II SA/Bd 455/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3047012

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2020 r. II SA/Bd 455/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sędziowie WSA: Jerzy Bortkiewicz, Grzegorz Saniewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...),

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącej kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrot kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wójt Gminy I. (zwany dalej "Wójtem") decyzją z (...) maja 2017 r. (...) ustalił warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania przestrzennego terenu polegającego na budowie hali produkcyjno - magazynowej z częścią biurowo - socjalną na terenie działki nr (...) obręb S., gmina I.

Pismem z (...) września 2018 r. J. B. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wójta.

Skarżąca podniosła, że jest współwłaścicielem nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków leżącej w bliskiej odległości od terenu zainwestowania, a mimo to nie została uznana za stronę postępowania o ustalenie warunków zabudowy.

Skarżąca wskazała, że jej interes prawny wynika z uprawnień związanych z przysługującym jej prawem własności (art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego), a także z przepisów art. 85, art. 101 ust. 1, art. 112 i art. 121 ustawy z dnia (...) kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska i przepisów wykonawczych do tej ustawy, gwarantujących minimalne standardy ochrony środowiska m.in. w zakresie prawa do korzystania z powietrza o określonych parametrach czystości, ochrony przed hałasem oraz zachowania standardów gleby i jakości ziemi. Swój interes prawny skarżąca wywodziła również z art. 7 i 9 ustawy z dnia (...) czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (w skrócie "k.p.a.", publ. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.).

We wniosku Skarżąca zarzuciła, że decyzja Wójta rażąco narusza art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia (...) marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej w skrócie "u.p.z.p.", publ. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) w związku z § 2 pkt 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia (...) sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez brak obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.

Skarżąca zarzuciła także, że Wójt nie określił w sposób prawidłowy "obszaru oddziaływania" inwestycji, przez co nie uwzględnił wpływu, jaki na tereny sąsiadujące z inwestycją będzie wywierać przejazd ciężkich pojazdów, w szczególności czy nie nastąpi zwiększenie emisji zanieczyszczeń i na jakim obszarze.

Ponadto zdaniem Skarżącej Wójt naruszył w sposób rażący art. 107 k.p.a. Uzasadnienie kwestionowanej decyzji opisuje jedynie działania podejmowane przez organ oraz wskazanie przepisów prawnych - bez zbadania, czy po zrealizowaniu inwestycji zachowane będą normy zawarte w tych przepisach.

Skarżąca podniosła też, że decyzja nie zawiera wskazania jaka osoba, spełniająca wymogi wynikające z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., sporządziła projekt decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"0 decyzją z (...) stycznia 2019 r. nr (...) odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wójta z (...) maja 2017 r.

Kolegium stwierdziło, że w stosunku do kwestionowanej decyzji Wójta nie występują przesłanki, które zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności. W szczególności w ocenie Kolegium w sprawie zachowane zostały zapisy art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. Kolegium zwróciło też uwagę, że inwestor uzyskał wymaganą ze względu na rodzaj przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja Wójta z (...) stycznia 2007 r. znak GMIR 6220.62.2016/2017) Zgodnie z tą decyzją i obszarem oddziaływania dla inwestycji zostały ustalone strony postępowania. Zdaniem Kolegium nie wystąpiło także rażące naruszenie art. 107 k.p.a. Decyzja Wójta z (...) maja 2017 r. zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 k.p.a. Nie budzi ponadto wątpliwości, że projekt decyzji opracowany został przez wskazanego wprost w aktach sprawy urbanistę posiadającego stosowne uprawnienia - niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 60 ust. 4 u.p.z.p.

Odnośnie określenia stron postępowania Kolegium podkreśliło, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, którzy legitymują się interesem prawnym polegającym na wykazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na możliwości korzystania z nieruchomości oraz sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości. O interesie prawnym właścicieli nie decyduje bowiem fakt, iż dwie działki ze sobą bezpośrednio graniczą, lecz to, że jedna z nich znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji lokalizowanej na drugiej działce. Kolegium wskazało także, że oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy będą również właściciele innych działek, na które to rozciąga się wpływ planowanej inwestycji.

Kolegium zwróciło uwagę, że okoliczność braku udziału stron w postępowaniu administracyjnym nie jest przesłanką skutkującą nieważnością postępowania, ale zaliczona została do przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Kolegium uznało, że Skarżącej w dniu wydania kwestionowanej decyzji przez Wójta nie przysługiwał status strony w tym postępowaniu. Mając na uwadze brak wykazania interesu prawnego "wnioskodawców" w sprawie o ustalenie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji stwierdzono, że nie przysługuje im status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Kolegium wskazało, że wnioskodawczyni (Skarżąca) nie została uznana przez organ I instancji za stronę postępowania i nie skierowano do niej. ww. decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie Sprawy skarżąca podniosła, dla spełnienia warunku "dobrego sąsiedztwa" (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) konieczne jest dostosowanie funkcji planowanej inwestycji do funkcji obiektów już istniejących w najbliższej okolicy. Powinno być wykluczone wprowadzanie na danym terenie funkcji niezgodnej z funkcją już istniejących obiektów lub drastycznie zmieniających zagospodarowanie. W tym kontekście Skarżąca wskazała, że Urząd Wojewódzki w B. - Wojewódzki Konserwator Zabytków (...) kwietnia 1984 r. wydał decyzję nr rej. 438/84 o wpisaniu do rejestru zabytków założeń dworsko - parkowych w K. W decyzji wskazano, że "w granicach strefy ochrony konserwatorskiej zachował się dziedziniec z budynkami gospodarczymi pochodzącymi z pocz. XX w." Wobec tego zgodnie z art. 3 pkt 15 ustawy z (...) lipca 2003 r. o ochronie zabytków - teren wokół lub przy zabytku wyznaczony w decyzji o wpisie tego terenu do rejestru zabytków podlega ochronie, a nowe obiekty nie powinny zakłócać funkcji podstawowej, to jest zachowania zabytku w historycznym otoczeniu. Zdaniem Skarżącej decyzja Wójta narusza w sposób rażący powyższą normę prawną.

Skarżąca zarzuciła, że Kolegium w swojej decyzji nie odniosło się do instytucji ładu przestrzennego zapisanego w art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem Skarżącej Kolegium badając kwestionowaną decyzję Wójta w postępowaniu o stwierdzenie nieważności powinno dokonać oceny (w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) czy w istniejącym stanie faktycznym sprawy został osiągnięty cel ochrony ładu przestrzennego.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z (...) marca 2019 r. nr (...) utrzymało w mocy swoją decyzję z (...) stycznia 2019 r.

Kolegium w pełni podzieliło stanowisko przedstawione w decyzji z (...) stycznia 2019 r., że nie występują przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta, podtrzymując także przytoczoną w decyzji z (...) stycznia 2019 r. argumentację. Kolegium podtrzymało w szczególności stanowisko, że Skarżącej w dniu wydania kwestionowanej decyzji Wójta nie przysługiwał status strony postępowania.

W skardze do sądu administracyjnego J. B. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z (...) marca 2019 r. zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania (art. 6-10, 15, 24, 28, 75 § 1 i 2, 77 - 78, 80 i 81 k.p.a.) poprzez m.in. pominięcie wskazanych przez Skarżącą okoliczności mających znaczenie prawne,

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów u.p.z.p., ustawy o zagospodarowaniu nieruchomości oraz ustawy o ochronie zabytków.

Skarżąca podkreśliła, że przysługuje jej uprawnienie strony w postępowaniu. Wskazała, że jej działka znajduje się w odległości około 9 metrów od działki, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja. Skarżąca podniosła, że jest właścicielem terenu podlegającego ochronie zabytków, a planowana inwestycja ma być realizowana na działce, która zgodnie z decyzją Urzędu Wojewódzkiego w B. z (...) kwietnia 1984 r. nr rej. (...) znajduje się w strefie ochrony konserwatorskiej.

Skarżąca wskazała ponadto, że jej interes prawny wynika z przepisów art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia (...) października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, art. 6 ust. 2 u.p.z.p. i prawa własności (art. 140, art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego). Zdaniem Skarżącej wynik postępowania będzie miał wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności jej nieruchomości, gdyż oddziaływanie planowanej inwestycji będzie rozciągało się na nieruchomości położonej dalej, przy czym nie musi to być oddziaływanie przekraczające przeciętną miarę.

Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko Skarżąca dodatkowo zarzuciła, że wydana przed decyzją o warunkach zabudowy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawiera wszystkich niezbędnych, wymaganych prawem elementów, wskazanych w art. 62 ust. 1 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Skarżąca stwierdziła, że niezależnie od tego, czy jest strona postępowania Kolegium powinno przeprowadzić postępowanie w sprawie nieważności z urzędu.

Skarżąca ponadto podniosła, że przy rozstrzyganiu o decyzji o warunkach zabudowy nie udowodniono, że planowana inwestycja spełnia warunek dostępu do drogi publicznej. Wskazała, że dostęp do drogi publicznej powinien być poprzez drogę publiczną, której warunki techniczne są wystarczające dla planowanego przedsięwzięcia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie droga była budowana jako droga wewnętrzna do zasobów mieszkaniowych. Jej warunki techniczne mogą więc być niewystarczające aby w związku z inwestycją wprowadzić ruch ciężkich pojazdów.

Skarżąca zarzuciła, że decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna z decyzją Wójta z (...) stycznia 2017 r. znak GMIR 6220.62.2016/2017 o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano bowiem, że planowane zamierzenie polega na budowie hali o powierzchni 700 m2, natomiast w decyzji o warunkach zabudowy mowa o "powierzchni zabudowy" do 700 m2. Pojęcie "powierzchni hali" nie jest tożsame z pojęciem "powierzchni zabudowy". Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z (...) stycznia 2017 r. nie ma więc zastosowania do decyzji z (...) maja 2017 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Skarżąca zarzuciła ponadto, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie została wezwana do zapoznania się z aktami sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innego powodu niż wskazuje skarżąca.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że akt ten został wydany z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją Kolegium toczyło się w trybie nieważnościowym, a zatem w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wyjaśnić wypada, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja wydana w trybie zwykłym (w przedmiotowym wypadku - decyzja Wójta o warunkach zabudowy) jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skutkuje to tym, że sąd administracyjny kontrolując prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu nieważnościowym nie może sam oceniać zarzutów odnoszących się do prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (czyli w przedmiotowym przypadku - nie może ocenić zarzutów odnoszących się do decyzji Wójta z (...) maja 2017 r.), ale jedynie ocenia, czy organ prowadzący postępowanie nadzwyczajne (a więc Kolegium) prowadziło i zakończyło to postępowanie zgodnie z przepisami prawa tj. czy prawidłowo dokonało takiej a nie innej oceny decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym.

Wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym wymaga wcześniejszego zbadania przez organ administracji publicznej, czy w sprawie zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Jedynie po stwierdzeniu, że takie przesłanki istnieją, organ administracji publicznej władny jest przystąpić do merytorycznego badania zakwestionowanej decyzji pod kątem, czy zaistniały podstawy skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu administracyjnego.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności może zostać wszczęte z urzędu lub na żądanie strony (art. 157 § 2 k.p.a.). Tylko zatem wtedy, kiedy żądanie wszczęcia postępowania nieważnościowego zostało złożone przez podmiot (osobę), któremu można przypisać status strony - możliwe jest wszczęcie, prowadzenie takiego postępowania i zakończenie go decyzją merytoryczną. Natomiast zgodnie z regulacją przewidzianą w art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ujawnienie się okoliczności braku statusu strony w toku postępowania winno zaś skutkować umorzeniem tegoż postępowania.

Wstępną czynnością organu, który w oparciu o złożony wniosek ma prowadzić postępowanie nieważnościowe, powinno być zatem zweryfikowanie, czy wniosek ten złożyła strona. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Kolegium z uchybieniem art. 77 § 1 k.p.a. nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia kwestii, czy Skarżącej w świetle podnoszonych przez nią okoliczności przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w doktrynie jak też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ wyższego stopnia (nadzoru) prowadzi nową sprawę w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją wydana w trybie zwykłym, dlatego też otwiera się dla wszystkich stron tego postępowania nadzwyczajnego droga do weryfikacji takiej decyzji. Przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym będzie przysługiwał każdemu podmiotowi w rozumieniu art. 28 k.p.a.,

Z powyższego wynika, że nawet jeżeli konkretna osoba nie była uznana za stronę postępowania zwykłego - to nie można automatycznie odmówić jej przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym. Wobec tego stwierdzenie przez Kolegium, że Skarżącej w dniu wydania kwestionowanej decyzji Wójta nie przysługiwał status strony w postępowaniu - nie może przesądzić o braku możliwości złożenia przez Skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności Wójta. Zbadanie tylko tej okoliczności jest niewystarczające dla określenia statusu Skarżącej w postępowaniu. Tak jak powyżej wskazano - Kolegium winno ponadto ocenić, czy pomimo braku udziału w postępowaniu zwykłym jako strona, Skarżącej można przypisać status strony w postępowaniu nieważnościowym ze względu na to że skutki stwierdzenia nieważności decyzji mogą dotyczyć interesu prawnego lub obowiązku Skarżącej (art. 28 k.p.a.). Wymaga to przede wszystkim zbadania podnoszonych przez Skarżącą okoliczności tj. że jest właścicielką (współwłaścicielką) nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, na którą może oddziaływać planowana iwnestycja. Kolegium nie dokonało takiej oceny, a ponadto nie zgromadziło w aktach sprawy dowodów, które powyższe okoliczności pozwoliły by ocenić. Poza wynikającą z treści wniosku o wszczęcie postępowania informacją, że Skarżąca zamieszkuje pod adresem K. 1, w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów pozwalających zweryfikować czy Skarżąca jest właścicielem jakiejkolwiek nieruchomości oraz gdzie znajduje się ta nieruchomość.

Jak wynika z wcześniejszych uwag Sądu powyższe uchybienie mogło mieć zatem istotnych wpływ na wynik sprawy, co stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji Kolegium z (...) stycznia 2019 r. - o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

Wobec możliwych konsekwencji ustaleń, które winny być dokonane w ponownym postępowaniu przez Kolegium przedwczesne jest wypowiadanie się przez Sąd co do podnoszonych przez Skarżącą zarzutów odnośnie merytorycznej oceny decyzji Wójta sformułowanej przez Kolegium w zaskarżonej decyzji. Poprzestając na ocenie kwestii proceduralnych w postępowaniu nieważnościowym należy jedynie podkreślić, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. (brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji) może odnieść skutek jedynie wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, że uniemożliwiono jej w ten sposób dokonania konkretnych czynności procesowych. Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób brak zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego uniemożliwił jej dokonanie czynności procesowych ani nie wskazała tych czynności. Wobec tego zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. jest niezasadny.

W ponownym postępowaniu Kolegium - przed przejściem do merytorycznej oceny decyzji Wójta w świetle art. 156 § 1 k.p.a., powinno stosownie do powyższego stanowiska Sądu poczynić ustalenia pozwalające na ocenę, czy skarżąca ma przymiot strony w postępowaniu nieważnościowym oraz dokonać oceny w tym zakresie.

O kosztach (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.