Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1525427

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 3 września 2014 r.
II SA/Bd 613/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak.

Sędziowie WSA: Halina Adamczewska-Wasilewicz, Małgorzata Włodarska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2014 r. nr (...) Starosta T. (zwany dalej również jako "Starosta") na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach ryku pracy (Dz. U. z 2013 r.,poz. 674) zwanej dalej jako "upzirp" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." orzekł o uznaniu M. B. (zwanego dalej jako "skarżący") za osobę bezrobotną oraz odmówił mu przyznania prawa do zasiłki dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że z dokumentów przedstawionych w dniu rejestracji wynika, że skarżący spełnia warunki konieczne do uznania za osobę bezrobotną, jednak nie spełnia warunków uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Starosta przytoczył treść art. 71 ust. 1 upzirp, następnie wyjaśnił, że do okresu uprawniającego do zasiłku zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy zalicza się m.in. okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, jeżeli podstawę wymiaru tego świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się skarżącego jako bezrobotnego, przez 175 dni pobierał on świadczenie rehabilitacyjne i przez 357 dni rentę z tytułu niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne było naliczane od podstawy wynoszącej 1199,43 zł, czyli niższej od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Starosta wyjaśnił, że w 2012 r. podstawa wymiaru zasiłków i świadczeń równa minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, po pomniejszeniu składek na ubezpieczenie społeczne wynosiła 1294,35 zł (1500 zł kwota minimalnego wynagrodzenia -205,65 zł kwota składek na ubezpieczenie społeczne = 1294,35 zł), zatem okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. W ocenie Starosty, w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący udokumentował więc okres uprawniający do zasiłku w wymiarze (...) dni.

W odwołaniu skarżący podniósł, że w okresie od (...) listopada 2011 r. do (...) lipca 2012 r. pozostawał zatrudniony, w okresie tym przebywał na zwolnieniu chorobowym i pobierał świadczenie rehabilitacyjne, natomiast w decyzji do okresu uprawniającego do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych zaliczono mu tylko okres pobierania renty.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) (zwany dalej również jako "Wojewoda") decyzją z dnia (...) kwietnia 2014 r. znak (...) na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 3 upzirp oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że w dniu rejestracji w PUP skarżący przedłożył dokumenty potwierdzające zatrudnienie w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. zaświadczenie wydane przez Spółkę A, potwierdzające przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu chorobowym (od (...) września 2011 r. do (...) lutego 2012 r.) oraz otrzymywanie przez niego świadczenia rehabilitacyjnego (od (...) lutego 2012 r. do (...) lipca 2012 r.). Skarżący przedłożył również zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach od (...) sierpnia 2011 r. do (...) lutego 2013 r. wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przyznającą rentę za okres od dnia (...) lutego 2013 r. do (...) sierpnia 2013 r. oraz od (...) września 2013 r. do (...) stycznia 2014 r. Jak wskazał Wojewoda, stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 3 upzirp skarżący powinien udokumentować, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP, przez co najmniej 365 dni pobierał świadczenie rehabilitacyjne i rentę, przy czym podstawę wymiaru tych świadczeń, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wojewoda wyjaśnił, że za okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w przedmiotowej sprawie należy uznać okres od (...) sierpnia 2012 r. do (...) lutego 2014 r. W okresie tym skarżący pobierał świadczenie rehabilitacyjnego od dnia (...) sierpnia 2012 r. do dnia (...) lutego 2013 r. tj. przez (...) dni. Podstawę tego świadczenia stanowiła kwota 1.199,43 zł. W 2012 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 1500 zł, natomiast w 2013 r. kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę wynosiła 1600 zł. Od dnia (...) lutego 2013 r. do dnia (...) stycznia 2014 r. tj. przez (...) skarżący pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Łączny okres pobierania świadczeń w przypadku skarżącego to 531 dni, jednak wymiar otrzymywanych świadczeń był mniejszy niż minimalne wynagrodzenie za pracę. W związku z tym zdaniem Wojewody, okresów tych nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do pobierania zasiłku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. podniósł, że Wojewoda nie zaliczył jemu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, a także renty, uznając że kwoty te nie stanowiły minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jego zdaniem kryterium minimalnego wynagrodzenia za pracę powinno dotyczyć osób, którym kończy się umowa o pracę i rejestrują się w PUP, a nie osób, które tak jak on otrzymują świadczenia z powodu stanu zdrowia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszcz zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej w skrócie: "p.p.s.a.", Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

W wyniku przeprowadzonej kontroli Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia (...) lutego 2014 r. Decyzją organu I instancji uznano skarżącego za osobę bezrobotną, jednocześnie odmawiając mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach ryku pracy.

Warunki niezbędne do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych określone zostały w przepisie art. 71 ust. 1 ww. ustawy. Ze wskazanego przepisu wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1)

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2)

w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a)

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c)

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d)

opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h)

był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i)

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

W art. 71 ust. 1 upzirp wskazano, że do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy m.in: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Ustawodawca nakazał więc na równi traktować okresy wymienione w art. 71 ust. 1 upzirp związane w głównej mierze z wykonywaniem pracy zarobkowej, z okresem, w którym bezrobotny nie był zdolny do jej wykonywania i z tego tytułu pobierał m.in. rentę lub świadczenie rehabilitacyjne, o ile jednak podstawę wymiaru tych świadczeń, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Do zaliczenia wskazanego okresu, do okresu 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 upzirp nie wystarczy więc otrzymywanie wskazanych powyżej świadczeń, ale niezbędnym warunkiem jest również, by podstawa tych świadczeń nie była mniejsza niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z przedstawionych Sądowi przez Wojewodę akt sprawy wynika, że w okresie od dnia (...) maja 2011 r. do (...) lipca 2012 r. skarżący był zatrudniony w Spółce A oraz, że w okresie od dnia (...) września 2011 r. do (...) lutego 2012 r. przebywał on na zwolnieniu chorobowym, a w okresie od (...) lutego 2012 r. do (...) lipca 2012 r. uzyskiwał świadczenie rehabilitacyjne (zaświadczenie wystawione przez Spółkę A). Powyższe znajduje potwierdzenie w zaświadczeniu o wypłaconych zasiłkach za okres od (...) sierpnia 2011 r. do (...) lutego 2013 r. wystawione przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., Inspektorat w T. z dnia (...) lutego 2014 r. Wynika z niego, że od dnia (...) sierpnia 2011 r. do (...) lutego 2012 r. skarżący otrzymywał zasiłek chorobowy, natomiast od (...) lutego 2012 r. do (...) lutego 2013 r. świadczenie rehabilitacyjne, a podstawę wymiaru tych świadczeń stanowiła kwota 1.199,43 zł. W aktach znajduje się również decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia (...) marca 2013 r., którą przyznano skarżącemu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia (...) lutego 2013 r. do (...) sierpnia 2013 r., podstawę wymiaru stawki renty stanowiła kwota 1385,65 zł. Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia (...) września 2013 r. ustalono skarżącemu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres, tj. do dnia (...) stycznia 2014 r.

Skarżący zarejestrował się jako bezrobotny w PUP w T. w dniu (...) lutego 2014 r. Okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania to więc okres od (...) sierpnia 2012 r. do dnia poprzedzającego ww. dzień rejestracji. W okresie tym skarżący przez (...) dni pobierał świadczenie rehabilitacyjne, oraz przez (...) dni otrzymywał rentę z tytułu niezdolności do pracy. Niewątpliwie spełnił on warunek określony w art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 upzirp w zakresie okresu pobieranych w tym przepisie świadczeń. Niemniej jednak podstawa wymiaru tych świadczeń była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę, która w 2012 r. wynosiła 1500 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r. Dz. U. z 2011 r. Nr 192, poz. 1141), w 2013 r. - 1600 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2012 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2013 r. Dz. U. z 2012 r. poz. 1026), a w 2014 r. 1680 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 2013 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2014 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1074). Wobec powyższego, mimo iż skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania pobierał świadczenie rehabilitacyjne, a następnie rentę z tytułu niezdolności do pracy, to jednak z uwagi na fakt, iż podstawa wymiaru tych świadczeń była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę, prawidłowo organy uznały, że skarżącemu nie przysługuje prawo o zasiłku dla bezrobotnych.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając że zaskarżona decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty T. nie naruszają przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.