Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613648

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 21 października 2014 r.
II SA/Bd 873/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski.

Sędziowie WSA: Elżbieta Piechowiak, Leszek Tyliński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi Zarządu (...) (...) w (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we (...) z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r. Wójt Gminy O. sprostował omyłki pisarskie w swojej decyzji z dnia (...) r. w zakresie oznaczenia podmiotu będącego właścicielem gruntu, na którym rosły drzewa objęte wnioskiem o wydanie zezwolenia na ich wycięcie oraz w zakresie oznaczenia numeru drogi w pasie, na której położone są drzewa objęte wnioskiem o zezwolenie na wycięcie. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż omyłkowo wpisano zapis dotyczący rejonu dróg oraz zapis dotyczący numeru drogi zamiast nr 267 wpisano 167.

Zażalenie od ww. postanowienia złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. wnosząc o uchylenie postanowienia. W zażaleniu wskazano, iż sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia ani odmiennego rozstrzygnięcia od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne lub mylne zastosowanie przepisu. Na okoliczność zarzutów strona przytoczyła tezy z orzecznictwa sądowego.

Postanowieniem z dnia (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (SKO) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Powyższy przepis w ocenie SKO upoważnia organ do dokonania sprostowania oczywistej omyłki z urzędu.

Zdaniem SKO nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.

Z przepisu zaś tego wynika, że wady decyzji podlegające sprostowaniu musi charakteryzować oczywistość. Tylko w takim zakresie możliwe jest ich sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

W ocenie Kolegium w sprawie niniejszej nie dochodzi do sprostowania ustalonego stanu faktycznego ani zmiany rozstrzygnięcia wskutek takiego sprostowania.

W sprawie nie budzi wątpliwości według SKO, że określone w pkt II decyzji z dnia (...) r. drzewa, tj. jedna sztuka robinii akacjowej i dwie sztuki lip drobnolistnych rosnących w miejscowości S. dotyczą drzew położonych w pasie drogi o numerze 267 relacji U.D. - P. K.

Wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie poczynając od wniosku strony (K-9) po dokumentację zdjęciową załączoną przez stronę oraz zestawienie drzew w drodze numer 267 wraz z gatunkiem, obwodami, długością kłody i stanem zdrowotnym, zawiadomieniem o wszczęciu postępowania (K-10) protokołami oględzin z 7 listopada 201 2 r. (K-12) wymieniają wyraźnie, iż chodzi o drzewa położone w pasie drogi numer 267 i wskazują, iż przedmiotem postępowania były drzewa odnoszące się do pasa drogi o takim numerze. Żaden dokument sprawy nie zawiera numeru drogi 167. Rozstrzygnięcie w pkt II decyzji jest wyraźne, iż nie udziela się zgody na wycięcie opisanych drzew i wskazana jest lokalizacja drzewa w odniesieniu do miejscowości i odcinka pasa drogowego, na którym drzewa się znajdują poprzez wskazanie relacji tej drogi tj. U. D. - P. K. i miejscowości (S.). Również w treści uzasadnienia decyzji przedmiotowe drzewa zostały opisane zarówno, co do obwodu, rodzaju, stanu zdrowotnego położenia (str. 2 uzasadnienia). W uzasadnieniu decyzji określono też prawidłowo nr drogi wojewódzkiej tj. 267 w pasie, którego drzewo jest położone (str. 3 uzasadnienia).

W powiązaniu z wnioskiem strony o wydanie zezwolenia, na który organ powołał się na str. 1 decyzji i szczegółowym opisem drzew we wniosku i opisem w uzasadnieniu nie może budzić zdaniem SKO wątpliwości w sposób oczywisty błędne wskazanie numeru drogi tym bardziej, iż w miejscowości S. nie ma drogi o numerze 167.

SKO wskazało, że w sprawie, nie ulegają zmianie wskutek sprostowania numeru drogi żadne ustalenia faktyczne leżące u podstaw wydania decyzji albowiem drzewa zostały szczegółowo określone zarówno w sentencji decyzji jak i uzasadnieniu, a ich położenie zostało również określone poprzez inny opis niż tylko numer drogi. Istnieje natomiast pełna korelacja pomiędzy dokumentami sprawy i uzasadnienia decyzji oraz ustaleniami faktycznymi zawartymi w tym uzasadnieniu i sprostowanie nie zmienia ustaleń wynikających z uzasadnienia ani dowodów w sprawie.

W zakresie sprostowania oznaczenia wnioskodawcy - SKO uznało, iż takie sprostowanie jest dopuszczalne. W sprawie błędnie, bowiem określono miejscowość odnoszącą się do jednostki organizacyjnej wnioskodawcy, jaką jest Rejon Dróg Wojewódzkich. Zamiast wskazać Rejon Dróg Wojewódzkich "we W." wskazano w "B.". Nie ulega wątpliwości, iż wniosek pochodzi od Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. Rejon Dróg Wojewódzkich we W. Tak też określony został w decyzji adresat, któremu doręczono decyzję i w taki też sposób określono stronę w treści protokołów oględzin jak i w uzasadnieniu decyzji. Co istotne w strukturze organizacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich brak jest Rejonu Dróg Wojewódzkich w B. W ocenie Kolegium błędne określenie miejscowości, w której mieści się rejon dróg jest oczywistą omyłką pisarską, na co wskazuje zarówno uzasadnienie decyzji jak i dokumenty sprawy.

Na powyższe postanowienie skargę złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich, zarzucając mu naruszenie art. 113 § 1 w zw. z art. 110 k.p.a., wnosząc przy tym o jego uchylenie. W jego ocenie rozumowanie organu jest błędne i niedopuszczalne. Wprowadzona zmiana powoduje istotną zmianę merytorycznego zakresu decyzji. Powołał się przy tym na kwestie dotyczące decyzji administracyjnej oraz jej sentencji. Swoje wywody poparł orzecznictwem sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jego legalności, stwierdzić należy, iż postanowienie to nie uchybia prawu.

Przedmiotem sporu jest zasadność sprostowania omyłek pisarskich w decyzji Wójta Gminy O. z dnia (...) r. w zakresie oznaczenia podmiotu będącego właścicielem gruntu, na którym rosły drzewa objęte wnioskiem o wydanie zezwolenia na ich wycięcie oraz w zakresie oznaczenia numeru drogi w pasie, na której położone są drzewa objęte wnioskiem o zezwolenie na wycięcie

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że podstawę prawną prowadzonego przez organy postępowania zakończonego wydaniem ostatecznego postanowienia z dnia (...) r. stanowił przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "k.p.a.".

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Przepis art. 113 § 1 nie ogranicza przedmiotu sprostowania do niektórych składników decyzji, a w szczególności nie zastrzega, że przedmiotem sprostowania może być jedynie rozstrzygnięcie (osnowa) zawarte w decyzji. Należy zatem podzielić pogląd zawarty w wyroku NSA w Lublinie z dnia 13 marca 1998 r., I SA/Lu 1091/96, LEX nr 33532, że: "Możliwe jest prostowanie wymienionych w art. 113 § 1 k.p.a. okoliczności zaistniałych zarówno w sentencji, jak i uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję. Ustawodawca, mówiąc o możliwości prostowania błędów pisarskich i rachunkowych czy też oczywistych omyłek, nie daje ustawowej definicji tych pojęć, w związku z czym, stosując ten przepis, należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć". Z wykładni językowej przepisu art. 113 § 1 wynika, że w sprawie sprostowania decyzji właściwy jest organ administracji, który wydał tę decyzję.

Prostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może zatem dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (vide: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa).

Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia stronie, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Wypływająca z komentowanego przepisu zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona (ogłoszona) stronie, nie może być zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. W odniesieniu do treści decyzji związanie, o którym mowa dotyczy zawartego w niej rozstrzygnięcia (sentencji, osnowy).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w wyniku wydania postanowienia z dnia (...) r. należy uznać, że organ w istocie dokonał sprostowania oczywistej omyłki, a nie merytorycznej zmiany decyzji jak twierdzi skarżący.

Należy podzielić pogląd wyrażony przez SKO, że określone w pkt II decyzji z dnia (...) r., drzewa tj. jedna sztuka robinii akacjowej i dwie sztuki lip drobnolistnych rosnących w miejscowości S. dotyczą drzew położonych w pasie drogi o numerze 267 relacji U. D. - P. K. Prawidłowo organ wskazał, że wszystkie dokumenty zgromadzone w sprawie poczynając od wniosku strony po dokumentację zdjęciową załączoną przez stronę oraz zestawienie drzew w drodze numer 267 wraz z gatunkiem, obwodami, długością kłody i stanem zdrowotnym, zawiadomieniem o wszczęciu postępowania protokołami oględzin z 7 listopada 2012 r. wymieniają wyraźnie, iż chodzi o drzewa położone w pasie drogi numer 267 i wskazują, iż przedmiotem postępowania były drzewa odnoszące się do pasa drogi o takim numerze. Żaden dokument sprawy nie zawiera numeru drogi 167.

Również nie można poczynić zarzutu organowi w zakresie sprostowania oznaczenia wnioskodawcy. W sprawie zamiast wskazać Rejon Dróg Wojewódzkich "we W." wskazano w "B.". Niewątpliwie wniosek pochodzi od Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. Rejon Dróg Wojewódzkich we W. Tak też określony został w decyzji adresat, któremu doręczono decyzję i w taki też sposób określono stronę w treści protokołów oględzin jak i w uzasadnieniu decyzji. Wymaga podkreślenia, na co zwrócił uwagę również organ, że w strukturze organizacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich brak jest Rejonu Dróg Wojewódzkich w B.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.