Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525431

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 10 września 2014 r.
II SA/Bd 649/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.).

Sędziowie WSA: Jarosław Wichrowski, Grzegorz Saniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania urządzenia zapobiegającego szkodom oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) stycznia 2014 r. nr (...) Wójt Gminy G. (Wójt) na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145) zwanej dalej jako "Prawo wodne" i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." nakazał J. B. (skarżąca) wykonanie na terenie działki nr (...) w miejscowości N., Gmina G. urządzenia zapobiegającego szkodom na działce sąsiedniej nr (...) w N. w postaci otwartego kanału deszczowego przechwytującego wody deszczowe płynące w stronę działki (...) i odprowadzającego je na dolną część działki (...) Oś kanału nakazał wykonać wzdłuż płotu betonowego w odległości 1 metra. Długość kanału wyznaczył na 45 metry, przy czym jego 5 metrowy, wylotowy odcinek, winien być odchylony od osi i płotu w stronę zaniżenia (na działce (...)), z wylotem do niecki: o długości 2 metrów, szerokości 1 metra i głębokości około 30 centymetrów, utworzonej z narzutu kamiennego (zgodnie z załącznikiem nr 1 i 2 do decyzji). Ponadto odcinek terenu wzdłuż ww. kanału, między nim a płotem, nakazał przeformować w ten sposób, żeby zukosować jego powierzchnię (na szerokość 1 metra wzdłuż płotu) w stronę kanału tj. ze spadkiem poprzecznym 5% i w ten sposób odciąć możliwość przecieków za płot ogrodzeniowy, na działkę (...).

W uzasadnieniu decyzji Wójt przywołał treść art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wskazał, że w celu ustalenia, czy działania skarżącej zaburzyło stosunki wodne ze szkodą dla gruntów sąsiednich, zlecił wykonanie opinii technicznej. Przywołując treść przedłożonej opinii wskazał, że na mapie zasadniczej w skali 1:500, aktualizowanej przez geodetę w dniu (...) sierpnia 2012 r., na działce (...) nie figuruje skarpa - która istnieje w rzeczywistości - wzdłuż granicy (...)/(...) i przy drodze publicznej. Została ona naniesiona na mapę tego terenu wykonaną przez geodetę w czasie jej aktualizacji w dniu (...) listopada 2013 r. Przyjmując za wiarygodne oświadczenie J. N., że G M. pod koniec lat dziewięćdziesiątych niwelował działkę (...) w N. celem jej wyrównania pod budowę tuneli foliowych wyjaśnił, że wykonanie tych prac w znacznym stopniu przyczyniło się do spotęgowania skutków zalewu spływami deszczowymi z działki (...) na działkę (...). Jednakże stwierdził też, iż niektóre ze szkód powstały z innych przyczyn i że można jedynie przypuszczać, że powstały w wyniku przebicia gruntu przez wodę, za pomocą jakichś przewodów, wbudowanych po stronie działki (...), dość blisko granicy. Ponadto wybrukowanie podwórza w zabudowanej części działki (...), w zakresie znacznie większym niż to ujmuje projekt zagospodarowania, przy uwzględnieniu ok. 3,5% przechyłu jej zabudowanej powierzchni w stronę działki (...), powoduje znacznie szybszy przepływ wód deszczowych na działkę (...). Zauważył, że gdyby na działce (...) nie było wybranego terenu - przy granicy działek (...) i (...), a więc i skarpy, woda deszczowa z działki (...) nie czyniłaby szkód mechanicznych w glebie na działce (...), zaś skutkiem byłoby jedynie nieco większe uwilgotnienie wąskiego pasa wzdłuż granicy.

W dalszej części Wójt przywołał opinię biegłego, iż wobec braku dokumentacji wykonania studni głębinowej, braku danych dotyczących jej wydajności, w szczególności zaś jej pompy, przed jej zdemontowaniem oraz braku danych geologicznych nie można stwierdzić negatywnego oddziaływania tej studni na wody podziemne.

W ocenie Wójta doszło do zmian stanu wody spowodowanych przez właściciela działki (...), które to zmiany szkodliwie wpłynęły na grunty sąsiednie, co uzasadniało wydanie nakazu na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia J. B. podniosła, iż wykonanie nakazu jest możliwe tylko i wyłącznie w przypadku doprowadzenia działki sąsiedniej do stanu sprzed niwelacji terenu. Stwierdziła, że skarpa wykonana została bez pozwolenia, jest niezabezpieczona i gdyby nie niwelowanie terenu i utwardzenie skarpy zjawisko to nie miałoby miejsca. Oświadczyła jednocześnie, że pod kostką brukową zostało wykonane odwodnienie, które odprowadza wodę deszczową na teren działki (...), a niej jak twierdzi G. M. na teren działki (...).

Odwołanie od decyzji Wójta wniósł również G. M. wskazując, że decyzja ta nie rozwiązuje problemu wypływu ścieków z posesji skarżącej na jego działkę. W jego opinii Wójt nie podjął wątku ułożenia kostki brukowej bez stosownego pozwolenia, nieodpowiadającego warunkom technicznym oraz wywołania tym samym nieprawidłowości w stosunkach wodnych. Ponadto nie podjęto wątku wykonania studni głębinowej bez wymaganego pozwolenia wodnopranwego oraz wieloletniego korzystania z wody pitnej czerpanej z tej studni. W jego opinii niezbędnym było nakazanie rozebrania kostki brukowej i wykonanie prawidłowego odwodnienia terenu. Kanał natomiast powinien przebiegać między budynkiem mieszkalnym, a garażami. Wskazał ponadto, że nie nakazano usunięcia drenów odprowadzających ścieki z szamba i posesji, które zostały rozprowadzone pod powierzchnią kostki brukowej. Korzystanie z szamba i brak jego opróżniania miało jego zdaniem kluczowe znaczenie w zaburzeniu stosunków wodnych. Fakt czerpania wody ze studni głębinowej pozostaje w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia (...) września 1999 r., w której wyraźnie wskazano na konieczność podłączenia do gminnej sieci wodociągowej. Podniósł, że nie tylko nie dociekano skąd powstały wyrwy w skarpie, ale i powołano hydrologa i fałszywego świadka, w celu wymyślonego na potrzeby sprawy problemu skarpy. Wydana decyzja w postaci nakazania skarżącej wykonania rowka przeciw deszczowego nie zmieni faktu, że woda spod kostki wypływa i nadal będzie wypływać, jeśli nie zostaną uwzględnione jego spostrzeżenia i nie zostanie usunięte nieprawidłowe drenowanie.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) na podstawie art. 29 ust. 1 i 3 Prawa wodnego oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem SKO postępowanie wyjaśniające w sprawie zostało przeprowadzone w sposób należyty, rzetelny i wyczerpujący. Nie stwierdzono niezgodności z planem zagospodarowania terenu, co do lokalizacji studni i zbiornika wybieralnego na ścieki oraz ustalono, że bezodpływowy zbiornik jest sukcesywnie opróżniany przez firmę asenizacyjną. W dniu (...) listopada 2013 r. zostały przeprowadzone oględziny, z których sporządzono protokół. Ustalono, że na granicy działek nr (...) i (...) znajduje się uskok i skarpa, których nie ma w dokumentacji. Przyczyną miało być nasypanie terenu przez właściciela działki (...) lub wybranie gruntu przez właściciela działki nr (...). SKO wyjaśniło, że w dniu (...) września 2013 r. pracownicy Miejskich Wodociągów i Oczyszczalni na zlecenie Starosty G. przeprowadzili pomiar studni na działce skarżącej. Zgodnie z tym pomiarem dno studni znajduje się na głębokości 19,17 m. Biegły wyjaśnił, że studnia co prawda powinna być usytuowana 5 m od granicy, a nie 4 m jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, ale najprawdopodobniej studnia ta nie przyczyniła się do naruszenia stosunków wodnych. Studnia została już zdemontowana i na podstawie posiadanych dokumentów biegły nie był w stanie stwierdzić negatywnego jej działania na wody podziemne. Biegły zaproponował rozwiązanie, jakie jego zdaniem spowoduje, że stosunki wodne po jego realizacji nie będą naruszane. Na tej też podstawie nakazano skarżącej wykonanie prac określonych w decyzji. SKO dało też wiarę zeznaniom świadka, na okoliczność dokonania niwelacji terenu przez właściciela działki nr (...).

Zarzuty zawarte w dowołaniu G. M. SKO uznało za bezzasadne, wyjaśniając iż dotyczą one kwestii, które nie są bezpośrednio związane z niniejszym postępowaniem, bowiem jego przedmiotem jest tylko naruszenie stosunków wodnych, a nie zbadanie prawidłowości wszystkich inwestycji, o jakich mowa w odwołaniu. Wyjaśnił, że postępowanie w trybie art. 192 Prawa wodnego prowadzone może być przez organy ścigania na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a nie przez organy administracji publicznej takie jak Wójt czy SKO. Z kolei sprawa nielegalnego wykonania studni na działce (...) jest przedmiotem postępowania przed Starostą G., który jest właściwy w tych sprawach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. B. zarzuciła decyzji SKO nieuwzględnienie istotnych okoliczności wykazanych w materiale dowodowym, a ujawnionych w toku postępowania. Wniosła o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że ustalenia opinii biegłego są wewnętrznie sprzeczne, wobec czego nie mogą w sposób definitywny przesądzać o sposobie poprawy stosunków wodnych. Wyjaśniła, że autor ekspertyzy wskazuje, że na zjawiska miały wpływ urządzenia zrzucające wodę najprawdopodobniej zainstalowane na działce nr (...), po czym stwierdza, że negatywne skutki nie miałyby miejsca gdyby właściciel działki nr (...) nie zmieniłby na tej działce w sposób sztuczny rzeźby terenu. Podniosła, że opinia kończy się stwierdzeniem o uchybieniach właścicieli obydwu działek, jednak ciężar naprawy zaburzenia stosunków wodnych został nałożony jedynie na nią. W jej opinii oparcie decyzji na ustaleniach wynikających z ekspertyzy biegłego, która nie przesądza w sposób jednoznaczny o jej winie, a wręcz dowodzi, że istotny wpływ na istniejący stan rzeczy miały przedsięwzięcia podjęte na działce nr (...), doprowadziło do wady całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia (...) stycznia 2014 r. Decyzją Wójta nakazano skarżącej wykonanie na terenie działki nr (...) w miejscowości N., Gmina G. urządzeń zapobiegających szkodom na działce sąsiedniej nr (...) w N. wskazując jednocześnie jakie to mają być urządzenia.

Z ustaleń organu wynika, że woda spływająca z działki nr (...) spływa na działkę o nr (...) powodując erozję skarpy. Okoliczność ta została potwierdzona w trakcie oględzin w dniu (...) listopada 2013 r. Z protokołu z oględzin wynika, że nie było możliwości przeprowadzenia badania studni bowiem w miejscu jej posadowienia zlokalizowana jest buda dla psa. Na podstawie mapy sytuacyjnej z 2009 r. dokumentującej zabudowę działek o nr (...) i (...), stwierdzono, że wzdłuż granicy działek znajduje się skarpa, która nie figuruje na mapie. W trakcie oględzin stwierdzono również, że wzdłuż granicy działek występuje uskok i skarpa powstała bądź w wyniku nasypania gruntu przez właściciela działki nr (...) bądź też wybrania gruntu przez właściciela działki (...). Teren działki nr (...) jest zabudowany jest kostką brukową, a wody deszczowe z dachu i kostki spływają na tereny zielone, w tym w odległości 4 m od granicy działki (...). Stwierdzono widoczną erozję wodną na skarpie między działkami. Celem ustalenia, czy zabudowa działki (...) spowodowała zaburzenie stosunków wodnych organ zlecił przygotowanie opinii technicznej mgr inż. M.S,. Oceniając wpływ oddziaływania studni, w czasie przed demontażem wskazał on, że wobec braku danych dotyczących wydajności studni, a w szczególności jej pompy, przed jej zdemontowaniem oraz braku danych geologicznych nie można stwierdzić jej negatywnego oddziaływania na wody podziemne. Autor opinii wskazał ponadto, że powierzchnia działki nr (...) - z sadem czereśniowym - w znacznej swej części, szczególnie przy granicy z działką nr (...), na długości 50 m i przy drodze (na szerokości 15 m) jest uformowana sztucznie, w formę tarasu, z ukosem skarpowym przy granicy działek nr (...) i (...), wskutek dokonania ukopu wymienionej części do głębokości od 1,2 do 1,7 m. Poprzeczny spadek terenu działki nr (...) - w kierunku równoległym do drogi - w stanie obecnym, w części południowej, wynosi średnio ok. 3% ze skosem na zachód. Opisany skłon działki nr (...), w stronę działki nr (...) - za zachód - sprawia, że w czasie opadów atmosferycznych, część tych wód wsiąka, część paruje, a część spływa powierzchniowo, zgodnie ze spadkiem na działkę sąsiednią nr (...). W stanie obecnym działki nr (...), w szczególności z jej południowej - zabudowanej i zabrukowanej w większym stopniu niż to przewidywał projekt - części, wskutek zmienionej przez to jakości jej powierzchni, wody opadowe spływają na działkę nr (...). Zmniejszeniu uległo wsiąkanie oraz powiększył się odpływ. W konsekwencji, wobec powiększonej śliskości powierzchni spływ wód opadowych następuje z większą intensywnością. W przekonaniu autora opinii, sądząc po skutkach widocznych na zdjęciach, spowodowały je urządzenia zrzucające wodę do ziemi, najprawdopodobniej zainstalowane na działce nr (...), w dość bliskiej odległości od płotu czyli granicy działek nr (...) i (...). Negatywne skutki wywołane tu przez wody, niezidentyfikowane i powierzchniowe - deszczowe - w postaci miejscowych rozmyć skarpy, namulenia sadu, pochodzące ze spływu z działki nr (...), nie miałyby miejsca, gdyby właściciel działki nr (...) nie zmienił na tej działce, w sposób sztuczny, rzeźby terenu. Jeśliby właściciel działki nr (...) nie zmienił konfiguracji tej działki woda deszczowa z działki nr (...) przepłynęłaby jak zawsze na działkę nr (...), ale w większej ilości, i silniej uwadniałaby ją w pasie przygranicznym. Biegły podkreślił, że wybrukowanie podwórza zabudowanej części działki nr (...) w zakresie większym niż przewiduje to zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu, wpłynęło na zwiększenie prędkości i ilości wody spływającej na działkę (...), która płynąc tam w nadmiarze poczyniła szkody w skarpie i namuliła część przygraniczną sadu. Ustalenia dokonane w trakcie oględzin oraz wnioski zawarte w powyższej opinii technicznej posłużyły organowi jako podstawa do wydania decyzji nakazującej skarżącej wykonanie urządzeń zapobiegających szkodą.

Materialnoprawną przesłankę tej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo wodne. Z art. 29 ust. 1 tej ustawy wynika, że zakazano właścicielowi nieruchomości zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej oraz kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1), odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (pkt 2). Ust. 2 ww. artykułu statuuje zasadę, iż obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich spoczywa na właścicielu gruntu. Art. 29 ust. 3 Prawa wodnego przewiduje natomiast, że jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom.

Z powyższego wynika ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu ze szkodą dla gruntów sąsiednich Postępowanie w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego może być wszczęte tylko w sytuacji, gdy doszło do zmiany stanu wód i zmiana ta wywołała szkodę na gruntach sąsiednich. Doprowadzić ono ma, w zależności od wyniku ustaleń, bądź to do nakazania właścicielowi gruntu dokonania odpowiednich czynności bądź też do odmowy wydania wobec właściciela gruntu nakazu przewidzianego w art. 29 ust. 3 ww. ustawy. Przepis ten stanowi podstawę prawną nałożenia w drodze decyzji przez właściwy organ administracji obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom w przypadku wykazania, iż w wyniku działań dokonanych przez właściciela gruntu doszło do naruszenia stanu wód ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Nałożenie na właściciela gruntu obowiązku wykonania urządzeń ma zapobiegać powstaniu szkód w przyszłości. Spowodowanie przez właściciela działki zmiany stanu wody na gruncie, dające organom podstawę do zastosowania sankcji, o jakich mowa w art. 29 ust. 3 tej ustawy, to takie działanie właściciela lub innych osób na jego gruncie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany przykładowo z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 263/13 dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć należy, że sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie nie jest wystarczający do wydania nakazu o którym mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Konieczne jest ustalenie, że zmiana zmodyfikowała stan wody na gruncie powodując pogorszenie stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Niezbędnym jest więc wykazanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zmianami stanu wód na gruntach, a wystąpieniem szkody na gruntach sąsiednich.

W kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy zaznaczyć należy, że bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn dochodzi do wyrządzania szkody na działce sąsiedniej z powodu zmiany stosunków wodnych na gruncie właściciela. Właściciel ten zawsze zobowiązany jest to usunięcia zmian w odpływie wody. Jednoznacznie z powyższego wynika, że do wydania decyzji w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego nakazującej właścicielowi gruntu wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, wystarczy więc naruszenie stosunków wodnych na jego nieruchomości powodujące szkodę dla gruntów sąsiednich, niezależnie od źródła czy też przyczyny tych naruszeń. Kompetencje organów administracji, o jakich mowa w art. 29 Prawa wodnego, mieszczą się w zakresie tzw. policji administracyjnej, czyli funkcji administracji związanych z ochroną takich wartości jak życie i zdrowie ludzi, porządek i bezpieczeństwo publiczne, konieczność zapobiegania poważnym szkodom dla mienia (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1026/07 i z dnia 29 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 546/10, dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Wydanie decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, wymaga precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż ocena zmiany stosunków wodnych na gruncie przekracza wiedzę ogólną i wymaga wiadomości specjalnych z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń, co przekracza możliwości organu prowadzącego postępowanie. Oznacza to konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 669/08, wyrok NSA z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 613/07, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Go 338/13).

W niniejszej spawie Wójt zlecił przygotowanie stosownej opinii mgr inż. M. S., posiadającemu uprawnienia w specjalności budowli hydrotechnicznych ((...)). Z opinii tej płynie wniosek, że w prawdzie właściciel działki nr (...) przez rozkop zmienił jej konfigurację, to zabudowanie brukiem działki nr (...) w większym stopniu niż przewidywał to projekt zagospodarowania terenu, doprowadziło do zwiększenia prędkości i ilości spływającej wody, co w konsekwencji powoduje szkody na terenie działki nr (...) zarówno w istniejącej tam skarpie, jak i w sadzie, przez jego namulenie.

W ocenie Sądu ustalenia te pozwalały organowi na zastosowanie sankcji w postaci nakazania wykonania skarżącej urządzeń zapobiegających szkodom na działce (...). Organy rozpatrujące niniejszą sprawę zebrały materiał dowodowy wskazujący na konieczność wykonania przedmiotowych urządzeń, dokonując prawidłowych ustaleń w tym zakresie. W szczególności z opinii biegłego wynika, że wybrukowanie działki oraz przepływy wybudowane po stronie działki nr (...) spowodowały zmianę stanu wód. Podważenie tej opinii przez skarżącą wymagałoby niewątpliwie przedstawienia dowodu z innej opinii biegłego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, wobec czego prawidłowo organy za wiążącą uznały opinię przygotowaną przez mgr inż. M. S. Ponadto z materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji w sposób jednoznaczny wynika, że stwierdzona zmiana stanu wód powoduje szkodę na terenie działki nr (...) w postaci erozji ziemi i zamulenia. Wobec powyższych okoliczności, to na właścicielu gruntu z którego spływające wody opadowe powodują szkody ciąży obowiązek usunięcia przyczyn powodujących zmianę stanu wód. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność prawdopodobnej zmiany konfiguracji działki (...) poprzez utworzenie skarpy, bowiem w sprawie wykazano, że działania podjęte przez skarżącą polegające na zmianie stanu wody na działce (...) wpływają szkodliwie na grunty działki sąsiedniej - nr (...). Przepisy stanowiące podstawę nałożenia na nią obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodą, w sposób jednoznaczny wskazują, że to na właścicielu nieruchomości, z którego spływające wody opadowe powodują szkody spoczywa obowiązek usunięcia tego naruszenia i to niezależnie od tego, czy szkody powstały na wskutek przypadku, czy też działania osób trzecich.

W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.