Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3009678

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 10 marca 2020 r.
II SA/Bd 71/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.).

Sędziowie WSA: Elżbieta Piechowiak, Asesor Katarzyna Korycka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Inne z dnia (...) listopada 2019 r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję (...) Zakładu Karnego (...) (...) z dnia 1 październik 2019 r. nr (...).

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2019 r., nr (...), Dyrektor Zakładu Karnego we (...) zwolnił z dniem (...) października 2019 r. chor. G. R., starszego oddziałowego działu ochrony 4 Zakładu Karnego we (...) (skarżącego), ze służby w Służbie Więziennej z powodu dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania zlecone przez komisję lekarską w toku postępowania orzeczniczego, na którą został skierowany z urzędu przez Zakład Karny we (...).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało w oparciu o decyzję nr (...) (...) Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. Po przywołaniu treści art. 96 ust. 2 pkt 8 i art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1427 - dalej "u.s.w.") organ wskazał, że skarżący został skierowany przez Zakład Karny we (...) w dniu (...) marca 2019 r. - na wniosek Dyrektora Zakładu Karnego we (...) - na komisję lekarską celem poddania się badaniom dot. ustalenia stopnia zdolności funkcjonariusza do służby (w związku z przebywaniem funkcjonariusza na długotrwałym zwolnieniu lekarskim od dnia (...) listopada 2018 r.). Organ stwierdził, że funkcjonariusz dwukrotnie bez usprawiedliwienia nie stawił się na badania zlecone przez komisję lekarską w związku z jego długotrwałą nieobecnością w pracy w roku 2018 (127 dni) i 2019 (275 dni). Wskazał, że skarżący naruszył obowiązek wynikający z art. 111 ust. 2 u.s.w.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że na pierwsze pismo z (...) Komisji Lekarskiej w B. datowane na (...) kwietnia 2019 r. odpisał (...) kwietnia 2019 r., prosząc o zmianę terminu odbioru karty obiegowej ze względu na absencję chorobową, przy czym do pisma załączył stosowne zwolnienie lekarskie. W odniesieniu do drugiego pisma, datowanego na (...) kwietnia 2019 r. stwierdził, że wezwano go nim do "zgłoszenia się w dniu 28.(...).02.2019 r. w godz. 8:00-10:00 do sekretariatu RKL w B. po odbiór karty obiegowej do badań i konsultacji specjalistycznych", pismo to otrzymał w dniu (...) kwietnia 2019 r. i w tym też dniu zadzwonił do organu powiadamiając o złej dacie w odbiorze karty obiegowej, ponieważ miesiąc marzec i luty były już po terminie a dzień (...) kwietnia był niedzielą. Wskazał, że (...) Komisję Lekarską w B. o zaistniałej sytuacji poinformował w piśmie z dnia (...) maja 2019 r. i dotychczas nie otrzymał prawidłowego drugiego wezwania po odbiór karty obiegowej. W ocenie skarżącego nie można powiedzieć, że dwukrotnie nie stawił się po odbiór obiegówki, gdyż pismo z błędną datą nie było ważne. Wskazał, że jeśli datą odbioru karty obiegowej był dzień (...) maja 2019 r., to (...) Komisja Lekarska w B. podjęła Decyzję nr (...) już (...) maja 2019 r. czyli pięć dni przed terminem odbioru karty obiegowej. Stwierdził, że decyzja nr (...) umarzała w całości postępowanie z powodu jego bezprzedmiotowości, co dla skarżącego było jednoznaczne z tym, iż komisja umarza postępowanie bez konsekwencji z jego strony, o czym poinformował organ pismem z dnia (...) lipca 2019 r. Dalej stwierdził, że (...) lipca 2019 r. złożył wniosek do Składu Orzekającego Centralnej Komisji Lekarskiej w G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdyż zła data w piśmie z dnia (...) kwietnia 2019 r. uniemożliwia prawidłowe zdefiniowanie ostatecznego terminu do odbioru karty obiegowej. Podniósł, że kilkakrotnie i bezskutecznie prosił organ o powtórne skierowanie go na komisję lekarską. Zarzucił stronniczość Centralnej Komisji Lekarskiej w G. z tego powodu, że wytknęła ona mu brak odwołania w prawidłowym terminie, nie wspominając o złej dacie, która dyskwalifikowała zawiadomienie o odbiorze karty obiegowej. Odnosząc się do zarzutu niedozwolonej dodatkowej pracy zarobkowej skarżący podniósł, że informował organ w piśmie z dnia (...) października 2019 r., iż posiada udziały w spółce cywilnej i nie musi tam pracować, by uzyskiwać wynagrodzenie; nadmienił też że nie przekracza dozwolonych 10% udziałów i nikt nie może zabronić mu wykupienia takich udziałów jakie też posiadam w spółce Skarbu Państwa, o czym zawsze informował w majątkowym. Wskazał na pozytywne opinie uzyskiwane podczas wieloletniej służby. Absencje w roku 2018 r. wytłumaczył w ten sposób, że 60 dni zwolnienia było decyzją lekarza prowadzącego, a od (...) listopada 2018 r. do (...) grudnia 2019 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim po ataku na mnie przez osadzonego podczas pełnienia służby (36 dni) co dało w sumie 96 dni. Absencje w 2019 r. wytłumaczył urazem psychicznym doznanym podczas ww. ataku.

Decyzją z dnia (...) listopada 2019 r., nr (...), Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu, przytoczeniu treści wskazanych już w decyzji I instancji przepisów, organ odwoławczy przytoczył następujące ustalenia faktyczne:

W dniu (...) marca 2019 r. Dyrektor Zakładu Karnego we (...) z urzędu skierował skarżącego do RKL w celu wydania przez ww. komisję orzeczenia ustalającego stopień zdolności do służby w Służbie Więziennej z uwagi na długotrwałe korzystanie przez ww. funkcjonariusza ze zwolnień lekarskich.

W dniu (...) maja 2019 r. RKL wydała decyzję, w której orzekła o umorzeniu w całości wszczętego w tym zakresie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że RKL w dniu (...) kwietnia 2019 r. wystosowała do skarżącego wezwanie po odbiór karty obiegowej, ten jednak nie zgłosił się po ww. kartę, a w dniu (...) kwietnia 2019 r. przesłał RKL pismo z informacją, iż do dnia (...) maja 2019 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Drugie wezwanie po odbiór karty obiegowej RKL wysłała w dniu (...) kwietnia 2019 r. W odpowiedzi na nie skarżący ponownie przesłał pismo, że ze względu na absencję chorobową do dnia (...) czerwca 2019 r. ww. karty nie odbierze. W tej sytuacji RKL - po zapoznaniu się z treścią zwolnień lekarskich załączonych do pism skarżącego - uznała, że jego dwukrotne niestawiennictwo po odbiór karty obiegowej miało charakter nieusprawiedliwiony, ponieważ cyt.: "fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim nie jest usprawiedliwieniem niepoddania się badaniom zleconym przez komisję w toku postępowania orzeczniczego. O ile w rubryce wskazania lekarskie lekarz nie zaznaczy cyfry 1, tj. - powinien leżeć - orzekany może być poddany badaniom i konsultacjom zleconym przez komisję. W obu przypadkach lekarz w rubryce wskazania lekarskie wpisał cyfrę 2 - chory może chodzić.".

W dniu (...) czerwca 2019 r. do działu kadr Zakładu Karnego we (...) wpłynęła pocztą elektroniczną informacja z RKL, dotycząca braku złożenia przez skarżącego odwołania od ww. decyzji oraz jej uprawomocnienia się w dniu (...) czerwca 2019 r. Stanowiło to podstawę do wszczęcia postępowania o zwolnieniu skarżącego ze służby, o czym został on zawiadomiony w dniu (...) lipca 2019 r.

W dniu (...) lipca 2019 r. skarżący skierował do organu I instancji pismo, w którym podniósł, iż drugie zawiadomienie RKL o dacie odbioru karty obiegowej zawierało błędną datę (tj. 28.(...).02.2019 rok). Pismem z dnia (...) lipca 2019 r. organ I instancji udzielił skarżącemu odpowiedzi, że wskazane argumenty należało podnieść w trybie odwoławczym od decyzji nr (...) RKL z dnia (...) maja 2019 r. Jednocześnie organ I instancji podtrzymał swoją decyzję z dnia (...) czerwca 2019 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ww. ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 8 u.s.w.

W dniu (...) lipca 2019 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o "wstrzymanie" postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w SW związku ze złożonym w dniu (...) lipca 2019 r. do CKL wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia (...) maja 2019 r. Uwzględniając ww. wniosek postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne, do czasu wydania stosownego rozstrzygnięcia przez CKL.

Postanowieniem I.dz. (...) z dnia (...) września 2019 r. CKL stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji RKL z dnia (...) maja 2019 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia CKL wskazała, że decyzja RKL została doręczona skarżącemu w dniu (...) maja 2019 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o przysługujących jej środkach odwoławczych. Odwołanie zostało natomiast złożone w dniu (...) lipca 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia uzasadnionym wyłącznie faktem, że skarżący nie zrozumiał treści decyzji wydanej przez RKL. CKL uznała zatem, że przyczyna naruszenia terminu do wniesienia odwołania nie była niezależna od skarżącego. CKL podkreśliła również, że nie wystąpiły żadne wyjątkowe okoliczności czy zdarzenie losowe, na które skarżący nie miałby wpływu, i które usprawiedliwiałyby opóźnienie we wniesieniu odwołania. CKL wskazała także, że powyższe postanowienie jest prawomocne.

Ww. postanowienie wpłynęło do Zakładu Karnego we (...) w dniu (...) września 2019 r. W związku z jego treścią dnia (...) września 2019 r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia chor. G. R. ze służby w Służbie Więziennej, a następnie w dniu (...) października 2019 r. wydana została kwestionowana decyzja.

Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość oceny dokonanej przez organ I instancji, że w sprawie zaistniała przesłanka do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 8 u.s.w. Stwierdził, że konstatacji tej nie mogła zmienić argumentacja przedstawiona w odwołaniu, opierająca się na kwestii błędu pisarskiego w sformułowaniu drugiego wezwania skierowanego do niego przez RKL w dniu (...) kwietnia 2019 r. W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości, że skarżący i tak nie zamierzał się stawić po odbiór karty obiegowej, co jasno zadeklarował w pismach do RKL, o których mowa w uzasadnieniu decyzji ww. Komisji z dnia (...) maja 2019 r. Organ wskazał, że stanowisko to skarżący prezentował nawet mimo pouczenia, iż wystawione mu zwolnienie lekarskie takiego niestawiennictwa nie usprawiedliwia, co RKL wyraźnie podkreśliła w treści wezwania datowanego na (...) kwietnia 2019 r. Nawet jednak gdyby uznać, że zawarta w ww. wezwaniu omyłka pisarska mogła wprowadzać w błąd skarżącego, to miał on wystarczająco dużo czasu, aby w sposób jednoznaczny wyjaśnić ww. sprawę i stawić się po odbiór karty obiegowej w innym terminie, ponieważ wezwanie datowane na dzień (...) kwietnia 2019 r. otrzymał (jak sam stwierdził) już w dniu (...) kwietnia 2019. r. (a zatem na nieomal miesiąc przed umorzeniem przez RKL postępowania orzeczniczego). Takich konstruktywnych kroków skarżący jednak nie podjął, przeciwnie - po otrzymaniu drugiego wezwania dopiero w dniu (...) maja 2019 r. skierował do RKL pismo, w którym (wbrew temu co twierdzi w późniejszych wypowiedziach na ten temat) od razu wyraźnie wskazał, iż nie stawi się po odbiór karty obiegowej do dnia (...) czerwca 2019 r. z uwagi na zwolnienie lekarskie, poprosił o zmianę terminu jej odbioru (z czego wynika, że musiał on zostać uprzednio jednak ponownie ustalony) oraz dodał, że stawiennictwo na badaniach będzie możliwe dopiero po wyzdrowieniu, ponieważ dopiero wówczas będzie mógł otrzymać polecenie wyjazdu służbowego od Dyrektora Zakładu Karnego we (...). W ocenie organu odwoławczego nie ulegało wątpliwości, że skarżący dwukrotnie w sposób nieusprawiedliwiony nie stawił się na badania zlecone przez RKL (czy też wprost odmówił takiego stawienia się, pomimo że jego stan zdrowia ani żadne inne okoliczności tego nie usprawiedliwiały). Również sam skarżący ww. faktu początkowo nie kwestionował, ponieważ odwołanie od decyzji RKL zostało przez niego złożone dopiero po wszczęciu przez organ I instancji postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby tj. w chwili, gdy skarżący zrozumiał, jakie mogą być konsekwencje służbowe wcześniejszego celowego unikania stawiennictwa przed RKL.

W ocenie organu odwoławczego w sprawie wystąpiły okoliczności faktyczne wskazujące na możliwość zwolnienia ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 8 u.s.w. przy czym podejmując rozstrzygnięcie na podstawie tego przepisu organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ potwierdził słuszność argumentacji organu I instancji - skarżący od dnia zdarzenia, które miało miejsce w dniu (...) listopada 2018 r. (napaść ze strony osadzonego) sukcesywnie przedłużał zwolnienia lekarskie (pomimo, że bezpośrednie leczenie związane z ww. wydarzeniem zakończyło się w styczniu 2019 r.), a od czasu gdy skarżącego poinformowano o zmianie jego systemu służby na jednozmianowy ww. absencja ma praktycznie charakter ciągły. Przywołał, że z informacji uzyskanych od innych funkcjonariuszy wynika, iż skarżący celowo uzyskuje ww. zwolnienia, ponieważ w innym wypadku - pełniąc służbę w nowym systemie - nie ma możliwości wykonywania innej pracy poza służbą, na którą zresztą nie posiada zgody przełożonego. Długotrwała absencja skarżącego negatywnie wpływa na atmosferę wśród funkcjonariuszy zmiany, w której ww. pełnił służbę z uwagi na brak możliwości realizowania przez nich wolnego za wypracowane nadgodziny. Dotyczy to również funkcjonariuszy z innych zmian, którzy nie kryli niezadowolenia z powodu wyznaczania ich - wobec długotrwałych zwolnień lekarskich skarżącego - do dodatkowych służb. Potwierdził argumentację organu I instancji co do obowiązku zapewnienia dobrej organizacji służby i konieczności zapewnienia racjonalnego wykorzystania środków publicznych, z których jest finansowane uposażenie funkcjonariuszy, dodatkowo przywołując art. 2, 111 i 41 u.s.w.

Kwestionując zarzuty odwołania dotyczące rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących przypisanych skarżącemu naruszeń obowiązków służbowych oraz przyczyn jego pobytu na zwolnieniu lekarskim, organ odwoławczy stwierdził, że ani pobyt na urlopie, ani brak "bilansu rocznego" spółki cywilnej, w której skarżący jest wspólnikiem - o ile w ogóle przepisy wymagają jego sporządzenia - nie jest żadnym usprawiedliwieniem dla złożenia przezeń oświadczenia o stanie majątkowym po terminie wskazanym w art. 161 u.s.w. Wskazany przepis obowiązuje bez wyjątku wszystkich funkcjonariuszy i nie przewiduje żadnych wyjątków dla wspólników spółek od obowiązku złożenia oświadczenia o stanie majątku do dnia 31 marca każdego roku. Ponadto fakt, że skarżący jest stroną umowy spółki cywilnej nie jest równoznaczny z posiadaniem udziałów w spółce prawa handlowego. Istotą funkcjonowania w obrocie gospodarczym jest tu bowiem prowadzenie indywidualnej działalności gospodarczej przez każdego ze wspólników, których łączy cywilnoprawna umowa spółki (jak wynika z CEilDG taka działalność została przez skarżącego zarejestrowana w dniu (...) marca 2000 r.). niezależnie jednak od tego czy skarżący uzyskiwał dochody w ramach ww. działalności i kiedy, to i tak fakt uzyskiwania przez niego dochodów poza Służbą Więzienną bez zgody przełożonego jest ewidentny - zgodnie z informacją zawartą w notatce służbowej sporządzonej przez pełnomocnika ds. informacji niejawnych Zakładu Karnego we (...) z dnia (...) września 2019 r. skarżący za rok 2018 wykazywał dochód z umów zlecenia. Co do absencji chorobowych skarżący organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji uwzględnił fakt, iż miały one częściowo związek z sytuacją z dnia (...) listopada 2018 r., jednakże brak jest zasadnych przesłanek by twierdzić, że dotyczy to wszystkich nieobecności chorobowych skarżącego w służbie. Jak bowiem wynika z orzeczenia RKL nr (...) z dnia (...) października 2019 r. ww. zdarzenie (zakwalifikowane jako wypadek w służbie) nie spowodowało trwałych następstw zdrowotnych u skarżącego.

W skardze na powyższą decyzję skarżący powtórzył argumentację odwołania od decyzji I instancji. Powtórzył, że komisja lekarska wydała decyzję (...) maja 2019 r., czyli pięć dni przed upływem odbioru karty obiegowej i skarżący zgłaszał swoje zastrzeżenia w tym zakresie. Podniósł, że prawidłowe wezwanie po odbiór obiegówki otrzymał w październiku 2019 r., a decyzją z dnia (...) listopada 2019 r. Komisja Lekarska w B. orzekła o trwałej niezdolności do służby, co w jego ocenie było ewidentnym graniem na czas, by "zwolnić go z artykułu".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się zarzutów skargi wskazał, że organowi I instancji zależało na tym by jak najszybciej wyjaśnić kwestie związane ze zdolnością do służby skarżącego i gdyby nie zaniechania skarżącego sprawa kontynuacji jego stosunku służbowego zostałaby rozwiązana w oparciu o orzeczenie RKL wydane na podstawie skierowania z dnia (...) marca 2019 r. Twierdzenie, że organy "grały na czas" by go "zwolnić z artykułu" są zatem całkowicie bezpodstawne. W ocenie organu o takim postępowaniu nie świadczy też odmowa ponownego skierowania skarżącego z urzędu do komisji orzeczniczej, skoro bowiem w toku było postępowanie wszczęte na podstawie skierowania z dnia (...) marca 2019 r. (skarżący poinformował organ I instancji, że ubiega się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji RKL z dnia (...) maja 2019 r.), brak było podstaw do takiego działania, tym bardziej, że stwierdzone zostały przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 8 u.s.w. Ponowne skierowanie skarżącego do RKL nastąpiło natomiast w dniu (...) września 2019 r. na jego wniosek z dnia (...) września 2019 r. (czyli złożony już po wydaniu przez CKL postanowienia o odrzuceniu odwołania skarżącego od decyzji RKL). W efekcie w dniu (...) listopada 2019 r. zostało przez RKL wydane orzeczenie w sprawie skarżącego ustalające jego trwałą niezdolność do służby. Orzeczenie to zostało doręczone organowi w dniu (...) listopada 2019 r. (a zatem już po określonej w decyzji z dnia (...) października 2019 r. dacie zwolnienia), a termin złożenia od niego odwołania dla dyrektora ww. jednostki upływał w dniu (...) listopada 2019 r. (czyli już po wydaniu decyzji drugoinstancyjnej). Decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby stała się zatem ostateczna zanim taki przymiot można byłoby przyznać orzeczeniu RKL z dnia (...) listopada 2019 r. W ocenie organu jest to jednak rozważanie jedynie hipotetyczne, ponieważ to skarżący złożył odwołanie od ww. orzeczenia RKL; powyższa sprawa jest w toku. Ma to o tyle znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, że zgodnie z art. 97 ust. 1 pkt 1 u.s.w. stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa w przypadku ostatecznego orzeczenia przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby. Nieostateczne orzeczenie RKL z dnia (...) listopada 2019 r. stwierdzające trwałą niezdolność skarżącego do służby w Służbie Więziennej nie mogło zatem doprowadzić do wygaśnięcia jego stosunku służbowego, a co za tym idzie - nie stanowiło przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podstawą zwolnienia skarżącego ze służby był przepis art. 96 ust. 2 pkt 8, u.s.w., z którego wynika, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku dwukrotnego nieusprawiedliwionego niestawienia się na badania, o których mowa w art. 111 ust. 2. Ten zaś przepis stanowi o tym, że funkcjonariusz może być skierowany do komisji lekarskiej z urzędu - w celu sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, albowiem skutkiem długotrwałej powtarzającej się nieobecności w pracy skarżącego, organ (...).03.2019 r., skierował go do komisji lekarskiej na podstawie ww. przepisu.

Niespornym w sprawie było, że celem ustalenia zdolności do służby, (...) Rejonowa Komisja Lekarska w B. dwukrotnie wezwała skarżącego na badania, na które dwukrotnie nie stawił się.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia zagadnienia, czy skarżący w sposób nieusprawiedliwiony nie stawił się dwukrotnie na ww. badania przed (...) Rejonową Komisję Lekarską w B. Pozytywne przesądzenie bowiem tego zagadnienia stanowi warunek konieczny możliwości zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 96 ust. 2 pkt 8 u.s.w.

Należy zgodzić się z organami, że skarżący w sposób nieusprawiedliwiony nie stawił się na badania przez ww. komisją, będąc na nie wezwany pierwszy raz (pismem z (...) kwietnia 2019 r.). Słuszne jest bowiem przytoczone stanowisko tejże komisji, że przebywanie na zwolnieniu lekarskim bez stwierdzenia, że chory musi leżeć (bez wpisu w rubryce wskazania lekarskie z zaznaczeniem cyfry 1, tj. - powinien leżeć), nie stanowi usprawiedliwienia nieobecności na badaniu. Badanie lekarskie ma bowiem ustalić stan zdrowia funkcjonariusza, w tym chorego.

Zakwalifikowanie natomiast przez organy nieusprawiedliwionej nieobecności na badaniu skarżącego wyznaczonym pismem z (...).04.2019 r., jako drugie w kolejności, przez ww. komisję było błędne. Wynika to z faktu, że w piśmie tym, jako datę badania wskazano: "(...).3 lutego 2019 r.". Wskazane określenie daty jest nieczytelne i nie sposób uznać, że możliwe było właściwe zinterpretowanie tej daty. W tych okolicznościach, powoływanie się przez organ, że skarżący przesłał ww. komisji pismo, że ze względu na absencję chorobową do dnia (...) czerwca 2019 r. ww. karty nie odbierze, nie może stanowić podstawy uznania nieobecności na badaniach jako nieusprawiedliwionej, wobec faktu wadliwego zawiadomienia o dacie badań.

W konsekwencji powyższego, skoro brak było warunków do zakwalifikowania nieobecności strony na drugim terminie badań, jako nieusprawiedliwionej, brak było też możliwości do zastosowania przepisu art. 96 ust. 2 pkt 8, jako podstawy prawnej zwolnienia funkcjonariusza ze służby.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji wyroku.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań Sądu i ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.