Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723686

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 4 września 2019 r.
II SA/Bd 333/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak.

Sędziowie WSA: Joanna Brzezińska (spr), Anna Klotz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi k.c. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej lokalizacji zjazdu publicznego

1. oddala skargę,

2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz k.c. i J. C. solidarnie kwotę (...) ((...)) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2017 r. (...) z upoważnienia Prezydenta T. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. zezwolił P. P. na lokalizację zjazdu publicznego z ul. (...) (działka nr (...), obr. (...)) na działkę nr (...), do budowanego pawilonu handlowo-usługowego położonego przy ul. (...) w T. (działki nr (...), obr. (...), dz. Nr (...) obr.(...)) w miejscu wskazanym na załączonej mapie.

(...) kwietnia 2018 r. K. i J. C., reprezentowani przez radcę prawnego, powołując art. 145 § 1 pkt 4 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, wnieśli o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją oraz o jej uchylenie. Wnioskodawcy zarzucili, że nie zostali poinformowani o przedmiotowym postępowaniu oraz wydaniu ww. decyzji, nie brali w nim udziału bez swojej winy. Decyzja powoduje powstanie istotnego zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców ulicy (...), bowiem doprowadzi do wyprowadzenia ruchu z ogromnego parkingu centrum handlowego w wąską ulicę osiedlową. Wnioskodawcy nie zamieszkują na ulicy (...), o inwestycji oraz wydanej decyzji dowiedzieli się w dniu (...) marca 2018 r. na spotkaniu z A. A., która przekazała im wszelkie informacje.

Postanowieniem z dnia (...) października 2018 r. Miejski Zarząd Dróg w T., z upoważnienia Prezydenta T. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 i art. 150 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia (...).02.2017 r. (...) o zatwierdzeniu warunków technicznych zjazdu z ul. (...) na działkę nr (...) do budowanego pawilonu usługowo-handlowego położonego przy ul. (...) w T.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2018 r. (...) działając z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji nr (...) z dnia (...).02.2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że K. i J. C. są właścicielami działki nr (...) obręb (...), położonej przy ul. (...) w T., o wydaniu kwestionowanej decyzji J. C. dowiedział się (...) marca 2018 r. od A. A. Lokalizowanie zjazdu nie jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami tj. ustawą z dnia (...) marca 1985 r. o drogach publicznych ani rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124). Zdaniem organu wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o wydanie zgody na wykonanie zjazdu na drogę publiczną ul. (...) w T. Stroną w tym postępowaniu, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jest bowiem wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntu przyległego do drogi, na której zjazd został zlokalizowany. W tym przypadku jest to działka nr (...) obręb (...). Z przepisów prawa nie wynika, by przymiot strony w postępowaniu w zakresie udzielenia zezwolenia na budowę lub przebudowę zjazdu służył innym - poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej i obsługiwanych tak projektowanym lub mającym powstać zjazdem - podmiotom. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty i ograniczony do kwestii związanych z korzystaniem z dróg publicznych. Powołano w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie organu składający wniosek o wznowienie postępowania nie wykazali interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., który to interes musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Argumenty wniosku dotyczące akcentowanych przez wnioskodawców zasad bezpieczeństwa korzystania z przedmiotowego zjazdu na działkę nr (...) nie pozwalają na przyznanie im statusu strony w postępowaniu administracyjnym. Podobnie argumenty dotyczące zwiększenia ruchu na ul. (...).

W odwołaniu wnioskodawcy zarzucili nieprawidłowe ustalenie interesu prawnego skarżących i przyjęcie, że nie są stroną postępowania, niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, brak postępowania wyjaśniającego.

Decyzją z dnia (...) stycznia 2019 r. znak (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 28, art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) oraz art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, iż po wznowieniu postępowania w pierwszej kolejności istniała konieczność oceny czy zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, co w tej sprawie sprowadza się czy wnioskujący o wznowienie postępowania posiadali przymiot strony postępowania, a jeżeli tak czy z własnej winy nie brali w nim udziału. Podstawę prawną wydania decyzji ostatecznej stanowił art. 29 ustawy o drogach publicznych, która w ust. 1 stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne oraz stosowne pouczenia. Organ wskazał, iż regulacje te nie wprowadzają szczególnych zasad w zakresie ustalenia stron postępowania prowadzonego w sprawie uzyskania zezwolenia, zatem zastosowanie ma przepis art. 28 k.p.a. Rozważając czy skarżący mają interes prawy w udziale w przedmiotowym postępowaniu organ powołał się na orzecznictwo, w którym stwierdzono, iż brzmienie art. 29 ust. 1 ogranicza krąg stron postępowania w sprawie wykonania zjazdu z drogi publicznej tylko do tych, którzy władają nieruchomością, na której ma powstać zjazd. Organ odwoławczy stwierdził, iż stroną w tym postępowaniu nie są inne podmioty, w tym właściciele nieruchomości sąsiednich. Wnioskujący o wznowienie postępowania w tej sprawie musieliby zatem legitymować się interesem prawnym, który uzasadniałby ich udział w postępowaniu w charakterze strony, który musiałby wynikać z przepisu prawa. Sytuacja taka jednak nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, odwołujący się nie wskazują regulacji z których wynikałby interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zdaniem organu, nie można uznać, iż jego źródłem mogłyby być powołane w odwołaniu przepisy § 177 i 181 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stanowią one o tym, że przy projektowaniu drogi powinno się dążyć do tego, aby w otoczeniu drogi obliczeniowe poziomy hałasu i wibracji powodowane prognozowanym ruchem na drodze nie przekraczały wartości dopuszczalnych określonych w przepisach odrębnych. Przedmiotem niniejszego postępowania nie jest projektowanie dróg, zatem powyższe regulacje nie mogą być źródłem interesu prawnego odwołujących się w niniejszym postępowaniu. Przedmiot i charakter postępowania, zdaniem organu odwoławczego powoduje, że interes prawny posiada wyłącznie właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi, na których miałby być zlokalizowany zjazd. Odwołujący się mogą posiadać co najwyżej interes faktyczny, który nie daje legitymacji do bycia stroną postępowania. Wyrażenie przez zarządcę drogi zgody na lokalizację zjazdu z nieruchomości w żaden sposób nie wpływa na wykonywanie prawa własności nieruchomości sąsiednich. Nadto odwołujący podnoszą okoliczności nie tylko związane z samym zjazdem, ale wpływem na otoczenie inwestycji realizowanej na działce, na której ma on być zlokalizowany, co również pozostaje bez wpływu na ocenę interesu prawnego skarżących w tej sprawie. Nie ma również wpływu na rozstrzygnięcie przywołany w odwołaniu wyrok NSA dotyczący kwestii zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Wyrok ten nie odnosi się do interesu prawnego uprawniającego do udziału w charakterze strony w postępowaniu w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, lecz do merytorycznych przesłanek wydania zezwolenia. Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie wszelkie merytoryczne zarzuty co do samej decyzji, której dotyczy wznowione postępowanie, nie mogą być przedmiotem rozważań. W pierwszej kolejności weryfikowane są bowiem przesłanki wznowienia postępowania, dopiero ich stwierdzenie daje możliwość merytorycznej analizy samej decyzji. Kolegium stwierdziło, że odwołujący nie posiadali interesu prawnego uprawniającego ich do wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, Stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 organ zobowiązany był wydać decyzję, w której odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, ponieważ stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję K. i J. C., reprezentowani przez radcę prawnego A. R., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o lokalizację zjazdu w tym miejscu oraz zwrot kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 28 k.p.a. przez błędną wykładnię, która doprowadziła do nieprawidłowego ustalenia interesu prawnego skarżących i w konsekwencji przyjęcia, że nie są stroną postępowania;

- art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia skutków dla bezpieczeństwa oraz wpływu lokalizacji zjazdu parkingu na zwiększenie ruchu samochodowego, w tym samochodów ciężarowych po ulicy osiedlowej, a tym samym powstanie istotnych zagrożeń dla życia i zdrowia mieszkańców.

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stron postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano szczegółową argumentację powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu bowiem skarżona decyzja odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie przedmiot sądowej kontroli legalności stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) stycznia 2019 r. znak (...), utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta T. przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia (...) grudnia 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji tego organu z dnia (...) lutego 2017 r. (...) w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu publicznego.

Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego - w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Zwrócić zatem należy szczególną uwagę na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 oraz przepisy rozdziału 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej "k.p.a."). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą o jakiej mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Zadaniem organu po wznowieniu postępowania jest zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaszła przesłanka wznowieniowa wskazywana przez stronę, oraz czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odmienna w zgodzie z dyspozycją art. 146 § 2 k.p.a. Wskazać przyjdzie, iż w sytuacji gdy nie zaistnieje żadna z ustawowych przesłanek wznowienia postępowania, w powyższym trybie brak jest podstaw do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją.

W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy jednak zaakcentować, iż o ile zasadniczo wznowienie postępowania następuje z urzędu lun na żądanie strony, jednak ustawodawca w stosunku do niektórych przesłanek wznowieniowych ograniczył możliwość skutecznego wzruszenia ostatecznej decyzji tylko na wniosek strony. Takie właśnie ograniczenie wprost wynika z treści art. 147 k.p.a. dla możliwości wznowienia postępowania między innymi z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4.

W rozpoznawanej sprawie właściwy organ, czyli organ, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, prawidłowo ocenił terminowość wniosku - zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. i wznowił postępowanie postanowieniem z (...) października 2018 r. Postanowienie to (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.) stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie z at. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2).

W niniejszej sprawie K. i J. C. (skarżący) wnioskiem z (...) kwietnia 2018 r. zwrócili się do Miejskiego Zarządu Dróg o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją (...) lutego 2017 r. (...) w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu publicznego z ul. (...) na działkę nr (...) do budowanego pawilonu usługowo-handlowego położonego przy ul. (...) w T. (dz. nr (...) obręb (...) oraz nr (...) obr. (...)). Skarżący jako podstawę prawną żądania wskazali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wywodząc, że jako strony przedmiotowego postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a., nie brali w nim udziału bez własnej winy. Są oni bowiem właścicielami nieruchomości położonej przy ul. (...), na którą organ ww. decyzją zezwolił na zjazd na działce nr (...) w związku z budową dużego obiektu handlowo-usługowego, co spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa, zdrowia i życia mieszkańców.

Jak wynika z przywołanych przepisów postępowania, wobec treści wniosku i powołanej podstawy wznowieniowej, po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją zarządcy drogi z (...) lutego 2017 r. o zgodzie na lokalizację zjazdu publicznego, obowiązkiem organu było ustalenie czy zaistniała wskazywana podstawa do uchylenia decyzji - czyli w tej sprawie czy wnioskodawcy w istocie posiadali legitymację strony w przedmiotowym postępowaniu i bez własnej winy zostali pozbawieni możliwości w nim udziału. Bowiem wznowienie postępowania na tej podstawie i ewentualne dalsze uchylenie decyzji może nastąpić tylko na wniosek strony.

Na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy, treści wniosku oraz przedmiotu decyzji z (...) lutego 2017 r., Sąd podziela ocenę organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, iż skarżącym nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu at. 28 k.p.a., w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem kwestionowanej przez nich ostatecznej decyzji administracyjnej. Ta konstatacja natomiast uzasadniała orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji pierwotnej zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 147 i art. 28 k.p.a. - bez merytorycznego ponownego rozpoznawania sprawy i analizy przesłanek wydania tejże, w szczególności w zakresie bezpieczeństwa lokalizacji na działce nr (...) zjazdu na drogę publiczną ul. (...) w T.

W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Przesłanką uzyskania przez dany podmiot statusu strony postępowania administracyjnego jest to, czy legitymuje się interesem prawnym lub obowiązkiem, ze względu na który "żąda czynności organu" lub którego "dotyczy postępowanie".

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że cechami interesu prawnego będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba prawnej ochrony; jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, jest on aktualnie istniejący, a zaspokojenie tego interesu prawnego może nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej. Czyli inaczej mówiąc, interes prawny, określony w art. 28 k.p.a. jako znamionujący stronę postępowania, musi występować w sprawie, w której właściwy jest organ administracji i w której to sprawie organ ten władny jest wydać decyzję administracyjną konkretyzującą prawo nabyte lub obowiązek.

Interes prawny w rozumieniu art. 28 to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Związek normatywny między interesem prawnym lub obowiązkiem danego podmiotu a postępowaniem administracyjnym wyraża się w tym, że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu. Postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach lub obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. W pierwszym wypadku postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku danego podmiotu w sposób bezpośredni w tym znaczeniu, że decyzja administracyjna rozstrzyga o jego prawach i obowiązkach, w drugim - postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach, lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem.

Źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może być także prawo cywilne, w szczególności prawo rzeczowe. Istotne jest, aby pomiędzy sytuacją prawną danego podmiotu a przedmiotem postępowania istniał związek polegający na tym, że akt stosowania obowiązującej normy prawa materialnego może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego Kwestionowana przez skarżących decyzja z dnia (...) lutego 2017 r., której wzruszenia w trybie wznowieniowym się domagają, została wydana na podstawie art. 21 ust. 1a i art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 z późn. zm.) z upoważnienia zarządcy dróg publicznych w T. - Prezydenta Miasta T. (art. 19 ust. 5 ww. ustawy). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne (...), a także zamieszcza się pouczenie o obowiązku:

1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:

a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu - o ile projekt budowlany jest wymagany (ust. 3).

Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (ust. 4). Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany (ust. 5). W myśl ust. 6 art. 29 budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1738/12, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych interes prawny, w rozumieniu art. 28 k.p.a., przysługuje co do zasady jedynie właścicielom i użytkownikom nieruchomości przyległych do drogi, do której ma być wykonany lub jest przebudowywany zjazd. Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Podkreśla się, że z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, jak też z żadnego innego przepisu nie wynika, by przymiot strony w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych służył innym - poza właścicielem lub użytkownikiem gruntów przyległych do drogi publicznej - podmiotom. Postępowanie w tym zakresie ma charakter zamknięty, ograniczony do kwestii związanych z korzystaniem z dróg publicznych. Decydującym warunkiem w ocenie zasadności żądania wyrażenia zgody jest kwestia związana za sposobem korzystania z drogi, a więc bezpieczeństwo, przepustowość, bezkolizyjność zjazdu. Ten czynnik ma istotny wpływ na ocenę postępowania w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu, a w konsekwencji w postępowaniu tym nie ma miejsca dla innych podmiotów, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Podmioty te mają zagwarantowane prawo udziału w innych postępowaniach, w toku procesu inwestycyjnego tj., w postępowaniu w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wbrew zarzutom skargi, organy obydwu instancji dokonały wystarczającego ustalenia stanu faktycznego i na podstawie prawidłowej wykładni norm prawa mających w sprawie zastosowanie uznały, że skarżącym nie przysługuje przymiot strony, w rozumieniu ww. przepisów w sprawie administracyjnej dotyczącej, na wniosek właściciela działki nr (...) zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z tej działki na ulicę (...) w T. (działka nr (...) obr. (...)). Brak jest w tej sprawie w szczególności podstaw prawnych aby stwierdzić, że dotyczy interesu prawnego skarżących - co prawidłowo i szczegółowo wywiodły organy w uzasadnieniach rozstrzygnięć o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z tego powodu. Nie wskazano również na naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu na drodze publicznej - ul. (...), przy czym na rozprawie skarżący wskazali, że wprowadzono ograniczenia ruchu na tej ulicy. Podkreślenia wymaga, iż ewentualność nieprzestrzegania obowiązujących przepisów i ograniczeń w ruchu drogowym przez użytkowników danej drogi publicznej, nie stanowi źródła interesu prawnego skarżących w przedmiotowej sprawie.

Niesporna pozostaje w niniejszej sprawie okoliczność, że skarżący nie są właścicielami ani użytkownikami wieczystymi działki nr (...), na zlokalizowanie zjazdu na którą z drogi - ul. (...) zarządca drogi publicznej udzielił zgody decyzją z (...) lutego 2017 r. Ponadto jak wynika z akt administracyjnych sprawy, i potwierdzili to skarżący na rozprawie w dniu (...) września 2019 r. są oni właścicielami nieruchomości przylegającej co prawda do ul. (...) (na wysokości przedmiotowego zjazdu), jednakże nieruchomości tej nie zamieszkują, nie jest ona zabudowana, jedynie posiadają pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego. Co jednak nader istotne, a okoliczność tę zdają się pomijać skarżący, ich nieruchomość posiada prawnie określony dostęp do drogi publicznej - ulicy (...) w innym miejscu, poprzez drogę wewnętrzną - co wynika wprost z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie wskazuje się, że o dopuszczalności lokalizacji zjazdu z drogi publicznej do określonej nieruchomości rozstrzygają - obok kryterium bezpieczeństwa drogowego - również ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Nie ma zatem mowy w tej sprawie o nawet o ewentualnej kolizji, czy uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości skarżących wynikającej z lokalizacji spornego zjazdu.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić przyjdzie, że prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały, że ani z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, ani z żadnego innego przepisu nie wynika by w przedmiotowym postępowaniu w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu skarżącym przysługiwał przymiot strony. Tym samym skarżący nie mogą skutecznie domagać się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przywoływane we wniosku oraz w toku postępowania administracyjnego i powielone w skardze okoliczności faktyczne i przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi również nie mogą stanowić źródła interesu prawnego skarżących w kwestionowanym postępowaniu. Wskazywać one mogą jedynie, co zasadnie wywiodły organy na interes faktyczny skarżących związany z jedynie potencjalnym zagrożeniem, obawą o zachowanie bezpieczeństwa właścicieli nieruchomości położonych przy tej samej drodze gminnej z uwagi na zwiększony ruch z powodu funkcjonowania znacznych rozmiarów inwestycji - pawilonu handlowo-usługowego i usytuowaniem jednego ze zjazdów przy tej drodze publicznej. Skarżący, reprezentowani w toku postępowania przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazali jednak żadnych norm prawa materialnego kreujących w okolicznościach tej sprawy np. ze względu na warunki techniczne owego zjazdu ich indywidualny, rzeczywisty, aktualny interes prawny w spornym postępowaniu.

Tym samy niezasadne okazały się zarzuty skargi zarówno co do naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych powodów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.). Sąd z urzędu orzekł zwrocie o kwoty 200 zł nadpłaconego wpisu sądowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.