Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1437324

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 5 listopada 2013 r.
II SA/Bd 828/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sędziowie WSA: Joanna Brzezińska, Wojciech Jarzembski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej B.-P. A. S.-M. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. w B. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) nakazał Spółce A ul. Ż. (...),(...) B. rozbiórkę namiotu konstrukcji aluminiowej usytuowanego na działce nr. ewid. (...) będącej częścią składu węgla prowadzonego przez Spółkę w B. przy ul. B. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na ww. działce przy jej zachodniej granicy usytuowano namiot konstrukcji aluminiowej przykryty plandeką o wymiarach 18 m x 30 m i wysokości ok. 7m. Nadto organ wyjaśnił, iż z poczynionych ustaleń wynika, że namiot wybudowany został na przełomie 2011 i 2012 r., a na usytuowanie namiotu w tym miejscu inwestor nie posiada decyzji o pozwoleniu na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w B. Wyjaśnił również, że zmierzając do zalegalizowania przedmiotowej samowoli budowlanej postanowieniem z dnia (...) listopada 2012 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wymaganych art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a inwestor nie przedłożył ich w wyznaczonym terminie. Nadto organ wskazał, że z odpowiedzi udzielonej przez Urząd Gminy w B. wynika, że do ww. urzędu nie wpłynął żaden wniosek Spółki A o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. namiotu. Wobec braku działań ze strony Spółki w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy organ wydał decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane,

W odwołaniu Spółka wskazała, że stosownie do art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, namiot zaliczany jest do tymczasowych obiektów budowlanych, który w myśl art. 28 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy nie wymaga pozwolenia na budowę.

Po rozpatrzeniu odwołania (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że wprawdzie specyfika namiotu konstrukcji aluminiowej może wypełniać definicję tymczasowego obiektu budowlanego, jednakże jak wynika z akt sprawy, skoro organ pierwszej instancji ustalił, że przedmiotowy namiot konstrukcji aluminiowej został wykonany przez Spółkę na początku 2012 r. (istnieje dłużej niż 120 dni), to w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego nie spełnia on znamion tymczasowości. Nadto WINB wyjaśnił, że wobec obiektów namiotowych, zaliczanych do tymczasowych obiektów budowlanych, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12, uzupełnionym art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, istnieje konieczność uzyskania pozwolenia na budowę albo dokonania zgłoszenia, zależnie od tego, jak długo inwestor zamierza użytkować obiekt w danym miejscu. Jeżeli zamierza to robić w okresie krótszym niż 120 dni, to może wybudować go na podstawie zgłoszenia. Z kolei, gdy będzie to okres dłuższy, to należy uzyskać pozwolenie na budowę. W niniejszym przypadku, usytuowany namiot konstrukcji aluminiowej, z uwagi na faktyczny okres użytkowania (ponad 120 dni), wymagałby, już jako obiekt budowlany, uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro inwestor nie wykazał się pozwoleniem na budowę, organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wszcząć postępowanie administracyjne na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy namiot konstrukcji aluminiowej o powierzchni około (...) m2 przeznaczony do celów magazynowych i wystawienniczych, jako obiekt budowlany wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. W opinii WINB fakt, że Spółka A nie złożyła w Urzędzie Gminy B. nawet wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ciągu ponad dwóch miesięcy od dnia otrzymania postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, a także nie przedłożyła innych wymaganych tym postanowieniem dokumentów, organ pierwszej instancji nie miał podstaw do przedłużenia terminu na wykonanie nałożonego obowiązku przedstawienia określonych dokumentów.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie decyzji WINB i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Spółka ponownie podniosła, że stosownie do art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, namiot zaliczany jest do tymczasowych obiektów budowlanych, który w myśl art. 28 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy nie wymaga pozwolenia na budowę. Nadto Spółka wyjaśniła, że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr. ewid. (...) wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: Skład hurtowy i detaliczny opału (węgla) na części działek o nr ewid. (...) i (...) przy ul. B. (...) w B. i po uzyskaniu tej decyzji Spółka ma zamiar wystąpić o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 143, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) powoływanej dalej jako p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a)

naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b)

naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c)

inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną - i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Sadową kontrola w niniejszej sprawie objęta jest decyzji WINB w B. z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję PINB w B. z dnia (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki namiotu konstrukcji aluminiowej usytuowanego na działce nr. ewid. (...) będącej częścią składu węgla prowadzonego przez Spółkę A znajdującego się w B. przy ul. B.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.u. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) powoływanej dalej jako Prawo budowlane. W myśl tego przepis właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Kluczowym dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest rozważenie czy prawidłowo organy nadzoru w niniejszej sprawie zakwalifikowały namiot konstrukcji aluminiowej usytuowany na działce nr. ewid. (...) jako obiekt budowlany wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy wskazano, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z kolei przez tymczasowy obiekt budowlany w,yśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

W stanie faktycznym sprawy zasadnym byłoby zaliczenie przedmiotowego namiotu jako tymczasowego obiektu budowlanego, tylko i wyłącznie w przypadku gdyby w terminie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, został by on rozebrany i przeniesiony w inne miejsce. Z akt sprawy wynika natomiast, że przedmiotowy namiot oraz rozebrany już kontener posadowione został na działce nr. ewid. (...) w 2011 i na początku 2012 r. Takich wyjaśnień udzielił dyrektor ds. finansowych Spółki - R.R., obecny w trakcie przeprowadzonej przez PINB kontroli (protokół z kontroli - kata nr 6 akt administracyjnych). Wobec powyższego wskazać należy, że już w tym czasie Spółka uznając iż przedmiotowy namiot za tymczasowy obiekt budowlany obowiązana była na podstawie art. 30 ust. 1 pkt Prawa budowlanego do zgłoszenia tego faktu odpowiedniemu organowi, czego skarżąca nie uczyniła. Dążąc do zalegalizowania przedmiotowego namiotu, Spółka dokonała stosowanego zgłoszenia w dniu (...) września 2012 r., a więc dwa dnia po zawiadomieniu przez organ nadzoru o przeprowadzeniu kontroli. Stosownie do art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie skarżąca dokonała zgłoszenia już po zakończeniu budowy namiotu (vide protokół z kontroli - kata nr 6 akt administracyjnych) i już to pozwalało uznać przedmiotowy namiot za samowolę budowlaną i wszczęcie postępowania w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane. Nadto nie może odnieść skutku powoływanie się przez skarżąca na fakt iż przedmiotowy namiot jest tymczasowym obiektem budowlanym, bowiem również tymczasowy obiekt budowlany podlegający jedynie zgłoszeniu, nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowlany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę (por. Wyrok Wsa w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 117/11, wyrok WSA W Kielcach z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 283/11, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 659/11). Skoro więc Spółka wskazała w zgłoszeniu z dnia (...) września 2012 r. termin rozpoczęcia robót na dzień (...) października 2012 r., to w dniu wydawania decyzji przedmiotowy namiot wymagałby uzyskania pozwolenia na budowę. W świetle prawidłowych ustaleń organu należy uznać, że przedmiotowy obiekt nie spełnia przesłanek, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy oraz nie jest wymieniony w pozostałych postanowieniach tego przepisu

Z kolei uznanie przez organ spornego namiotu jako obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę uzasadniało wszczęcie postępowania w trybie art. 48 ust. 1. Stosownie do wskazanego przepisu właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 1), nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (pkt 2) właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu takim ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Natomiast w myśl ust. 4 wskazanego artykułu w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

W niniejszej spawie organ wydał postanowienie o którym mowa w art. 48 ust. 2 ww. ustawy, zobowiązując jednocześnie skarżącą do przedstawienia zaświadczenia Wójta Gminy B. o zgodności budowy przedmiotowego namiotu o konstrukcji aluminiowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego namiotu konstrukcji aluminiowej, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i należącą do właściwej izby samorządu zawodowego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czego Spółka w wyznaczonym w postanowieniu terminie nie uczyniła. Nadto w odpowiedzi na wniosek Spółki o wydłużenie terminu do złożenia dokumentów, organ nadzoru wezwał osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki do osobistego stawienia się w siedzibie organu celem złożenia stosownych wyjaśnień, czego również przedstawiciel Spółki nie uczynił. Do organu nie wpłynęły również żadne wyjaśnienia Spółki mogące świadczyć o jej aktywności w postępowaniu naprawczym. Z kolei z ustaleń dokonanych przez organ nadzoru wynikało, że do dnia (...) lutego 2013 r. do Wójta Gminy B. nie wpłynął żaden wniosek Spółki A o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na budowę namiotu konstrukcji aluminiowej na działce o nr. ewid. (...). (vide pismo Wójta Gminy B. z dnia (...) lutego 2013 r.) W świetle przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych, w ocenie Sądu zasadnym i w pełni uzasadnionym było wydanie przez organ nadzoru decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki. W rezultacie wzniesienia obiekt budowlanego bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, a to rodziło skutki przewidziane w art. 48 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, Sąd w wyniku ustalenia, że zaskarżone decyzje odpowiadają przepisom prawa oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.