnym działały wyłącznie na rzecz i w imieniu Skarbu Państwa lub gminy.

Wskazano, że w celu uregulowania stanu prawnego ww. nieruchomości Gmina C. wystąpiła do Wojewody K.-P. o potwierdzenie nabycia na własność drogi, które nastąpiło na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Powyższy przepis stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie Gminy, wszystkie ustawowe przesłanki nabycia na własność ww. nieruchomości zostały spełnione, gdyż działka znajdowała się we władaniu Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. ponadto, nieruchomość była w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną i nie była ona własnością Skarbu Państwa ani odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r.

W tym miejscu należy wskazać, że droga publiczna - gminna nr (...) M.-gr. gm.K. została zaliczona do kategorii dróg publicznych gminnych Uchwałą nr (...) Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. z dnia (...) maja 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych na terenie województwa t., a następnie uchwałą nr (...) Rady Gminy C. z dnia (...) kwietnia 2003 r. oraz uchwałą nr (...) Zarządu Województwa K.-P. z dnia (...) października 2003 r. w sprawie nadania drogom publicznym zaliczonym do kategorii dróg gminnych nowych numerów. Uchwała zawierała wykaz poszczególnych dróg bez załącznika graficznego. Jak już wyjaśniano, w uchwale zmieniona została nazwa drogi z "L.-M." na "M.-gr.gm.K.". Jednakże jest to ta sama droga o identycznym przebiegu. Wprawdzie znajdujący się w aktach sprawy protokół z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa Rady Gminy C. z dnia (...) marca 2003 r. nie dotyczy procedury zaliczania dróg do kategorii dróg gminnych, jednakże stanowi ważny dowód w niniejszym postępowaniu wskazujący na fakt, iż strona od lat traktuje ww. drogę jak drogę gminną (na mapie oznaczona nr (...)). Na podstawie protokołu możliwe jest również ustalenie przebiegu spornej drogi. Wskazuje na to sposób, w jaki ją oznaczono na mapie. Również geograficzne usytuowanie drogi łączącej M. z miejscowościami L. i K. utwierdza w przekonaniu, że chodzi o jedną i tę samą drogę.

Wskazano, że przedmiotowy protokół z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa Rady Gminy C. z dnia (...) marca 2003 r. wraz z załącznikiem graficznym należy traktować jako dokument urzędowy, co wiąże się z donośnymi skutkami prawnymi, bowiem zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a.: "Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". W doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że prawidłowo sporządzony dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (T. Ereciński (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 457). Co więcej, domniemanie prawdziwości dokumentu urzędowego wyłącza potrzebę przeprowadzenia dowodu, że dokument pochodzi od wskazanego w nim organu państwowego (T. Ereciński (w:) Komentarz do k.p.c., 1999, s. 558). Wprawdzie gminna komisja nie jest ściśle organem, o którym mowa w przytoczonym powyżej przepisie, lecz znajdzie on mimo wszystko zastosowanie, o czym stanowi § 2 art. 76 k.p.a.

Zdaniem Gminy, przedstawiony rys historyczny drogi oraz przedłożone dokumenty, w tym ww. uchwały poszczególnych organów, a także protokół z posiedzenia Komisji ds. rolnictwa Rady Gminy C. z dnia (...) marca 2003 r. i dołączona do niego mapa, są wystarczającymi dowodami (zwłaszcza wobec braku dowodów przeciwnych) na poparcie twierdzeń formułowanych przez Gminę C.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, z przyczyn podniesionych w skardze. Oceniając zarzuty skarżącej zawarte w skardze Sąd stwierdza, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zasady i procedurę postępowania w sprawach zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych gminnych reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm.). Z treści art. 7 ust. 2 tej ustawy wynika, że zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje na podstawie uchwały rady gminy, po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Z treści zaś art. 2a dodanego do tej ustawy z dniem 1 stycznia 1999 r. wynika m.in., że drogi gminne stanowią własność właściwego samorządu gminy.

Uwzględniając treść zacytowanych powyżej przepisów należy stwierdzić, że w obowiązującym od 1 stycznia 1999 r. stanie prawnym zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych jest możliwe tylko w odniesieniu do dróg stanowiących własność samorządu gminnego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że działka nr (...), w odniesieniu do której wydana została zaskarżona uchwała rady gminy o zaliczeniu drogi z powyższą nieruchomością do kategorii dróg gminnych nie stanowiła własności gminy.

Przedmiotem oceny Sądu jest uchwała Rady Gminy w C. z dnia (...) kwietnia 2003 r. nr (...), podjęta po uzyskaniu pozytywnej opinii Zarządu Powiatu G.

Przedmiotem sporu jest zaliczenie drogi ujętej w wykazie dróg załącznika do uchwały o przebiegu M.-gr.gm.-K. dł. 2.450 m ma nr (...) do kategorii dróg gminnych. Sąd kontrolując zaskarżony akt stwierdził, że z załącznika do uchwały zawierającego wykaz dróg zaliczonych do kategorii dróg gminnych wynika, że kwestionowana przez stronę skarżącą droga jest ujęta w wykazie.

Sąd kontrolując legalność zaskarżonej uchwały nie kwestionuje faktu, że z mapy Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy C. wynika, że istnieje droga na odcinku M.-K., jak również droga M.-L. W wykazie stanowiącym załącznik do zaskarżonej uchwały również ujęto drogę nr (...) M. od dr. pow. (...) -do gr. gm. L.

Sąd nie kwestionuje również tego, że wypisy z rejestru gruntów dotyczące działki nr (...), na której znajduje się sporna droga, potwierdzają że działka ta stanowiła i stanowi jako grunt drogę. Taki jest obecnie zapis w wypisie z rejestru gruntów z (...) lipca 2012 r., tak było i wcześniej czego dowodem jest wypis z rejestru gruntów sporządzony wg stanu na dzień (...) września 1965 r., gdzie jako rodzaj gruntu dla działki nr (...) o pow. (...) ha wskazano dr. - czyli drogi.

Fakt istnienia drogi na odcinku M.-K. potwierdza mapa stanowiąca załącznik do protokołu z dnia (...) marca 2003 r. Droga nr (...), zgodnie z legendą, zaznaczona jest jako droga gminna, która przez dr. (...) łączy się z drugą drogą częściowo gminną, a częściowo stanowiącą tereny leśne. Porównując tą mapę z mapą ze studium bez trudu dostrzega się, że droga gm. (...) zlokalizowana jest na odcinku M.-K., a droga leśna łącząca się z drogą nr (...) na odcinku M.-L., co zgodne jest z zaliczeniem drogi nr (...) M. od dr. pow. (...) -do gr. gm.-L. (ostatnia pozycja wykazu k-15 akt adm. I instancji).

Sąd dysponując dokumentami załączonymi do akt sprawy stwierdza, że na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały sporna droga nie stanowiła własności gminy. Potwierdza to wypis z rejestru gruntów, gdzie wskazano - właściciel nieustalony. Jak wskazano w skardze, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872), postępowanie w przedmiocie przejścia spornej drogi na własność gminy z mocy prawa jest w toku. Oznacza to, że zaliczenie przedmiotowej drogi do dróg gminnych z uwagi na to, że nieuregulowany był jej stan prawny stanowiło przeszkodę do podjęcia zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Z ust. 3 wynika, że podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody.

Bez znaczenia zatem jest, że uchwałą nr (...) z dnia (...) maja 1987 r. Wojewódzkiej Rady Narodowej w T. droga ta została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Z wypisu z rejestru gruntów wg stanu na (...) września 1965 r. wynika, że działka nr (...), na której jest droga, była we władaniu Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Powiatowego Zespołu Dróg Lokalnych. Z wypisu z rejestru gruntów z dnia (...) lipca 2012 r. wynika, że właściciel jest nieustalony, działka jest bez księgi wieczystej. Gmina powinna zatem uregulować stan prawny w oparciu o art. 73, a dopiero później dokonać zaliczenia drogi do kategorii dróg gminnych w drodze uchwały.

Sąd podziela pogląd utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tezie pierwszej wyroku z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 267/08 stwierdził, że: "W obowiązującym od 1 stycznia 1999 r. stanie prawnym zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych jest możliwe tylko w odniesieniu do dróg stanowiących własność samorządu gminnego. Okoliczność, że część nieruchomości, w odniesieniu do której wydana została uchwała rady gminy o zaliczeniu ich do kategorii dróg gminnych nie stanowiła własności gminy stanowi przeszkodę do zaliczenia ich do kategorii dróg gminnych". Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 175/07 wyrażając opinię w tezie drugiej, że: "Uchwała o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych powinna być podejmowana wówczas, gdy droga gminna już istnieje, a więc wówczas, gdy nieruchomość, po której droga przebiega jest już własnością gminy". Podobnie orzekł WSA w Bydgoszczy w wyrokach z dnia 29 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 655/09 oraz z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 1209/12 (publ. www. orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Tak więc w orzecznictwie przyjmuje się, że do dróg gminnych nie może być zaliczona droga, która nie jest własnością gminy. Konieczną przesłanką do skutecznego podjęcia przez radę gminy uchwały o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych jest legitymowanie się przez gminę prawem własności do gruntów, po których droga taka przebiega (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 148/09, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z dosłownego brzmienia art. 7 ustawy o drogach publicznych wynika, że uchwała o zaliczeniu do dróg gminnych musi dotyczyć dróg gminnych. Do dróg gminnych można zatem zaliczyć drogę, która spełnia przede wszystkim prawne warunki uznania za drogę gminną. Z kolei zgodnie z przepisem art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie o drogach publicznych lub innych przepisach szczególnych. Według tej definicji droga publiczna to droga, z której co do zasady może korzystać każdy. Już to wskazuje na to, że droga publiczna nie może być własnością osób fizycznych i niepublicznych osób prawnych, gdyż zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa.

Należy podkreślić, że z art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że droga gminna jest jedną z dróg publicznych, natomiast przepis art. 2a ust. 2 tej ustawy jednoznacznie stwierdza, że drogi gminne stanowią własność gminy. Zatem droga, która nie jest własnością gminy nie może być drogą gminną i z tego powodu nie może być też zaliczona do dróg gminnych.

Orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały w części Sąd oparł na przepisie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.