Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1613637

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 22 października 2014 r.
II SA/Bd 823/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Owczarzak, Jarosław Wichrowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi Gminy (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

1.

stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w zakresie, w którym uchyla pkt 1 postanowienia Starosty (...) z dnia (...) marca 2014 r. nr (...),

2.

w pozostałym zakresie uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty (...) z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w pkt 2,

3.

stwierdza, że zaskarżone postanowienie w zakresie opisanym w pkt 1 i 2 nie podlega wykonaniu,

4.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz Gminy (...) kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Starosta C. postanowieniem z (...) marca 2014 r. nr (...), w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, działając na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 z późn. zm.), art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy U. znak: (...) z dnia (...) lutego 2014 r., postanowił:

1.

uzgodnić pozytywnie w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działce oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr (...) o powierzchni (...) ha, położonej w obrębie U., gmina U.;

2.

odmówić uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr (...),(...), (...),(...),(...),(...), (...), (...) o łącznej powierzchni (...) ha, położonych w obrębie U., gmina U.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w piśmie z dnia (...) lutego 2014 r. Wójt Gminy U. wniósł o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr (...),(...), (...), (...),(...),(...), (...),(...), (...) o łącznej powierzchni (...) ha, położonych w obrębie U., gmina U.

Organ podał, że w toku postępowania ustalono, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie obejmującym użytki rolne - grunty orne klasy II o łącznej powierzchni (...) ha (działka nr (...),(...), (...),(...),(...)) oraz użytki rolne - sady na gruntach ornych klasy II (S-RII) o łącznej powierzchni (...) ha (działka (...),(...),(...)), które zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podlegają ochronie.

Inwestycja obejmuje również tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem - B o łącznej powierzchni (...) ha (działka nr (...),(...), (...)) oraz drogi o powierzchni (...) (działka nr (...)), które nie są gruntami rolnymi i nie podlegają przepisom ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ wyjaśnił, że w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I -III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Ponadto art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wójt Gminy U. dołączył do wniosku kopię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1993 r., w którym przedmiotowe działki znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem (...) - projektowana ulica dojazdowa, jednakże brak jest dokumentu, w którym wyrażona została zgoda Ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W rozpatrywanej sprawie konieczne jest ustalenie, czy obszar objęty inwestycją, oznaczony w miejscowym planie z 1993 r. symbolem (...), został objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc 31 grudnia 2003 r. na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W konsekwencji powyższego, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem, zażalenie w piśmie z dnia (...) marca 2014 r. na postanowienie Starosty C. złożył Wójt Gminy U. wnosząc o zmianę postanowienia i pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na spełnianie przesłanek ustawowych wniosku z dnia (...) lutego 2014 r. i braku potrzeby przedkładania przez wnioskodawcę zezwolenia Ministra, a tym samym braku podstaw do odmowy uzgodnienia.

W uzasadnieniu zażalenia podkreślono, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana zgoda Ministra. Przedmiotowy teren objęty był planami zagospodarowania przestrzennego ostatnio zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Gminy w U. z (...) maja 1994 r. (Dz. Urz. Woj. T. Nr (...) poz. (...) z (...) r.), w którym teren ten zaznaczono jako już objęty zgodą na przeznaczenie ich na cele nierolnicze. Wynikało to z ujęcia w tym planie ustaleń poprzednio uchwalonego planu uchwałą Nr (...) Gminnej Rady Narodowej w U. z (...) grudnia 1984 r. (Dz. Urz. Woj. T. Nr (...) poz. (...) z (...) r.). Ponadto uzyskano zgodę Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) czerwca 1994 r. na grunty przewidziane do wyłączenia planem z 1994 r. Z tych tez przyczyn brak jest podstaw do stwierdzenia potrzeby ponownego uzyskiwania pozwolenia Ministra na wyłączenie tych gruntów. Nadto wyjaśniono, że odwołujący wcześniejszych zgód ministra nie posiada, jednakże kontrola prawidłowości planów dokonywana przez Wojewodę przed ich opublikowaniem pozwala na stwierdzenie faktycznej zgodności planu z prawem.

Wskazano, że orzecznictwo i doktryna zgodne są co do tego, że część pierwsza art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy aktualnego stanu prawnego, natomiast część druga terenów objętych planem, na które już Minister na wyłączenie wyraził zgodę. Uchwała 7 sędziów NSA z dnia 29 listopada 2010 r. II OPS 1/2010 nie pozostawia wątpliwości co do dopuszczalności wyrażenia w niniejszej sprawie zgody na pozytywne uzgodnienie wnioskowanych gruntów.

Nadto zaznaczono, że na teren objęty tymi samymi ustaleniami i na podstawie tych samych ustaleń planu w dniu (...) lutego 2014 r. (...), Starosta C. wydał pozytywne uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych, co potwierdza prawidłowość argumentacji skarżącego. W załączeniu przedłożono kopie uchwał, planów, zgody Ministra, o których mowa powyżej.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) maja 2014 r. nr (...), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.), art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), orzekło:

1.

uchylić zaskarżone postanowienie,

2.

odmówić uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr (...), (...),(...),(...),(...),(...), (...), (...) o łącznej powierzchni (...) ha, położonych w obrębie U., gmina U.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei zgodnie z ust. 2 pkt 1, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W myśl zaś art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzje o ustaleniu inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organ podniósł, że fakt, że przedmiotowe działki (z wyjątkiem działki nr (...)) są wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami wynika z oznaczenia w dokumentach geodezyjnych. W informacji z rejestru gruntów znajdującej się w aktach sprawy (nr 15-20) określone są jako użytek rolny klasy RII (dz. nr (...),(...), (...)), sady-użytek rolny klasy RII (dz. nr (...),(...),), częściowo jako użytek rolny RII i pod budownictwo B (dz. nr (...),(...) i (...)). Dowodzi to, że są one wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami, gdyż art. 92 ust. 2 ustawy gospodarce nieruchomościami stanowi, że za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w rejestrze nieruchomości (czyli ewidencji gruntów i budynków - art. 224 ustawy o gospodarce nieruchomościami), jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione (...). Przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. nie daje podstaw do przenoszenia złagodzenia ochrony gruntów rolnych i leśnych objętych taką zgodą, występującego na mocy art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p w przypadku decyzji o warunkach zabudowy, na decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Istnienie takiej zgody mogłoby ewentualnie skłonić organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych do pozytywnego uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Organ wskazał, że działka nr (...) w rejestrze gruntów i budynków jest oznaczona jako droga (dr), zatem zgodnie z ww. przepisem nie podlega kompetencji Starosty. W związku z tym, organ odwoławczy wyeliminował rozstrzygnięcie w tym zakresie z obrotu prawnego.

Organ podkreślił, że pozostałe działki stanowią grunty wysokiej klasy i na nich ma być realizowana inwestycja celu publicznego, jaką jest budowa drogi gminnej. Co prawda wygasły plan miejscowy podjęty uchwałą Rady Gminy w U. z (...) maja 1994 r. nr (...) w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy i wsi U. uwzględnił na terenie oznaczonym symbolem (...) budowę ulicy dojazdowej, na który to obszar powołuje się organ wnioskujący, jednakże ani z tekstu planu miejscowego, ani z jego części graficznej dołączonej do wniosku w istocie nie wynika, że teren tak oznaczony, obejmuje ww. działki, stanowiące grunty rolne.

Organ zaznaczył, że również zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) czerwca 1994 r. nie obejmowała terenu oznaczonego symbolem (...). Należy więc przyznać rację organowi I instancji, że dla tych działek, brak było podstaw prawnych do uzgodnienia projektu decyzji przedłożonego przez Wójta Gminy U. Organ wnioskujący powołuje się jedynie na wygasły już plan miejscowy i na zgodę ministra uzyskaną przy sporządzaniu tego planu (z (...) maja 1994 r.), który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Nie wykazał jednak, że zapisy tego planu, jak i zgoda dotyczyły przedmiotowych działek, które stanowią grunty rolne, o których mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o gospodarce rolnej i leśnej.

Wskazano, że również i w toku postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, organ tej kwestii nie udowodnił. Organ nie zaznaczył na dołączonej kserokopii części graficznej planu miejsca usytuowania przedmiotowej działki, co uniemożliwiło zweryfikowanie twierdzenia, że mogły one być umiejscowione na terenie objętym planem.

W konsekwencji, organ II instancji uznał, że organ zasadnie odmówił uzgodnienia projektu decyzji inwestycji celu publicznego załączonej do wniosku. Argumenty inwestora odnoszące się do wcześniej wydawanych uzgodnień, na podstawie tego samego planu, pozostają bez znaczenia w kontekście przytoczonych wyżej przepisów.

Nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył Wójt Gminy U. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie pkt 2 postanowienia i pozytywne uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego, stanowisko organu II instancji jest błędne i narusza prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącego została naruszona zasada praworządności, wobec nie podjęcia wszystkich niezbędnych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto, organ naruszył zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.) i trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 k.p.a.) oraz nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy.

Skarżący podkreślił, że wymagana przez organ decyzja została wydana, lecz nie był w stanie jej przedłożyć, gdyż jej obecnie nie posiada. Zdaniem skarżącego, w przypadku uznania przez Kolegium, że sam fakt ustalenia w planie terenu pod drogę, jako zapisu przejętego z poprzedniego planu, do którego wydano stosowną decyzję wyrażającą zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu nie jest wystarczający, Kolegium winnno podjąć dalsze czynności proceduralne celem zbadania decyzji Ministra, a nie kończyć postępowanie wydając postanowienie.

Skarżący podkreślił, że nie wyznaczenie przez Kolegium stosownego terminu na odnalezienie w archiwach państwowych wymaganej decyzji Ministra i jednocześnie nie podjęcie przez samo Kolegium czynności zmierzających do jej pozyskania lub przekazania sprawy organowi I instancji celem dokonania takich ustaleń, spowodowało rażące naruszenie zasad postępowania. Skoro bowiem zasadniczym dla oceny dopuszczalności uzgodnienia decyzji jest istnienie decyzji Ministra, pominięcie lub niewystarczające wyjaśnienie okoliczności wydania, bądź nie takiej decyzji wskazuje na nie wyjaśnienie przez organ odwoławczy zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Brak wyjaśnienia podstawowych okoliczności sprawy nie mógł doprowadzić Kolegium do wydania poprawnego rozstrzygnięcia.

Skarżący podniósł, że organ nie może wydać ponownie decyzji w tej samej sprawie, a zatem wymaganie od skarżącego uzyskania drugiej decyzji Ministra w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntu, która to zgoda już została wydana na potrzeby poprzedniego planu zagospodarowania, stanowi naruszenie prawa. Wydana decyzja o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów została skonsumowana w poprzednim planie, stąd nie mogła być ponownie wydana do ostatnio obowiązującego wygasłego planu. Odmienna interpretacja powyższej sytuacji zakładałaby nieracjonalność ustawodawcy, który dla zmiany przeznaczenia gruntu wymaga od Ministra wydawania ponownie decyzji w tej samej sprawie lub stwierdza, że wydana ostateczna decyzja Ministra nie obowiązuje jedynie z tego powodu, że została już przez zapisy planu zrealizowana.

Na poparcie swojego stanowiska organ powołał uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 28 maja 2001 r. OPK 9/01 (ONSA 2001/4/158), zgodnie z którą, jeżeli przeznaczenie nieruchomości na konkretny cel nastąpiło przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie planów zagospodarowania przestrzennego sporządzonych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o planowaniu przestrzennym, to samo wejście w życie nowej ustawy nie miało znaczenia z punktu widzenia przeznaczenia gruntów. Podobnie rozstrzygnął NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r. II OSK 2016/10, w którym uznał za dopuszczalne powoływanie się na zgodę na odrolnienie, skoro nieruchomość została przeznaczona w uchylonym planie na cele nierolnicze.

W ocenie skarżącego, powyższe okoliczności wskazują, że organ II instancji w swym postępowaniu naruszył zasadę praworządności niewłaściwie stosując przepisy prawa materialnego tj. art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uznając, że skarżący nie posiadał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów oraz, że do niego przepisy te nie mają zastosowania.

Ponadto, skarżący podniósł, że również pominięcie rozstrzygnięcia dotyczącego działki (...) będącej przedmiotem rozważań organu I i II instancji, chociaż korzystne dla skarżącego, nie znajduje podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 22 października 2014 r., uczestniczka postępowania K. M. wnosząc o oddalenie skargi oświadczyła, że posiada decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., którą organ ten unieważnił podział działki nr (...). Uczestniczka decyzję przedłożyła, celem dołączenia do akt sprawy. Nadto oświadczyła, że decyzja ta jest ostateczna.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie przejmuje jednakże sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie ocenia działalność organów orzekających w sprawie. Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr (...),(...), (...),(...),(...), (...),(...), (...), o łącznej powierzchni (...) ha położonych w obrębie U., gmina U.

Wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. rozstrzygnięcie oparte zostało na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Zaskarżone postanowienie uchyla orzeczenie Starosty C. z dnia (...) marca 2014 r. i orzeka co do istoty spawy odmawiając uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Sądu organ odwoławczy uchylając w punkcie 1 rozstrzygnięcia postanowienie organu I instancji rażąco naruszył przepisy prawa co stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zauważyć należy, że w postanowieniu z dnia (...) marca 2014 rr. Starosta C. w pierwszym punkcie rozstrzygnięcia uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony gruntów rolnych projekt ww. decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla działki nr (...), a w punkcie drugim rozstrzygnięcia odmówił uzgodnienia w zakresie pozostałych działek.

Z treści zażalenia złożonego przez stronę skarżąca wynika, że żądaniem zmiany objęła ona jedynie tą część rozstrzygnięcia, którą odmówiono uzgodnienia projektu. Cytując treść zażalenia: "Wnoszę o zmianę postanowienia opisanego na wstępie i pozytywne uzgodnienie projektu (...)".

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że ta część rozstrzygnięcia postanowienia organu I instancji, od której strona skarżąca nie wniosła zażalenia, a więc punkt 1 postanowienia pozytywnie uzgadniający projekt decyzji, stała się ostateczna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w celu wzruszenia punktu 1 postanowienia Starosty C. mogło zastosować jedynie tryby nadzwyczajne przewidziane w k.p.a.

Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Rozpatrzenie zatem zażalenia od ostatecznej części postanowienia, stanowi rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § pkt 2 k.p.a. Oznacza to bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym postanowienia ostatecznego, które korzysta z ochrony trwałości (por. np. Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt OPS 11/98; LexPolonica nr 333583 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1454/2007; LexPolonica nr 2057438).

W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym należy stwierdzić, że organ odwoławczy merytorycznie rozpoznał odwołanie od postanowienia ostatecznego w administracyjnym toku instancji. Stosownie do powołanych na wstępie poglądów sądów administracyjnych, okoliczność ta świadczy o rażącym naruszeniu prawa, skutkującym stwierdzeniem nieważności punktu pierwszego postanowienia Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) maja 2014 r.

Przechodząc natomiast do uzasadnienia punktu drugiego sentencji wyroku Sądu na wstępie należy przytoczyć treść art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647) zwanej dalej ustawą, który stanowi, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Z treści powyższego przepisu wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia następujących warunków: -teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Tak więc zastrzeżenie zawarte w art. 50 ust. 1 zd. 2 ustawy, ogranicza wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy planowane zamierzenie ma być zrealizowane na terenie posiadającym status gruntu rolnego lub leśnego. W takich przypadkach konieczne jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, a zgoda taka jest wydawana jedynie w sytuacji zmiany przeznaczenia dotychczasowych gruntów rolnych i leśnych na inne cele w m.p.z.p. Wyjątkiem w tym względzie są przypadki lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenach objętych powyższą zgodą, uzyskaną przy sporządzaniu m.p.z.p., które utraciły moc na podstawie art. 67 u.z.p. W tych bowiem przypadkach tak zwane zgody rolne odnoszące się do ustaleń nieobowiązujących już planów zachowują moc.

W toku postępowania o wydanie decyzji dotyczącej lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ prowadzący postępowanie bada czy planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami prawa. Ustalenie, że przepisy szczególne stoją na przeszkodzie realizacji planowanego zamierzenia, uniemożliwia uwzględnienie wniosku strony.

Przepis art. 53 ust. 4 ustawy nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązek uzgodnienia decyzji z wymienionymi organami administracji publicznej. Uzgodnienia mają gwarantować udział w postępowaniu organów wyspecjalizowanych, dokonujących oceny zamierzeń, z punktu widzenia niektórych ustaw szczególnych. Uzgodnienia dotyczą oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia.

Przedmiotem oceny Sądu jest uzgodnienie starosty, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie. Stanowisko organu współdziałającego stanowi formalną przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym, przy czym ma ono charakter wiążący dla organu wydającego decyzję. Zakres rozstrzygnięcia organu uzgadniającego właściwego w niniejszej sprawie dotyczy przy tym wyłącznie kwestii oceny, czy planowane przedsięwzięcie nie będzie kolidowało z ochroną gruntów rolnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 719/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http:// orzeczenia. nsa.gov.pl).

Według wymogów wynikających z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, regulującego postępowanie w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzja taka wymaga uzgodnienia z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Uzgodnienia dotyczą inwestycji na gruntach wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), gruntami takimi są nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne, grunty zadrzewione, zakrzewione oraz wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepisem kompetencyjnym dla starosty, jako organu uzgadniającego w niniejszej sprawie jest art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którym starosta, wykonując zadania z zakresu administracji rządowej, jest organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych, jeżeli przepisy cytowanej ustawy nie stanowią inaczej. Ochrona gruntów rolnych (leśnych) przewidziana w tej ustawie polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze (nieleśne), jak o tym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1. Dokonując uzgodnienia właściwy organ obowiązany jest ocenić zgodność planowanej inwestycji z przeznaczeniem gruntów rolnych, a w szczególności czy warunki realizacji inwestycji nie powodują przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w sposób sprzeczny z treścią art. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W rozpoznawanej sprawie, podstawą odmowy uzgodnienia przedstawionego Staroście projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego był art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia. Stosownie do jego treści, w brzmieniu obowiązującym na dzień rozstrzygnięcia starosty, ustalonym nowelą, która weszła w życie z dniem 26 maja 2013 r., przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1).

Wyjaśnić należy, że z dniem 26 maja 2013 r., nowelą z dnia 8 marca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 503), zmieniono art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w ten sposób, że wyłączono kryterium obszarowe, dotyczące możliwości odrolnienia użytków rolnych klas I-III. W obecnym stanie prawnym, każde przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga wcześniejszej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi i jest możliwe jedynie w planie miejscowym. W przedmiotowej sprawie, planowana inwestycja ma być zrealizowana na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi nr (...), (...),(...),(...),(...),(...),(...),(...) o łącznej powierzchni (...) ha położonych w obrębie U., gmina U.

Bezsporne w sprawie jest, że Rada Gminy w U. podjęła w dniu (...) maja 1994 r. uchwałę Nr (...) w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy i wsi U. (Dziennik Urzędowy Województwa T. z dnia (...) lipca 1994 r., Nr (...), poz. (...)). W § 1 pkt 1 ww. uchwały wyrażono zgodę na przeznaczenie (...) ha gruntów stanowiących użytki rolne kl. I-III na cele mieszkaniowe położonych na terenie gminy U. wg opracowań geodezyjnych stanowiących załącznik nr 1 do uchwały. W pkt 2 uchwalono miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy U. pod warunkiem uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze od Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne od Wojewody T. - obejmujący:

a) Rysunek planu pod nazwą "Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy U." w skali 1:10 000 wraz z ideogramami uzbrojenia terenu stanowiący załącznik nr 2 do uchwały,

b) Rysunek planu pod nazwą "Miejscowy Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Wsi U." w skali 1:2 000 wraz z ideogramami uzbrojenia terenu stanowiący załącznik nr 3 do uchwały,

c)

opis i tekst planu w zakresie jego ustaleń, stanowiący załącznik nr 4 do uchwały.

W pkt 3 zatwierdzono program wykorzystania gruntów rolnych i leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne stanowiący załącznik nr 5 do uchwały.

W tekście Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy U. z 1993 r., teren o symbolu (...) przeznaczony został pod drogę, natomiast teren o symbolu (...) pod zabudowę jednorodzinną, przewidziano również projektowanie ul. (...). Z opisu symbolu wynika, że teren dotyczy ul. L., K. i O.

Do akt administracyjnych sprawy włączono kopię arkusza mapy z dokumentacji planistycznej do planu uchwalonego ww. uchwałą, na których linią ciągłą koloru czerwonego oznaczono zasięg terenów projektowanych do zainwestowania wymagających zgody organów naczelnych i t.o.a.p. stopnia wojewódzkiego. Natomiast ciągłą linią koloru pomarańczowego oznaczono granice gruntów, które uzyskały zgody na przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne. Z oznaczeń przedstawionych na arkuszu mapy wynika, że teren działek wskazanych w projekcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego pokrywa się z terenem działek na arkuszu mapy i mieści się w obszarze zakreślonym czerwoną ciągła linią, a więc do zainwestowania wymagających zgody organów naczelnych i t.o.a.p. stopnia wojewódzkiego.

Powyższa uchwała została podjęta na podstawie przepisów ustawy z 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99, Nr 34, poz. 178 i Nr 35, poz. 192, z 1990 r. Nr 34, poz. 198 i Nr 87, poz. 505 oraz z 1993 r. Nr 47, poz. 212). Zgodnie z art. 26 obowiązującej wówczas ustawy "1. Plany miejscowe sporządza się jako plany ogólne i szczegółowe. 2. Miejscowy plan ogólny określa przyrodnicze, społeczne, ekonomiczne, kulturowe i krajobrazowe warunki przestrzennego zagospodarowania miasta, gminy (miasta i gminy) lub ich części oraz cele i zasady polityki przestrzennej tych jednostek, a w szczególności ustala warunki i sposoby:

1)

zagospodarowania i wykorzystania gruntów,

2)

ochrony zdrowia,

3)

ochrony środowiska,

4)

ochrony dóbr kultury i wartości krajobrazowych,

5)

kształtowania infrastruktury technicznej i społecznej,

6)

kształtowania struktur przestrzennych,

7)

rozwiązań architektonicznych i budowlanych.

Natomiast zgodnie z art. 27 ww. ustawy:

1. Miejscowy plan szczegółowy określa przeznaczenie gruntu, wyznacza linie rozgraniczające te grunty, ustala zasady uzbrojenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy, a w miarę potrzeby również inne warunki i wytyczne.

2. Miejscowe plany szczegółowe sporządza się dla obszarów określonych w miejscowym planie ogólnym; w innych wypadkach miejscowe plany szczegółowe sporządza się w miarę potrzeby.

3. Miejscowe plany szczegółowe sporządza się dla części miasta (dzielnicy) lub gminy, a w uzasadnionych wypadkach - dla całości miasta (miasta i gminy).

W przedmiotowej sprawie obowiązywał ogólny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Dalej z art. 33 tej ustawy wynikało, że plan miejscowy stanowi podstawę gospodarki gruntami, wydawania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne i decyzji o zmianie sposobu wykorzystania gruntów oraz o wyłączeniu z produkcji rolniczej lub leśnej gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne.

W przedmiotowej sprawie, przy tak ukształtowanym stanie prawnym obowiązującym przy podejmowaniu wygasłego już miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą z dnia (...) maja 1994 r. Nr (...) należy podkreślić, że plan ten był ogólny, a nie szczegółowy. Plan ten ustalał ogólnie zatem warunki i sposoby zagospodarowania i wykorzystania gruntów w odróżnieniu od planów szczegółowych, które określały przeznaczenie gruntu, wyznaczały linie rozgraniczające te grunty, ustalały zasady uzbrojenia terenu oraz zasady kształtowania zabudowy, a w miarę potrzeby również inne warunki i wytyczne.

Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że ani z tekstu planu miejscowego, ani z jego części graficznej dołączonej do wniosku w istocie nie wynika, że teren tak oznaczony, obejmuje wyżej wymienione działki, stanowiące grunty rolne.

Organ zatem powinien porównać, czy teren oznaczony symbolem (...) jest terenem gminy U. odpowiadającym obecnie terenowi z gruntami rolnymi, na których zlokalizowana ma być planowana inwestycja.

W ocenie Sądu, strona skarżąca załączyła dokumenty potwierdzające ogólne przeznaczenie gruntów rolnych oznaczonych symbolem (...) pod drogę w wygasłym planie. Przedłożyła dokumenty z prac planistycznych, zwłaszcza mapę stanowiącą arkusz 1 z naniesionymi nr działek. Powyższe dowody organ II instancji powinien ocenić, a nie doszukiwać się numerów działek w części graficznej planu oraz zgodzie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) czerwca 1994 r. Należy zwrócić uwagę, że powyższa zgoda na przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych klasy od II-IV dotyczyła terenów gminy U. Grunty przewidziane do wyłączenia z produkcji rolnej uwzględniono zgodnie z projektem planu ogólnego zagospodarowanych na załączniku graficznym i dotyczyły terenów o określonych symbolach dla wsi gminy, w tym wsi U.

W tej sytuacji trudno domagać się wykazania odrolnienia gruntów konkretnych działek. Organ odmawiając uznania dowodów przedłożonych przez stronę skarżąca winien uzasadnić stanowisko. Należy jednak mieć na względzie, że jeżeli dokumenty dostarczone przez stronę skarżącą są kopiami dokumentacji planistycznej, na podstawie której podjęta została uchwała z 1994 r., to są to dokumenty urzędowe i na podstawie art. 76 § 1 k.p.a., jako dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Odrzucając te dowody organ powinien przeprowadzić dowód przeciwko treści tych dokumentów.

W przedmiotowej sprawie organ powinien mieć na uwadze, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Brak oceny dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą narusza zasady art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast według art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z powołanych regulacji, z jednej strony wynika obowiązek organu uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, a zatem niemożność pominięcia jakiegokolwiek, który może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2011, s. 230), ale również z drugiej strony niedopuszczalność oparcia się na dowodzie, który nie został przeprowadzony zgodnie ze stosownymi regulacjami procesowymi.

Organ winien również wziąć pod uwagę, że powyższa zgoda została udzielona na wniosek Wojewody T. z dnia (...) maja 1994 r. Uchwała podjęta w dniu (...) maja 1994 r. została podjęta pod warunkiem uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nie rolnicze, co oznacza że w dacie podjęcia uchwały zgody nie było, a udzielenie jej w dniu (...) czerwca 1994 r. mogło stanowić wywiązanie się z warunku podjęcia uchwały. Również tą okoliczność organ winien wziąć pod uwagę.

Ponadto, organ II instancji mając wątpliwości co do potwierdzenia tożsamości terenu na części graficznej wygasłego planu mógł zwrócić się o wyjaśnienie tej kwestii do wnioskodawcy. Powyżej wykazane uchybienia potwierdzają, że organ niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał się związany uchwałą NSA i przyjmuje pogląd w niej wyrażony za wiążący. NSA uznał bowiem, że zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest "skuteczna", o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren, dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Warunkiem nierolnego wykorzystania gruntów rolnych jest "skonsumowanie" zgody w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. A więc, aby zgoda udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych mogła odnieść skutek w postaci możliwości faktycznego wykorzystania gruntu rolnego na cele nierolne, konieczne jest uchwalenie (zmiana) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w swoich ustaleniach przeznaczy grunty leśne na cele nieleśne.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, za przedwczesne należało jednak uznać stanowisko organów o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie drogi gminnej wraz z wydzieleniem gruntu pod jej urządzenie na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków nr (...),(...), (...),(...),(...),(...),(...), (...) o łącznej powierzchni (...) ha położonych w obrębie U., gmina U.

Podkreślić należy, że przepis art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. przewiduje dwie odrębne sytuacje, kiedy możliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy i warunek określony w tym przepisie uzależniony został od spełnienia jednej z alternatywnie wykluczających się przesłanek. Ustawodawca w redakcji powyższej normy użył spójnika "albo": "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym).

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt II OPS 1/10, pierwsza z sytuacji określonych w art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. dotyczy aktualnego stanu prawnego, druga natomiast stanów zaszłych", tj. takich gdy zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne była wydana i została uzyskana w odniesieniu do konkretnego gruntu przy sporządzaniu planu miejscowego. Przy czym ustawodawca wyraźnie wskazał, że za teren objęty zgodą na przeznaczenie w rozumieniu art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. uważa się tylko i wyłącznie taki teren, którego przeznaczenie zmieniono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą w trybie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten nie dotyczy natomiast planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc obowiązującą w innym trybie niż art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Taka redakcja przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., oznacza, że przy jego zastosowaniu konieczne jest zbadanie przez organ obydwu przesłanek, przy czym spełnienie jednej z nich wyklucza konieczność zaistnienia drugiej.

W kontrolowanej sprawie organy skupiły się na pierwszym kryterium i przyjęły, że teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze pomijając, czy teren objęty planem został przekształcony na cele nierolnicze zgodą która była warunkiem uchwalenia planu z 1994 r., a który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tak jak przewiduje to art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

Bezwzględnie, z uwagi na obecne brzmienie w art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klas I-III na cele nierolnicze następuje tylko w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie może jej zastąpić decyzja o warunkach zabudowy oraz uzgodnienie ją poprzedzające na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rolą zatem organu właściwego do orzekania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy jest sprawdzenie czy teren planowanej inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo czy jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy, tak jak przewiduje to art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 346/11; wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 755/09).

W konsekwencji dostrzeżonych naruszeń, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia w zakresie, w którym uchyla pkt 1 postanowienia Starosty C. z dnia (...) marca 2014 r. nr (...), w pozostałym zakresie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty C. z dnia (...) marca 2014 r. nr (...) w pkt 2. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie w zakresie opisanym w pkt 1 i 2 nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zastosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku Sądu, a w szczególności podda dokładnej analizie Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Gminy U. z 1993 r. w zakresie zgody na odrolnienie gruntów przyporządkowując jednocześnie tereny ujęte w powyższym akcie prawa miejscowego do terenów objętych projektem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.