Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1617948

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 14 maja 2013 r.
II SA/Bd 274/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.).

Sędziowie WSA: Renata Owczarzak, Jarosław Wichrowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) w przedmiocie aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. nr (...) K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) października 2012 r. (...) znak: (...) odmawiającą aktualizacji danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków, dotyczących lokalu nr (...) położonego w B. przy ul. E., obręb (...), polegającej na wprowadzeniu powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu równej 131,18 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, z którego wynika, że:

Pismem z dnia (...) lipca 2011 r. E. G. wystąpiła o sprostowanie danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących nieruchomości lokalowej nr (...) położonej w B. przy ul. E., poprzez wprowadzenie powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu wynoszącej 131,18 m2.

W związku z powyższym Prezydent Miasta B. decyzją z dnia (...) października 2011 r. znak: (...) odmówił aktualizacji danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących ww. nieruchomości.

Odwołanie od ww. decyzji złożył Z. G. podając, że jako współwłaściciel nieruchomości lokalowej nr (...) położonej przy ul. E. w B. jest stroną tego postępowania, a Prezydent Miasta B. nie zawiadomił go o wszczęciu postępowania, oraz nie umożliwił mu czynnego w nim udziału oraz nie doręczył ww. decyzji.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta B. złożyła również E. G. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 i 36 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz § 44, 46 i 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

K. - P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia (...) marca 2012 r. znak (...) uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. W uzasadnieniu wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji powinien ustalić, komu przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. W tym względzie organ powinien mieć na uwadze art. 28 k.p.a. Ponadto, organ I instancji o podejmowanych czynnościach ma obowiązek informować strony postępowania. Decyzję zaś należy im prawidłowo doręczyć.

Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta B. decyzją z dnia (...) października 2012 r. nr (...) znak (...) orzekł o odmowie aktualizacji danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków, dotyczących nieruchomości lokalowej nr (...) położnej w B. przy ul. E., polegającej na wprowadzeniu powierzchni użytkowej przedmiotowego lokalu równej 131,18 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że "wyodrębnienie lokalu nr (...) nastąpiło na podstawie Uchwały Zarządu Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. nr (...) z (...) czerwca 2005 r., która stanowiła podstawę do określenia przedmiotu odrębnej własności w zawieranych w formie aktów notarialnych umowach, a następnie dokonywania wpisów w KW, w związku z przekształceniem spółdzielczych praw do lokali w prawo odrębnej własności, nie zaliczała ona ogrodu zimowego i tarasu jako części składowej i pomieszczenia przynależnego do lokalu nr (...)."

Dodał również, że w toku postępowania żadna ze stron nie przedłożyła wymaganej w art. 22 ust. 3 pkt 5a ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, zgody na zmianę wysokości udziałów nieruchomości wspólnej. Zgodnie zaś z przedmiotową ustawą wszyscy właściciele lokali wyodrębnionych oraz dotychczasowy właściciel nieruchomości mogą w drodze umowy ustalić nowe wysokości udziałów w nieruchomości wspólnej w oparciu o sporządzoną, przez osoby posiadające odpowiednie w tym zakresie uprawnienia budowlane, nową inwentaryzację nieruchomości w celu określenia powierzchni użytkowej lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń do nich przynależnych.

W dniu (...) października 2012 r. E. G. wniosła od ww. decyzji odwołanie. W jego uzasadnieniu podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, art. 7, art. 12 § 1, art. 35 § 3 oraz art. 97 pkt 4 k.p.a. Ponadto dodała, że organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego tj. § 46 pkt 2 ppkt 1, § 47 pkt 1, § 45 pkt 1, § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków.

W związku z wniesionym odwołaniem, organ II instancji wystąpił do Sądu Rejonowego w B. o umożliwienie wglądu do akt księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości lokalowej położonej w B. przy ul. E. Następnie, z uwagi na odmowę przez ten Sąd przeglądania akt ww. księgi wieczystej K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu (...) listopada 2012 r. złożył wniosek o wydanie odpisu dokumentu z akt księgi wieczystej, tj. zaświadczenia z 2005 r. Prezydenta Miasta B. o samodzielności ww. lokalu. Dokument został przez Sąd udostępniony.

W dniu (...) listopada 2012 r. E. G. wniosła pismo uzupełniające odwołanie od decyzji, w którym podtrzymała podniesione zarzuty i wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do organu I instancji celem sprostowania danych dotyczących powierzchni lokalu nr (...). Kolejne uzupełnienie odwołania skarżąca przesłała w dniu (...) grudnia 2012 r., w którym również podtrzymała podniesione zarzuty.

W dniu (...) stycznia 2013 r. skarżąca złożyła do K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosek dowodowy, w którym poinformowała, że w obrocie prawnym pozostaje jedynie wystawione przez Prezydenta Miasta B. w dniu (...) lutego 2011 r. zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul. E., a pozostałe zaświadczenia tj. z dnia (...) sierpnia 2005 r. oraz (...) sierpnia 2008 r. w obrocie prawnym nie istnieją. Wniosła o pozyskanie protokołów przesłuchań W. G. oraz J. G. z postępowań Prokuratury Rejonowej B. W dniu (...) stycznia 2013 r. E. G. wniosła pismo uzupełniające.

Zaskarżoną, powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. znak: (...) K.-P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że przepisem materialnym stanowiącym o zasadach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), natomiast przepisem szczególnym regulującym prowadzenie oraz zakres danych ewidencji gruntów i budynków jest rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Organ wskazał, że zgodnie z ww. ustawą ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencja ta również obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych. Informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów.

Dalej organ podał, że w myśl § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Zgodnie zaś z § 45 ust. 1 ww. rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenia udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a § 46 stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zamian danych ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Organ odwoławczy wskazał też, że zgodnie z § 47 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

Wyjaśnił ponadto, że sprawy dotyczące lokali reguluje ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). W myśl art. 2 powołanej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi".

Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie akt sprawy ustalono, że Pomorska Spółdzielnia Mieszkaniowa poprzednim właścicielom przydzieliła lokal nr (...) o powierzchni 112,64 m2. Następnie E. i Z. G. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr (...) z (...) stycznia 2003 r. nabyli ww. spółdzielcze własnościowe prawo do tego lokalu mieszkalnego oraz własnościowe spółdzielcze prawo do garażu o powierzchni 13,83 m2. Następnie aktem notarialnym Rep. A. nr (...) z dnia (...) października 2005 r. została zawarta umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, garażu i umowa przeniesienia własności, w której powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego została określona jako 112,64 m2, a powierzchnia użytkowa garażu jako 13,83 m2. Natomiast udziały własności nieruchomości wspólnej określono odpowiednio dla lokalu mieszkalnego do (...) części, a dla lokalu użytkowego - garażu do (...) części. Organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków stan taki ujawnił w operacie ewidencyjnym, co potwierdzają wypisy z rejestru gruntów i rejestru lokali z dnia (...) grudnia 2011 r. oraz (...) lipca 2012 r.

Dalej organ podał, że na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia (...) sierpnia 2005 r. znak (...) o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul. E. w B., którego integralną częścią są inwentaryzacje budowlane ustalono, że przedmiotowy lokal wraz z przynależną piwnicą posiada powierzchnię użytkową 112,64 m2, a piwnica ma 4,71 m2. Zatem z dokumentów wynika, że na dzień sporządzenia aktu notarialnego przenoszącego prawo własności lokalu mieszkalnego i garażu na E. i Z. G., w żadnym z tych dokumentów nie ma informacji, iż sporny ogród zimowy oraz taras należą do lokalu nr (...).

Organ, odnosząc się do zarzutu skarżącej podnoszonego w odwołaniu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczącego zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, że Prezydent Miasta B. prowadzi odrębne postępowanie wyjaśniające w sprawie operatu geodezyjno - opisowego nieruchomości przy ul. E. w B. wskazał, że postępowanie zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu zarzut jest bezpodstawny, wskazując na orzeczenia NSA tj. wyrok z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 1698/07, wyrok z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 639/10.

Na gruncie powyższego organ wyjaśnił, że z akt wynika, że skarżąca w dniu (...) lipca 2012 r. wniosła o zawieszenie postępowania toczącego się przed Prezydentem Miasta B. dotyczącego aktualizacji powierzchni użytkowej lokalu nr (...). Natomiast w dniu (...) sierpnia 2012 r. wpłynął sprzeciw B. A. w sprawie zawieszenia postępowania. W związku z tym organ wywiódł, że zawieszenie postępowania nie było możliwe, bowiem stosownie do art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie wszczęto, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 § 1 k.p.a. Ponadto podkreślił, że prowadzone przez Prezydenta Miasta B. postępowanie wyjaśniające w zakresie operatu geodezyjno - opisowego nieruchomości przy ul. E. dotyczy stanu faktycznego, a nie prawnego, a ponadto toczy się przed tym samym organem.

Organ wskazał również, że przedłożone przez skarżącą dokumenty (szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji z dnia (...) stycznia 2013 r., s. 7-8) w żaden sposób nie stanowią o prawach E. i Z. G. do ogrodu zimowego oraz tarasu, przylegających do lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. E.

Ponadto, organ wskazał, że akt notarialny stanowi jednostronne oświadczenie woli, z którego nie wynika czynność prawna przenosząca prawo własności, a poniesienie kosztów na budowę tarasu i ogrodu zimowego nie stanowi o nabyciu praw własności.

W konsekwencji organ stwierdził, że przedłożonej przez skarżącą dokumentacji nie można uznać za taką, która zgodnie z rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków mogłaby stanowić podstawę wprowadzenia zmian do operatu, gdyż dokumentacja ta nie rozstrzyga o przedmiocie, w którym toczy się postępowanie.

Organ zaznaczył, że skarżąca nie przedłożyła dokumentu świadczącego o zmianie udziałów w nieruchomości wspólnej, co w ocenie organu II instancji jest istotne skoro nastąpiła zmiana powierzchni użytkowej lokalu nr (...) z 112,64 m2 (akt notarialny z dnia (...) października 2005 r.) na 126,51 m2 (zaświadczenie Prezydenta z (...) lutego 2011 r.) Organ podniósł również, że nie znajduje uzasadnienia w przedmiotowej sprawie twierdzenie skarżącej, że na podstawie § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych oraz aktów notarialnych.

Organ wskazał ponadto, że organy nie mogą samodzielnie rozstrzygać uprawnień wnioskodawcy do nieruchomości, skoro ich uprawnienia sprowadzają się do rejestrowania stosownych danych w ewidencji gruntów i budynków na podstawie prawnie określonych w tym względzie dokumentów. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian do ewidencji gruntów i budynków nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich czy uprawnień do nieruchomości. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach, budynkach i lokalach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej.

Organ wskazał też na bezzasadność zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 6, art. 7, art. 12 i art. 35 k.p.a.

W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, zmiany do operatu ewidencji gruntów i budynków wprowadzane były w oparciu o dokumentację geodezyjną włączoną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz akty notarialne przenoszące prawo własności. Organ podniósł również, że skarżąca nie przedłożyła dokumentów, z których w sposób jednoznaczny wynikałoby prawo własności ogrodu zimowego i tarasu znajdujących się na IV piętrze budynku mieszkalnego położonego przy ul. E. w B.

Organ podał również, że z dokumentów znajdujących się aktach sprawy tj. kopii postanowienia Prokuratury Rejonowej B. z dnia (...) grudnia 2006 r., kopii postanowienia Prokuratury Rejonowej T. oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej B. wynika, że nie stwierdzono poświadczenia nieprawdy w operacie Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta dotyczącym budynku przy ul. E. oraz aktach notarialnych wyodrębnienia lokalu nr (...). Zatem zarzuty skarżącej dotyczące nieprawdziwości danych w operacie ewidencyjnym prowadzonym dla przedmiotowej nieruchomości, w ocenie organu, są niezasadne.

Ponadto, organ wskazał, że Sąd Okręgowy w B. II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r. sygn. akt (...) wpisał w księdze wieczystej nr (...) prowadzonej dla lokalu nr (...) ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w dziale I-0 w zakresie uwzględnienia w opisie nieruchomości lokalowej ogrodu zimowego i tarasu. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że w aktach księgi wieczystej brak dokumentu o nabyciu na własność tarasu oraz ogrodu zimowego przez E. i Z. G.

Reasumując, organ stwierdził, że nie zostały naruszone przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa, ponadto strona nie przedłożyła wymaganej przez art. 22 ust. 3 pkt 5a ustawy o własności lokali, zgody na zmianę wysokości udziałów nieruchomości wspólnej.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego E. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wydanie decyzji o aktualizacji, sprostowaniu danych o powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr (...) w B. przy ul. E., ewentualne jej uchylenie w całości i uchylenie decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy do organu I Instancji celem sprostowania danych geodezyjnych o powierzchni użytkowej ww. lokalu mieszkalnego lub uchylenie jej w całości i uchylenie decyzji ją poprzedzającej i nakazanie organowi I Instancji zawieszenie postępowania z urzędu do czasu wydania ostatecznej decyzji administracyjnej w sprawie oceny prawidłowości powstania operatu geodezyjno-opisowego ww. nieruchomości i aktualizacji danych geodezyjnych jej dotyczących.

W skardze podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik postępowania to jest art. 6, art. 7, art. 12 § 1, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego § 46 pkt 2 ppkt 1, § 47 pkt 1, § 45 pkt 1, § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Skarżąca wskazała, że "operat geodezyjno-opisowy nieruchomości przy ul. E. w B. powstał na podstawie nieprawdziwych danych pochodzących od zarządcy nieruchomości tj. Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. PSM celowo wprowadziła nieprawdziwe dane ze względu na dwie samowole budowlane, z których od lat bezprawnie korzysta dawny Przewodniczący Rady Nadzorczej PSM p. B. A. zamieszkały w B. przy ul. E. Samowolami tymi są parterowy budynek murowany i ogród zimowy przylegający do spółdzielczo-własnościowego lokalu mieszkalnego nr (...) na tarasie III pietra budynku.

Skarżąca nadmieniła ponadto, że organy I i II instancji dysponowały ostatecznymi decyzjami administracyjnymi oraz aktami notarialnymi na podstawie, których miały obowiązek dokonać aktualizacji powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nr (...), a jako ww. dokumenty wskazała: postanowienie K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) listopada 2010 r. znak (...) w sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy realizacji "ogrodu zimowego" przy lokalu mieszkalnym nr (...) na IV piętrze budynku mieszkalnego przy ul. E. w B., decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) czerwca 1996 r. Nr (...) znak (...) na budowę budynku wielorodzinnego przy ul. E. w B., decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) października 1997 r. nr (...) znak (...) na użytkowanie budynku wielorodzinnego przy ul. E. w B., decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) września 2011 r. znak (...) ustalająca podatek od nieruchomości położonej przy ul. E. w B., Akt Notarialny Rep. A nr (...) z dnia (...) lipca 2011 r., Akt Notarialny Rep. A nr (...) z dnia (...) listopada 2008 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny tego, czy w świetle przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) - zwanej dalej: "ustawą" oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) - zwanego dalej: "rozporządzeniem", istniały podstawy prawne do uwzględnienia żądania skarżącej objętego wnioskiem z dnia (...) lipca 2011 r. i sprostowania danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczących nieruchomości lokalowej nr (...) położonej w B. przy ul. E.

We wniosku skarżąca wskazała, że ww. lokal posiada powierzchnię użytkową wynoszącą 131,18 m2, a nadto do lokalu przynależy taras o powierzchni 58,25 m2.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Prezydent Miasta B. w decyzji odmawiającej aktualizację danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków z dnia (...) października 2012 r. zastosował prawidłową podstawę materialno - prawną opartą o przepisy art. 20 ust. 1 i 2, art. 24 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2, § 45, § 46 ust. 1 i § 47 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Poza sporem pozostaje to, że w przedmiotowej sprawie żądanie sprostowania danych zawartych w części opisowej operatu ewidencji gruntów i budynków dotyczy lokalu mieszkalnego. Prawidłowo zatem organ odwoławczy rozważania w celu wyjaśnienia zastosowanych przepisów prawa rozpoczął od art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy, który to przepis stanowi, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej. Z uwagi na to, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy lokalu mieszkalnego organy słusznie przyjęły, że zastosowanie w celu wyjaśnienia istoty sprawy znajduje definicja lokalu zawarta w ww. rozporządzeniu, według której pod pojęciem lokalu należy rozumieć samodzielny lokal mieszkalny lub lokal o innym przeznaczeniu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903). Po myśli art. 2 ustawy o własności lokali, samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości (ust. 1). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy o własności lokali, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (ust. 4). Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (ust. 5). W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej (ust. 6).

Przepis art. 2 ustawy o własności lokali ma istotne znaczenie w sprawie, ponieważ wskazuje tryb postępowania oraz dokumenty, które towarzyszą jako załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu wraz z pomieszczeniami do niego przynależnymi.

W przedmiotowej sprawie na podstawie zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia (...) sierpnia 2005. Nr (...) po rozpatrzeniu wniosku Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. wydano zaświadczenie o samodzielności lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul. E. w B., w którym stwierdzono, że ww. lokal wraz z przynależną piwnicą jest lokalem samodzielnym. Integralną część powyższego zaświadczenia stanowiła dostarczona przez wnioskodawcę inwentaryzacja budowlana wykonana przez inż. J. G., posiadającego uprawnienia budowlane, opieczętowana pieczęcią Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta B. Na zasadach art. 95 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) za rzetelność wykonania powyższej dokumentacji odpowiada jej autor.

Z akt administracyjnych sprawy (k-75-77, tom IV akt administracyjnych) wynika, że załącznikami do powyższego zaświadczenia są inwentaryzacja lokalu oraz inwentaryzacja piwnicy. Z załącznika nr 1 do powyższego zaświadczenia wynika, że lokal mieszkalny nr (...) posiada powierzchnię użytkową, która wynosi 112,64 m2. Załącznik wymienia pomieszczenia lokalu, wśród których nie został ujęty przez autora dokumentacji taras, ani ogród zimowy. O autentyczności zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia (...) sierpnia 2005 r., Nr (...) i załączników do niego świadczy to, że dokument ten stanowi odpis z akt Kw nr (...) Dz. Odp. Nr (...), potwierdzony za zgodność przez Sąd Rejonowy w B., X Wydział Ksiąg wieczystych dnia (...) listopada 2012 r.

Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Powyższe zaświadczenie Prezydenta Miasta B. nie zostało podważone, jest ono zatem dokumentem urzędowym. Z uwagi na moc dowodową tego zaświadczenia należy stwierdzić, że potwierdza ono, iż lokal nr (...) stanowi lokal samodzielny wraz z przynależną piwnicą, a nie tarasem i ogrodem zimowym.

Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznaczono na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku. Rzut lokalu nr (...) obejmuje pomieszczenia bez ogrodu zimowego, których powierzchnia wynosi 112,64 m2. Rzut piwnicy, jako pomieszczenia przynależnego stanowi powierzchnię 4,71 m2. Łączna powierzchnia lokalu nr (...) i piwnicy wynosi zatem 117,35 m2. Powyższe dokumenty zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o własności lokali stanowiły załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu.

Odnosząc się natomiast do zaświadczenia Prezydenta Miasta B. z dnia (...) lutego 2011 r. Nr (...) stwierdzającego, że do lokalu mieszkalnego nr (...) przynależy piwnica o powierzchni 6,67 m2 i taras o pow. 58,25 m2 należy stwierdzić, że akt ten jest również w świetle art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym, jednak załączniki powyższego dokumenty w postaci rzutów nie stanowiły zgodnie z zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy o własności lokali załączników do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu, ponieważ zostało ono wydane przez organ po zawarciu umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego zawartej w formie aktu notarialnego w dniu (...) października 2005 r. Repertotium A nr (...) (por. k-125, tom I akt administracyjnych z k-118, tom IV akt administracyjnych). W tym miejscu należy podkreślić, że ustanowienie odrębnej własności lokalu nr (...) nie obejmowało tarasu i ogrodu zimowego jako ani jako powierzchni lokalu, ani pomieszczenia przynależnego do tego lokalu.

Ponadto Uchwała Zarządu Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. z dnia (...) czerwca 2005 r., Nr (...) w sprawie określenia przedmiotu odrębnej własności lokali nieruchomości obejmującej budynek przy ul E. w B., która zawiera wykaz lokali oraz pomieszczeń do nich przynależnych z wyszczególnieniem rodzaju, położenia i powierzchni lokali, wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej związanych z odrębną własnością każdego lokalu (§ 3 uchwały tiret pierwsze i drugie) w załączniku nr 1 wymienia lokal nr (...), który posiada powierzchnię 112,64 m2 i przynależy do niego piwnica o powierzchni 4,71 m2. Łączną powierzchnia lokalu nr (...) i piwnicy wynosi według powyższej uchwały 117, 35 m2, a mieszkanie i pomieszczenie przynależne stanowią wielkość udziału w nieruchomości wspólnej, która wynosi (...).

Projekt uchwały Zarządu Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. z dnia (...) lipca 2008 r. i jego załączniki, które przedstawiają inne dane co do pomieszczeń przynależnych do lokalu nr (...) z wyszczególnieniem rodzaju, położenia i powierzchni lokali, wielkość udziałów we współwłasności nieruchomości wspólnej związanych z odrębną własnością każdego lokalu nie był dokumentem, który posłużył do sporządzenia umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego, garażu i umowy przeniesienia własności aktem notarialnym w dniu (...) października 2005 r., Repertotium A nr (...).

Powyższą umową ustanowiona została odrębna własność lokalu mieszkalnego nr (...) położonego na III i IV piętrze budynku wielomieszkaniowego znajdującego się w B. przy ul. E., składającego się z pięciu pokoi, kuchni, łazienki, wc i przedpokoju, o powierzchni użytkowej 112,64 m2 oraz pomieszczenia przynależnego piwnicy o powierzchni 4,71 m2, postanawiając, że z własnością powyższego lokalu związany będzie udział wynoszący (...) części we własności nieruchomości wspólnej, to jest we własności części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli pozostałych lokali oraz we własności nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...).

Powyższa umowa nie obejmuje w ramach ustanowienia odrębnej własności lokalu tarasu i ogrodu zimowego.

Z uwagi na powyższe dowody sporządzone w formie aktu notarialnego oświadczenie poprzednich właścicieli lokalu nr (...) I. G., J. G., E. G., Z. G. z dnia (...) listopada 2008 r. Repertorium nr (...) nie ma wpływu na wynik sprawy. Dokument nie stanowi o przeniesieniu własności spornego tarasu i ogrodu zimowego na skarżącą i jej małżonka.

Nie jest sporne w przedmiotowej sprawie, że poprzedni właściciele za wiedzą i zgodą Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B. poczynili nakłady w postaci zabudowy przylegającego do lokalu nr (...) ogrodu zimowego i tarasu. Poczynienie nakładów nie powoduje przeniesienia prawa własności, może jedynie stanowić roszczenie o zwrot nakładów.

Wyraźnie z umowy sprzedaży lokalu nr (...) (akt notarialny z dnia (...) stycznia 2003 r., Repertorium A nr (...)) wynika, że przedmiotem obrotu było własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 112,64 m2. Lokal ten składał się z pięciu pokoi, kuchni, łazienki, wc i przedpokoju.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że Sąd Okręgowy w B., II Wydział Cywilny Odwoławczy postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r., sygn. akt (...) wpisał w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w B. nr (...) ostrzeżenie o niezgodności stanu prawnego nieruchomości ujawnionego w dziale I-0 tej księgi, w zakresie uwzględnienie w opisie nieruchomości lokalowej ogrodu zimowego i tarasu.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd stwierdził, że ujawnione obecnie w dziale I-0 ww. księgi wieczystej powierzchnie tarasu i ogrodu zimowego nie znajdują podstaw w prawie własności uczestników do takich części opisanego lokalu mieszkalnego, dla którego prowadzona jest wskazana księga wieczysta, skoro nie były przedmiotem umowy przeniesienia własności zgodnie z art. 155 § 1 k.c.

Ponadto w powyższym postanowieniu stwierdzono, że określone części budynku nie są ujawnione w dziale I-0 księgi wieczystej, z której wyodrębniono lokale, jako części wspólne po wyodrębnieniu lokali, ocena czy te części nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali wymaga ustaleń faktycznych, które pozostają poza kognicją sądu powszechnego.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu (...) lipca 2012 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania.

Organ nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania z wniosku skarżącej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazując na brak przesłanek. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę podziela to stanowisko, ponieważ aktualizacja powierzchni użytkowej lokalu należy przede wszystkim do ustaleń stanu faktycznego. Organ słusznie wywiódł, że postępowanie wyjaśniające w zakresie operatu geodezyjno - opisowego nieruchomości dotyczy stanu faktycznego, a nie prawnego i dodatkowo toczy się przed tym samym organem. W tym stanie rzeczy nie jest to zagadnienie prejudycjalne stanowiące podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu przez organ na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., kiedy to organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powyższych względów za nieuzasadniony w przedmiotowej sprawie należy uznać zarzut naruszenia art. 97 § 4 k.p.a.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W ocenianej sprawie zawieszeniu postępowania sprzeciwiła się strona postępowania, B. A., co dowodzi, że brak było zatem podstaw do jego zawieszenia.

Brak formalnego rozpatrzenia przez organ wniosku poprzez wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania jest nieistotnym uchybieniem, pozostającym bez wpływu na wynik sprawy. Wynika to z tego, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie. Wiąże się to z art. 101 § 3 k.p.a. Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Po myśli art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Organ odniósł się w zaskarżonej decyzji do braku podstaw do zawieszenia postępowania.

W tym stanie rzeczy organy nie naruszyły przepisów prawa odmawiając skarżącej dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków w oparciu o przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454).

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ww. ustawy ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - oznacza jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 3 tej ustawy obejmuje informacje dotyczące lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Przepis § 44 pkt 2 rozporządzenia określa zadania starosty związane z prowadzeniem ewidencji, do których należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Przy czym po myśli § 45 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Do aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 stosuje się odpowiednio.

Należy jednak podkreślić, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji nie ma dokumentu, z którego wynikałoby, że do wyodrębnionego lokalu nr (...) przynależy taras i ogród zimowy. Akty notarialne przenoszące własność (umowa sprzedaży oraz umowa o wyodrębnieniu lokalu) nie obejmują tarasu i ogrodu zimowego.

O przeniesieniu własności, czy też przynależności tarasu i ogrodu zimowego do lokalu nr (...), nie rozstrzyga przywołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/11. Powyższe orzeczenie wydane zostało w sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia (...) września 2010 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta B., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), którym nakazano właścicielom i użytkownikom lokalu mieszkalnego nr (...) - skarżącej i jej mężowi - wstrzymać roboty budowlane prowadzone przy realizacji "ogrodu zimowego" przy lokalu mieszkalnym nr (...) na IV piętrze budynku mieszkalnego przy ul. E. w B. - z powodu wykonania ww. obiektu niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym budynku.

Wyrok ten ma jedynie takie znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy, że potwierdza istnienie wybudowanego ogrodu zimowego objętego postępowaniem legalizacyjnym na podstawie ustawy Prawo budowlane. Z treści wyroku nie wynika, że taras i ogród zimowy są pomieszczeniami przynależnymi do lokalu nr (...).

Zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z ust. 2 wynika, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z:

1)

prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2)

opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3)

dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4)

ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

W ocenie Sądu organy słusznie wywiodły, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiły okoliczności skutkujące dokonaniem aktualizacji danych w operacie ewidencji gruntów i budynków na podstawie ww. przepisu prawa.

Z uwagi na ustalony stan faktyczny w sprawie nie było potrzeby ze strony organu dalsze poszukiwanie dowodów. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Nie zaszła zatem konieczność skorzystania z rozwiązań prawnych wynikających z § 47 ust. 3 rozporządzenia, który to przepis stanowi, że w przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy, który stanowi, że na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy był zupełny, skarżąca nie posiadała na dzień wydawania zaskarżonej decyzji tytułu prawa własności do tarasu i ogrodu zimowego.

Za niezasadne należy uznać zarzuty skargi traktujące o tym, że operat geodezyjno-opisowy nieruchomości przy ul E. w B. powstał na podstawie nieprawdziwych danych od zarządcy tj. Pomorskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w B.

Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, opierając się na postanowieniach Prokuratury Rejonowej B. z dnia (...) grudnia 2006 r., sygn. akt (...) Prokuratury Rejonowej T. w T. sygn. akt (...) oraz Prokuratury Rejonowej B. w B. sygn. akt (...), że nie stwierdzono poświadczania nieprawdy w operacie Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta B. dotyczącym budynku przy ul. E. w B. oraz aktach notarialnych wyodrębnienia lokalu nr (...).

W tym miejscu należy podkreślić, że ocenie Sądu nie podlegają zarzuty zgłoszone w skardze przez skarżącą na temat lokalu nr (...) w budynku przy ul. E. w B.

Nie jest sporne w sprawie, że poprzedni właściciel lokalu nr (...) sfinansował środkami własnymi budowę mieszkania spółdzielczego, garażu. Na drugiej stronie umowy nr (...) z dnia (...) listopada 1996 r. znajduje się odręczny zapis, że członek decyduje się na dodatkową opłatę z tytułu okna PCV i tarasu.

W aktach sprawy (tom IV, k-8) znajduje się pismo podpisane przez Prezesa Zarządu oraz Zarząd PSM w B., z którego wynika, że z uwagi na poniesienie nieprzewidzianych wcześniej przez J. G. wydatków związanych z ogrodem zimowym Zarząd PSM wyjątkowo odstąpił od wyegzekwowania od ww., ale tylko części odsetek naliczonych w piśmie spółdzielni z dnia (...) listopada 1997 r. Powyższe dowodzi, że nakłady poniesione przez poprzedniego właściciela na ogród zimowy uległy rozliczeniu w ramach zaległych odsetek.

Okoliczność powyższa nie ma jednak znaczenia w rozpoznawanej sprawie ponieważ, poniesienie powyższych nakładów finansowych na ogród zimowy przez poprzedniego właściciela nie powoduje i tak przeniesienia prawa własności tego obiektu, o czym Sąd wypowiedział się już powyżej w uzasadnieniu wyroku.

Również skutku przynależności tarasu i ogrodu zimowego do lokalu nr (...) nie powodują powołane w uzasadnieniu skargi przez skarżącą decyzje o pozwoleniu na budowę z dnia (...) czerwca 1996 r. i na użytkowanie z dnia (...) października 1997 r. budynku wielorodzinnego, postanowienie z dnia (...) listopada 2010 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych z dnia (...) września 2011 r. dotycząca podatku od nieruchomości.

Z powyższych względów, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że zaskarżona decyzja narusza zasady ogólne postępowania wyrażone w art. 6, art. 7 i art. 12 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Nie mają wpływu na wynik sprawy również dowody przedłożone przez skarżącą w dniu rozprawy, tj. umowa darowizny sporządzona w formie aktu notarialnego z dnia (...) lutego 2013 r., Repertorium A numer (...) oraz pismo Prokuratury Generalnej z dnia (...) kwietnia 2013 r., którym przekazano do Prokuratury Okręgowej w T. pismo S. A., A. A. i E. G. z dnia (...) kwietnia 2013 r., będące w swej istocie zawiadomieniem o przestępstwie oraz podnoszące w swej treści zarzut niewłaściwego prowadzenia postępowania przygotowawczego o sygn. akt (...). Zauważyć należy, iż sąd administracyjny kontroluje legalność decyzji na dzień jej wydania, a zatem okoliczność sporządzenia w formie aktu notarialnego kolejnej umowy w sprawie lokalu nr (...) oraz podjęcie czynności zmierzających do podważenia postępowania przygotowawczego przez Prokuratora Rejonowego w T. po dacie wydania zaskarżonej decyzji w dniu (...) stycznia 2013 r. nie miała w niniejszej sprawie znaczenia (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r. I OSK 996/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.