Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 752154

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 14 września 2010 r.
II SA/Bd 718/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.).

Sędziowie WSA: Wojciech Jarzembski, Grażyna Malinowska-Wasik.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. sprawy ze skargi (...). z siedzibą w (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) maja 2010 r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 83 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał spółce (...) z siedzibą w W. przy ul. T. (...) rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr (...) przy ul. P. w B., wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, z dokumentacji przedstawionej przez inwestora wynika, iż montaż przedmiotowej stacji bazowej wykonany został w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i oraz c ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którymi inwestycja nie wymagała zarówno pozwolenia na budowę, jak i zgłoszenia. W związku z powziętymi wątpliwościami wydający decyzję organ zwrócił się do Burmistrza Miasta B. o interpretację i wyjaśnienie, czy inwestycja, o której mowa wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także ustalenia lokalizacji inwestycji, nie uzyskano jednak w tym zakresie jednoznacznych informacji.

W związku ze zmianą przepisów ustawy Prawo budowlane, do art. 29 dodany został ust. 3 (przez art. 140 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Dz. U. Nr 199, poz. 1227). Z treści art. 29 ust. 3 wynika, że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Organ ustalił, iż rozpoczęcie robót budowlanych nastąpiło w czasie obowiązywania znowelizowanych przepisów prawa budowlanego, w związku z czym przepis w oparciu o który zrealizowana została inwestycja, przestał obowiązywać, w związku z czym należało uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę.

W związku z niemożnością doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, wspomnianą wyżej decyzją nakazano rozbiórkę obiektu w trybie art. 48 Prawa budowlanego, która to decyzja uchylona została przez organ drugiej instancji. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy do udziału w postępowaniu dopuszczone zostało Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P. d. ż."

PINB wskazał, iż ponownie zwrócił się do Burmistrza Miasta B., jak również do Wojewódzkiego Inspektora ochrony Środowiska z zapytaniem, czy inwestycja, o której mowa wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w której to kwestii ponownie nie uzyskano jednoznacznej odpowiedzi.

Organ zwrócił uwagę na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 listopada 2009 r. wydany w sprawie II SA/Bd 677/09 w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, w którym uznano, iż przedsięwzięcie, o którym mowa wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Podobne stanowisko wyraził również NSA. PINB wskazał, iż decyzją z dnia (...) Burmistrz Miasta B. odmówił P. T. C. Sp. z o.o. ustalenia lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym kominie, zlokalizowanym na terenie Zakładów Żelatyny w B. Ustalono ponadto, iż przedmiotowa inwestycja jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, nie natomiast urządzeniem w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy, w związku z czym konieczne było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę.

Zaskarżając powyższą decyzję inwestor, (...) sp. z o.o., zaskarżył jednocześnie postanowienie PINB z dnia (...) wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych i nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów.

Odwołujący się podniósł, iż nie zostało przez organ wyjaśnione zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 48 Prawa budowlanego. Odwołujący się zauważył ponadto, iż zamontowane urządzenia nadawcze nie są obiektami budowlanymi, ani częściami takich obiektów, w związku z czym art. 48 został zastosowany wadliwie. Jak podniesiono w odwołaniu, odrębnym obiektem budowlanym (budowlą) są wyłącznie wolno stojące maszty i wieże antenowe.

Odwołujący się podniósł, że inwestor nie instalował antenowej konstrukcji wsporczej, gdyż instalacja urządzeń dokonana została na istniejącym obiekcie, konstrukcja wsporcza z kolei nie stanowi budowy w rozumieniu prawa budowlanego, zatem tym bardziej nie może stanowić jej zainstalowanie samych anten, w związku z czym nie można mówić o zobowiązaniu do uzyskania pozwolenia na budowę w przedmiotowym zakresie. Zainstalowana inwestycja, jak wskazał organ, z uwagi na wysokość nieprzekraczającą 3 m, nie była ponadto objęta obowiązkiem dokonania zgłoszenia.

Jak wynika z treści odwołania, w przekonaniu inwestora organ dokonał nietypowej wykładni przepisów prawa budowlanego, pozostającej w sprzeczności z wykładnią dokonywaną przez sądy administracyjne, uznał bowiem iż w przedmiotowej sprawie chodzi o budowę obiektu budowlanego.

Odwołujący się podniósł, że wydający decyzję organ nie przesądził, czy zrealizowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko lub obszar Natura 2000 i czy w związku z tym wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Organy bowiem, do których PINB zwrócił się o wyrażenie opinii nie dały na tak postawione pytanie jednoznacznej odpowiedzi. Inwestor wskazał ponadto, że w zakresie urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, które nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub na obszar Natura 2000 nie ma obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Odwołujący się zarzucił ponadto organowi błąd w przyjętych ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, że montaż anten na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, a także naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewyjaśnienie dlaczego zdaniem organu anteny zamontowane na istniejącym kominie uznane zostały za obiekty budowlane.

Decyzją z dnia (...) Nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., w oparciu o art. 104 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wskazał organ odwoławczy, na kominie B. Zakładów Żelatyny, zlokalizowanych przy ul. P. (...) w B., na działce o nr ewid. (...), znajduje się komin stalowy o wysokości 50 m (komin kotłowni), na którym zmontowano trzy anteny stacji bazowej telefonii komórkowej. Inwestorem ww. przedsięwzięcia jest Spółka (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., która zawarła umowę najmu komina z B. Zakładami Żelatyny. Jak zauważył organ odwoławczy, inwestor nie posiada pozwolenia na budowę, ani nie dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania ww. inwestycji do organu administracji architektoniczno - budowlanej, tj. Starostwa Powiatowego w B.

Jak ponadto zauważył WINB, przedmiotowa stacja składa się: z urządzeń zasilających, sterujących, nadawczo odbiorczych zlokalizowanych w szafach aparaturowych posadowionych u podstawy komina oraz z anten sektorowych i parabolicznych zamontowanych na istniejącym kominie o wysokości ok. 50 m i instalacji elektrycznej. Przy czym, ww. szafy aparaturowe posadowione są na płycie żelbetowej.

Organ odwoławczy wskazał, iż w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustalono, iż owa stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, tzn. jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami. Z kolei realizacja obiektu budowlanego, jakim jest budowla, o której mowa, wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy. W związku z powyższym inwestor został przez organ pierwszej instancji zobowiązany do przedłożenia we wskazanym terminie określonych dokumentów, czego inwestor nie uczynił, występując z kolei o umorzenie postępowania.

Organ drugiej instancji zauważył, że w przedmiotowej sprawie nastąpiła budowa obiektu budowlanego, która poprzedzona być winna uzyskaniem pozwolenia na budowę, wskazał ponadto, iż budowa owej stacji wymagała również wcześniejszego wykonywania robót budowlanych dotyczących wzmocnienia konstrukcji samego komina, co także powinno być poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, Organ podniósł ponadto, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, co wynika z ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei inwestycja celu publicznego realizowana powinna być zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Nadto, dla inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, inwestor powinien uzyskać stosowne postanowienie, co wynika z ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Jak wreszcie zauważył organ odwoławczy, realizacja przedmiotowej inwestycji na istniejącym kominie, powoduje częściową jego zmianę sposobu użytkowania oraz architektury, zmianie ulega też sposób zagospodarowania terenu, na którym sporna budowla się znajduje. Natomiast takie zmiany wymagają uzyskania w drodze decyzji, warunków zabudowy, zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na powyższa decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła (...) sp. z o.o.

Skarżąca spółka podniosła, że nie zostało przez organ wyjaśnione zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 48 Prawa budowlanego, podkreślając jednocześnie, iż odmienne stanowisko zostało przez organ przyjęte w decyzji z dnia (...), wydanej w tej samej sprawie. Powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu, skarżący wskazał, iż zamontowane urządzenia nadawcze nie są obiektami budowlanymi, ani częściami takich obiektów, w związku z czym art. 48 został zastosowany wadliwie.

Skarżący zwrócił uwagę, iż w świetle dominującego orzecznictwa sądowego nawet konstrukcja wsporcza pod anteny, instalowana na istniejącym obiekcie budowlanym sama nie stanowi odrębnego obiektu budowlanego, odmienne stanowisko organów obu instancji jest zatem wadliwe. Zainstalowana antena, jak podkreśliła strona skarżąca jest urządzeniem instalowanym na obiekcie, które daje się rozłączyć z już istniejącym obiektem budowlanym bez istotnego dla niego uszczerbku i nie można go zakwalifikować, jako obiekt budowlany, ani jego część.

Skarżąca spółka podniosła, iż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym pozbawiona została prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego i całkowicie pozbawiono ją możliwości uczestniczenia w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Skarżący zwrócił uwagę również na okoliczność, iż skoro inwestycja nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, nie wymagała również wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Inwestor wskazał, iż wbrew twierdzeniu organu drugiej instancji, nie ma podstawy do nałożenia na spółkę obowiązku uzyskania postanowienia w zakresie stwierdzenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak wynika z dalszej treści odwołania, organowi zarzucono popełnienie innych naruszeń, takich jak zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, pominięcie dokumentów przedłożonych przez spółkę oraz dominujących poglądów doktryny i orzecznictwa. Skarżący dostrzegł ponadto braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, negatywnie odnosząc się do zawartej w niej argumentacji i nie znajdując podstaw do zmiany zakwestionowanej decyzji.

Udział w postępowaniu zgłosiło także Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "P. d. Ż.", wnosząc o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.):

1.

Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

2.

Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1)

jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a)

ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b)

ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2)

nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

3.

W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1)

zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2)

dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4.

W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

5.

Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

Postanowieniem z dnia (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B(...) wstrzymał firmie (...) Sp. z o.o. prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie stacji telefonii komórkowej na terenie Zakładów Żelatyny przy ul. P. (...) w B. wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni, od dnia otrzymania postanowienia zaświadczenia Burmistrza B. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami oraz zaświadczeniem o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu oraz oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor nie wykonał w żadnej części tego postanowienia.

W tej sytuacji istniał obowiązek wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Mając umocowanie w cytowanym wyżej przepisie art. 48 ust. 4 organ wykonał ten obowiązek wydając decyzję o rozbiórce.

Skarga skupiła się w tej sytuacji na wykazaniu, że nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym. Sąd nie podziela w tym zakresie poglądów skarżącego.

Art. 48 prawa budowlanego odnosi się do "obiektu budowlanego". W prawie budowlanym znajduje się legalna definicja obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć

a)

budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b)

budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c)

obiekt małej architektury;

W powyższej sprawie mamy do czynienia z budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową. Z planów wynika, że na obiekt składa się płyta żelbetowa z urządzeniami sterującymi, komin, który był już uprzednio wybudowany, ale który został wzmocniony użebrowaniem w związku z instalacją anten i same anteny nadawcze wraz z okablowaniem. Płyta żelbetowa jest na trwale osadzona w gruncie i jej posadowienie jest na tyle trwałe, że musi opierać się wpływom atmosferycznym.

Pierwotnie inwestor dokonał zgłoszenia dotyczącego posadowienia dwóch szaf wolnostojących z urządzeniami sterującymi, co świadczy o tym, że inwestycja miała być podzielona na dwie części: posadowienie dwóch szaf sterujących i anteny nadawcze, na które, że względu na nieprzekraczanie 3 metrów, nie potrzeba zgłoszenia. Od zgłoszenia Starostwo Powiatowe wniosło sprzeciw. W rzeczywistości inwestycja stanowi jedną całość techniczno użytkową i wymaga pozwolenia na budowę. Każde z urządzeń nie może działać oddzielnie. Nie jest prawdą, jak to napisano w skardze, że przedmiotem sprawy jest zainstalowanie anten na istniejącym kominie. Przedmiotem sprawy jest zbudowanie stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej. Tym samym nie można podzielić zarzutu skargi o naruszeniu art. 48 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 48 ust. 4, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Argumentację tą wspiera fakt, że dopiero od 17 lipca 2010 r. ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675) wprowadziła zasadę, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych. Można z tego wyprowadzić wniosek, że przed wejściem ustawy w życie (17 lipca 2010 r.) taka decyzja była wymagana.

Dokumentacja techniczno formalna nie obejmuje montażu anten a budowę stacji jako całości. W dokumentacji technicznej stwierdza się wyraźnie, że projektowana stacja bazowa jest obiektem budowlanym służącym do obsługi sieci telefonii komórkowej. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Budowli tej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu wieżowca. Oprócz anten montowanych na wzmocnionym w tym celu kominie będą montowane urządzenia sterujące na typowej konstrukcji wsporczej, która składa się czterech bloczków betonowych połączonych ze sobą. Urządzenia NODEB i APM będą postawione na płycie żelbetowej połączonej z gruntem. Obsługa anten sektorowych realizowana będzie z galerii. Wskazuje się w dokumentacji projektowej, że projektowana stacja bazowa jest bezobsługowa, jednak konieczne jest przeprowadzenie okresowych przeglądów zgodnie z instrukcją eksploatacji. Art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego zawiera legalną definicję obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć także budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W ocenie Sądu budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w opisanej sytuacji stanowi całość techniczno - użytkową. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Tym samym Sąd nie uznaje za trafny zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 w związku z art. 48 ust. 1 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Stacje bazową telefonii komórkowej nie można zaliczyć do urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). Przez urządzenia budowlane, zgodnie z definicją legalną, należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Antena telefonii komórkowej jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z funkcjonowaniem obiektu budowlanego.

Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co znajduje potwierdzenie w przytoczonych wyżej ustaleniach związanych z rodzajem budowy i urządzeń, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia z budową obiektu budowlanego składającego się z płyty żelbetowej, dwóch szaf aparaturowych z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i nadawczo - odbiorczymi, anten sektorowych i parabolicznych oraz instalacji elektrycznej. Wykonano budowle stanowiącą całość techniczno - użytkową. Wymagała ona pozwolenia na budowę. Skarga skupia się na wykazaniu, że wykonano montaż urządzeń o wysokości poniżej 3 m, co nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. To stwierdzenie nie jest trafne, jeśli uwzględni się wszystkie elementy składające się na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wskazane wyżej. Nie dopuszczono się obrazy art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego.

Nie budzi wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 7717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane:

1)

polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska,

2)

nie wymagające pozwolenia na budowę.

Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jak również montaż tych urządzeń na kominie powoduje zmiany w sposobie zagospodarowania terenu, zmiany w sposobie użytkowania komina i zmianę jego formy architektonicznej. Tym samym wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ nie dopuścił się obrazy art. 50 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Każda stacja emituje promieniowanie elektromagnetyczne, a rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) posługuje się określeniem miejsc dostępnych dla ludności, przez co należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc do których dostęp ludności jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony lub wymaga posługiwania się sprzętem technicznym. W zależności od mocy promieniowania, te miejsca dostępne są ograniczone. Ograniczenie może wynosić od 5 do 300 metrów, (§ 3 ust. 1 pkt 8 cytowanego rozporządzenia). Tym samym zmienia się sposób zagospodarowania terenu.

Nawet gdyby przyjąć, że mamy do czynienia z "montażem", a nie "budową", to również w tej sytuacji następuje zmiana sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania komina oraz zmiana jego formy architektonicznej.

Załączona dokumentacja techniczna stwierdza, że stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wniosek taki oparto na stwierdzeniu, że brak jest miejsc dostępnych dla ludności w odległości do 150 m od środka elektrycznego anteny na kierunku głównej wiązki promieniowania.

Zachodzi pytanie, kto ma weryfikować tego rodzaju stwierdzenia inwestora, które wynikają z dokumentacji technicznej, przy braku wiedzy co do planu zagospodarowania przestrzennego lub warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sytuacje, w jakich może być sporządzony raport oddziaływania na środowisko reguluje wspomniane rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znaczące oddziaływać na środowisko, m.in. urządzenia radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi - różnie w zależności od odległości miejsc dostępnych dla ludności z uwzględnieniem mocy nadajnika.

Sąd w pełni podziela wypowiadany w literaturze przedmiotu pogląd (Z. Niewiadomski: Prawo budowlane. Komentarz C. H. Beck Warszawa 2006 str. 378 teza 15), że "realizacja przedsięwzięć znajdujących się w katalogu § 2 i 3 rozporządzenia RM z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) powinna skutkować nałożenie na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 komentowanej ustawy obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż jedynie wówczas zagwarantowana jest możliwość przeprowadzenia specjalistycznego postępowania, w którym bada się wpływ planowanej inwestycji na środowisko."

W ocenie Sądu weryfikacja stwierdzenia inwestora o braku obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko wymaga weryfikacji organu administracji. W zakresie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko należy uzyskać stosowne postanowienie (pozytywne lub negatywne - art. 63 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). To organ administracji jest w posiadaniu informacji o ewentualnych inwestycjach na obszarze oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie inwestor. Oczywiście inwestor może takie informacje uzyskać, ale wówczas należy się na nie powołać. Ocena, czy istnieje obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nabiera szczególnej wymowy, jeśli się uwzględni, że na spornym kominie zainstalowano nadajniki 3 systemów telefonii komórkowej i wówczas znaczenie może mieć kumulacja oddziaływania. Telefonia komórkowa (...) ocenia tylko moc swoich własnych nadajników.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu jest wystarczające i nie naruszono art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Uzasadnienie to odnosi się do podanej podstawy prawnej, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Brak podstaw do uznania, że dopuszczono się naruszenia przepisów procesowych wskazanych w skardze, albowiem postępowanie prowadzone jest w sposób wyczerpujący przy uwzględnieniu przedmiotu sprawy i jej tematyki.

Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) oddalenie skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.