Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1610771

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 23 lipca 2014 r.
II SA/Bd 126/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.).

Sędziowie WSA: Grzegorz Saniewski, Wojciech Jarzembski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych

1.

oddala skargę,

2.

przyznaje ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokat M. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) października 2013 r. nr (...) Prezydent Miasta B. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. ai b, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 647) zwanej dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia" oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." uznał z dniem (...) października 2013 r. M. C. (dalej również jako "skarżący") za osobę bezrobotną i przyznał jemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) października 2013 r. w wysokości 100% kwoty zasiłku. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu rejestracji skarżący spełnia określone w ustawie warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił również, że zgodnie z art. 72 ustawy o promocji zatrudnienia wysokość zasiłku wynosi 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku, 646,70 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. C. zarzucił organowi I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego. Zakwestionował zarówno okres jak również wysokość przyznanego zasiłku. Wniósł o wypłatę zasiłku w wysokości 120% w okresie co najmniej 1 roku począwszy od dnia (...) października 2013 r. Wskazał, że legitymuje się ponad 20 letnim okresem podlegania ubezpieczeniu w ZUS. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie uwzględnił okresów pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych od dnia (...) lutego 2005 r. do (...) sierpnia 2005 r. i od dnia (...) marca 2007 r. do dnia (...) września 2007 r. Ponadto w ocenie skarżącego nie wliczono do okresu ubezpieczenia okresu pobierania świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia (...) marca 2008 r. do (...) sierpnia 2013 r. Wskazał, że okresy te są okresami składkowymi, a zatem powinny być uwzględnione w jego okresie ubezpieczenia, a uwzględniono jedynie (...) lat, (...) miesiąc i (...) dni. Jednocześnie wniósł o objęcie go ubezpieczeniem emerytalno-rentowym za okres od (...) października 2013 r., wskazując, że Powiatowy Urząd Pracy przesłał jemu druk w którym dokonał wyrejestrowania go z tego ubezpieczenia. Jego zdaniem okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, a nawet uznania za osobę bezrobotną jest okresem ubezpieczeniowym, i należne jest z tego tytułu obowiązkowe odprowadzanie składki emerytalno-rentowej.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. nr (...) Wojewoda (...) na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1-2, art. 72 ust. 1-5, art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że skarżący po raz ostatni zarejestrował się w PUP w dniu (...)5 października 2013 r. W trakcie tej ostatniej rejestracji oraz dwóch wcześniejszych przedstawił w PUP świadectwa pracy potwierdzające okresy jego zatrudnienia, jak również odpowiednie zaświadczenia z ZUS o okresach opłaconych przez niego składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej oraz inne niezbędne dokumenty. W ten sposób udokumentował on, że legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie (...) lat, (...) miesięcy i (...) dzień. Wojewoda wyjaśnił, że do tak ustalonego okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono skarżącemu dwóch okresów pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych (od (...) lutego 2005 r. do (...) sierpnia 2005 r. i od (...) marca 2007 r. do (...) września 2007 r.) oraz okresu pobierania świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy (od (...) marca 2008 r. do (...) sierpnia 2013 r.).

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że podstawowym kryterium zaliczenia okresów zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej do okresu uprawniającego do zasiłku jest istnienie obowiązku opłacania składki na Fundusz Pracy od osiąganego wynagrodzenia lub dochodu. Zdaniem Wojewody okresami uprawniającymi do zasiłku dla bezrobotnych nie są okresy, za które osobie bezrobotnej wypłacono zasiłki dla bezrobotnych oraz okresy pobierania renty inwalidzkiej. Przepis art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia określa bowiem wyczerpująco sytuacje uznawane za równorzędne wykonywaniu pracy, co nie oznacza, że są równoznaczne z okresem uprawniającym do zasiłku. Wskazane w odwołaniu okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy i zasiłku dla bezrobotnych, w myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, nie zostały zaliczone przez ustawodawcę, w przepisie art. 72 ust. 2, do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy. W przepisie art. 72 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia ustawodawca pominął bowiem pkt 3 art. 71 ust. 2, a pkt 4 tego przepisu odnosi się tylko do okresów, za które opłacane były składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Od zasiłków dla bezrobotnych nie są opłacane składki na Fundusz Pracy, a zatem ustawodawca wykluczył okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz renty z tytułu niezdolności do pracy okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewoda wyjaśnił, że z treści przepisu art. 73 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że zasiłek dla bezrobotnych, którzy ukończyli 50 rok życia jest wypłacany przez okres 12 miesięcy, jeżeli spełnią jednocześnie drugą przesłankę, a mianowicie posiadają co najmniej 20 letni okres uprawniający do zasiłku. Zatem w ocenie organu ponad (...) letni okres uprawniający do zasiłku, na który składają się okresy zatrudnienia, prowadzenia działalności gospodarczej i odbywania zasadniczej służby wojskowej, nie może być uznany za wypełnienie przez skarżącego omawianej przesłanki. W konsekwencji chociaż skarżący ukończył 50 rok życia, nie może otrzymywać zasiłku przez okres 12 miesięcy, zamiast 6 miesięcy, który mu przysługuje na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. C. w całości powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta B.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia (...) października 2013 r. w sprawie uznania M.C. za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 100% kwoty zasiłku.

Z akt sprawy wynika, że skarżący zarejestrował się w PUP w B. jako bezrobotny w dniu (...) października 2013 r. Z akt tych wynika również, że skarżący ukończył 50 rok życia. Organ I instancji ustalił okres uprawniający do zasiłku na (...) lat (...) miesięcy i (...) dzień, do okresu tego nie zaliczając okresów pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych oraz okresu pobierania świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Stanowisko organu I instancji podzielił Wojewoda (...) rozpatrując odwołanie M. C. Zdaniem skarżącego okres uprawniający go do zasiłku przekracza 20 lat wobec czego domagał się on otrzymania zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 120% kwoty zasiłku. Spór między stronami w niniejszym postępowaniu sprowadza się więc do uznania bądź też nie, okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz pobierania świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy jako zaliczającego się do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.

Z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Ponadto w pkt 2 zaznaczono, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a)

był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b)

wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c)

świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d)

opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę,

e)

wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f)

wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g)

opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h)

był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i)

był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Z kolei w art. 72 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia uregulowano kwestię wysokości zasiłku, który wynosi 823,60 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz 647,70 zł w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. W ust. 3 wskazanego artykułu zaznaczono natomiast, że bezrobotnemu, którego łączne okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2, 4 i 5 oraz ust. 7 ww. ustawy wynoszą co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Ponadto kwestię okresów uprawniających do zasiłku uregulowano również w art. 72 ust. 4, 5 i 5a ustawy o promocji zatrudnienia. W art. 73 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia wskazano natomiast, że okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz 12 miesięcy - dla bezrobotnych:

a)

zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150% przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub c) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że okresy uprawniające do zasiłku mające znaczenie dla wysokości tego zasiłku, to okresy wymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1,2,4, i 5, ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia, a także wymienione w art. 72 ust. 4, 5, 5a tejże ustawy. Wyraźnie z powyższego wynika, że z woli ustawodawcy do okresu tego nie wlicza się wymienionego w art. 71 ust. 2 pkt 3 okresu pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy. O ile bowiem okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy uznany został przez ustawodawcę za równoważny z wykonywaniem pracy i ma znaczenie dla określenia samego prawa do zasiłku, to nie został on już zaliczony w przepisie art. 72 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia do okresu uprawniającego do zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 3 ww. ustawy. Jednoznacznie wynika więc z powyższego, iż prawidłowe było rozstrzygnięcie organów rozpatrujących niniejszą sprawę w zakresie niezaliczenia okresu pobierania przez skarżącego renty z tytułu niezdolności do pracy do okresu uprawniającego do zasiłku o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia.

Sąd podziela również stanowisko organów w zakresie niezaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresów pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych (od (...).02.05 do (...).08.05 i od (...).03.07 do (...).09.07). O ile bowiem okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie został uwzględniony w przepisach art. 71 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1, 2,4 i 5, ust. 7 oraz w art. 72 ust. 4, 5, 5a ustawy o promocji zatrudnienia, to rozważenia wymagało, czy pobieranie zasiłku dla bezrobotnych zalicza się do okresów o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem do okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia zalicza się również okresy niewymienione w art. 71 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ustawodawca określił więc niezbędne warunki do zaliczenia takiego okresu do okresu uprawniającego do zasiłku w rozumieniu art. 72 ust. 3 ww. ustawy, tj. opłacanie składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, a także uzależnił zaliczenie tego okresu od tego czy podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Wyjaśnić jednak należy, że kwota wypłacanego skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych była niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, które w 2005 r. wynosiło 849 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z 14 września 2004 r.; Dz. U. Nr 201, poz. 2062), a w 2007 r. 936 zł (rozporządzenie Rady Ministrów z 12 września 2006 r.; Dz. U. Nr 171, poz. 1227). W tych okresach wysokość zasiłku dla bezrobotnych wynosiła: w 2005 r. 504 zł i 521 zł, a w 2007 r. 532,90 zł i 538 zł (obwieszczenie ministra właściwego ds. pracy MP odpowiednio z 2004 r. Nr 10, poz. 154, z 2005 r. Nr 17, poz. 291 i z 2006 r. Nr 330 oraz z 2007 r. Nr 29, poz. 326). Skoro więc skarżący nie spełnił jednej z ww. przesłanek, bowiem podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca mniej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, to okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie można jemu zaliczyć jako okresu uprawniającego do zasiłku o którym mowa w art. 72 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia.

W konsekwencji powyższych ustaleń niemożliwym było również ustalenie skarżącemu prawa do zasiłku na okres o którym mowa w art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. O ile spełnił on pierwszą przesłankę z wymienionych w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. ustawy, bowiem ukończył on 50 rok życia, to jednocześnie nie posiada on 20 letniego okresu uprawniającego do zasiłku. Tym samym skarżący uprawniony jest do otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych przez okres 6 miesięcy, tj. przez okres wskazany w art. 73 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Ponadto odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie nieobjęcia go ubezpieczeniem rentowo - emerytalnym, wyjaśnić należy, że mimo, iż w aktach sprawy znajduje się druk ZUS ZWUA dotyczący wyrejestrowania z ubezpieczeń od dnia (...) października 2013 r., to w aktach tych znajduje się również druk ZUS ZUA będącym zgłoszeniem skarżącego do ubezpieczenia od dnia (...) października 2013 r. Ponadto Prezydent Miasta obowiązany jest do opłacania składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe od zasiłków wypłaconych bezrobotnym co wynika wprost z art. 72 ust. 13 ustawy o promocji zatrudnienia.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja Wojewody (...) oraz poprzedzająca ją decyzja prezydenta Miasta B. odpowiadają prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.