II SA/Bd 1195/17, Decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2472275

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2018 r. II SA/Bd 1195/17 Decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz.

Sędziowie WSA: Grzegorz Saniewski (spr.), Jarosław Wichrowski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia (...) lipca 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości

1.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza S. z dnia (...) marca 2017 r. nr (...);

2.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) września 2015 r., na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia (...) maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, 831, 1137) po rozpatrzeniu wniosku skarżącego J. F., Burmistrz S. (zwany dalej "Burmistrzem") zatwierdził jako prawnie obowiązujące granice i znaki graniczne opisane w protokole granicznym z dnia (...) marca 2015 r. przez uprawnionego geodetę B. S. - nr (...) w toku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego we wsi K., gmina S. Burmistrz stwierdził, że granica pomiędzy nieruchomościami - działka numer (...), KW (...) a nieruchomościami sąsiednimi przebiega zgodnie z opisem granic i szkicem granicznym wykazanymi w protokole granicznym z dnia (...) marca 2015 r.

P. z dnia (...) grudnia 2015 r. skarżący wniósł o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją Burmistrza z dnia (...) września 2015 r. wskazując na nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi tj. mapę katastralną z 1862 r. oraz mapę z 1957 r.

Po wznowieniu postępowania Burmistrz decyzją z dnia (...) kwietnia 2016 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia (...) września 2015 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) lipca 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W rezultacie przeprowadzenia ponownego postępowania Burmistrz decyzją z dnia (...) marca 2017 r. odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia (...) września 2015 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno na mapie katastralnej z 1862 r. jak też mapie klasyfikacyjnej z 1957 r. brak danych liczbowych umożliwiających ich jednoznaczne ustalenie, wyznaczenie i stabilizację punktów na gruncie.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania decyzją z dnia (...) lipca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia (...) marca 2017 r.

Po przywołaniu treści przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczących rozgraniczenia Kolegium podkreśliło, że rozgraniczenia nieruchomości dokonuje się w przypadku, gdy nie są znane granice tzn. brak znaków, śladów granicznych, punktów osnowy geodezyjnej i map. Z akt postępowania wynika, że sporna granica była przedmiotem postępowania o rozgraniczenie działek nr (...) i 10/2 położonych w obrębie K. Do wniosku o wydanie decyzji załączono protokół graniczny sporządzony (...) marca 2015 r. przez uprawnionego geodetę. W protokole wszystkie strony postępowania oświadczyły, że dokładny przebieg granicy nie jest im znany. Dla ustalonych bezspornie punktów granicznych wykonano w obecności stron stabilizację. Strony (w tym wnioskodawca) zgodnie podpisały każdą ze stron protokołu oraz zgodnie oświadczyły, że ustalone granice uznają za obowiązujące i nie zgłaszają zastrzeżeń do ich przebiegu.

Analizując zaistnienie w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; zwanej "k.p.a.") Kolegium wskazało, że przepis ten wymaga kumulatywnego spełniania następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowe dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Na potrzeby rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, że nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przedstawiają określony stan faktyczny i prawny istniejący w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca odwołał się do dokumentów obrazujących stan z 1862 r. oraz mapę klasyfikacyjną z 1957 r.

Kolegium podkreśliło także, że zgodnie z art. 29 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne celem postępowania o rozgraniczenie nieruchomości jest ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Takie postępowanie było zasadne, skoro dokładny przebieg granicy nie był znany żadnej ze stron postępowania.

W skardze do sądu J. F. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając:

1)

naruszenie § 5 ust. 2 w zw. z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia (...) kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453) poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji gdy w razie braku dokumentów geodezyjnych zawierających dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic, dokumentami służącymi za podstawę ustalenia przebiegu granic są dokumenty wymienione w § 5 pkt 2 rozporządzenia: mapy i plany obejmujące granice albo inne elementy pozwalające na odtworzenie lub analizę przebiegu granic, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego stwierdzenia, iż powołane przez skarżącego mapy katastralne z 1862 r. i 1957 r. są bez znaczenia dla sprawy w kontekście przesłanki wznowieniowej, a w konsekwencji do wydania błędnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy zaskarżonych decyzji organu pierwszej instancji wobec stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia, mimo iż powołane przez skarżącego mapy stanowią w sprawie nowe istotne dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.);

2)

naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego i faktycznego granic spornych nieruchomości na dzień ich rozgraniczenia, w szczególności niewykazanie czy w sprawie na dzień rozgraniczenia nieruchomości istniały jakiekolwiek dokumenty geodezyjne zawierające jakiekolwiek dane liczbowe umożliwiające jednoznaczne ich ustalenie (wyznaczenie) na gruncie, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia dokonania przez organ kompleksowej oceny zgłaszanych "nowych dowodów" pod kątem istnienia merytorycznej podstawy wznowienia postępowania. Ponadto zarówno organ jak również uprawniony geodeta w żaden sposób nie dokonali oceny i nie wypowiedzieli się co do rozbieżności między przebiegiem linii granicznej wskazanej na mapie przedłożonej przez geodetę, a przebiegiem linii granicznej wskazanej na mapie przedłożonej przez skarżącego;

3)

naruszenie" § 20 ust. pkt 5 w związku z § 20 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości poprzez brak pełnego wykazu w protokole granicznym dokumentacji geodezyjno - kartograficznej (dotyczącej spornych nieruchomości) znajdującej się w miejscowym zasobie geodezyjnym Starostwa Powiatowego w M., a przede wszystkim brak oceny powołanych przez skarżącego map pod względem ich istotności jako przesłanki wznowieniowej,

4)

naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy ujawnienie nowych dowodów dawało podstawy do uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy zgodnie z wnioskiem inicjującym postępowanie wznowieniowe,

5)

art. 107 § 1 i 3, art. 8, 11 k.p.a.:

a.

poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia prawnego decyzji polegające na niewyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

b.

poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji polegające na braku jakiejkolwiek oceny przez organ nowego materiału dowodowego zgłaszanego przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania i zastąpienie tejże oceny jedynie powołaniem się na protokół graniczny, podczas gdy organ ma obowiązek przedstawienia w sposób przekonujący własnego stanowiska w sprawie i podania motywów tego stanowiska raz z ich szczegółowym wyjaśnieniem W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w protokole granicznym nie został zawarty pełny wykaz dokumentacji geodezyjno - kartograficznej i nie została ona udostępniona stronom do wglądu, a braki w tym zakresie mogły wpłynąć na treść ewentualnego zgodnego lub niezgodnego oświadczenia stron.

W toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonał ponadto własnej oceny nowych dowodów, opierając się w tym względzie na jego ocenie sformułowanej w odpowiedzi na pisma organu z dnia 7 i (...) stycznia 2016 r.

Ani organ ani geodeta nie wyjaśnili także różnic w przebiegu linii granicznej uwidocznionej na mapie stanowiącej podstawę dokonanego rozgraniczenia a uwidocznionej na mapach przedłożonych przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Istotną kwestią w sprawie jest rozstrzygnięcie, czy organy słusznie uznały, że wskazane przez skarżącego dowody - mapa katastralna z 1862 r. i mapa z 1957 (pierworys klasyfikacyjny) nie mogą zostać uznane za te dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Kolegium artykułem 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.

Jedną z podstaw do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jest okoliczność, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Należy przy tym zwrócić na początek cytowanego przepisu, który wskazuje, że "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" mają być "istotne dla sprawy".

Każde prawidłowo prowadzone postępowanie wyjaśniające winno zapewnić zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, który będzie miał zasadniczy wpływ na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. W takim znaczeniu "istotne dla sprawy" będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na tę treść (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 35). Oceny owej "istotności" winien dokonać organ administracji.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ocenił, że wskazane przez skarżącego dowody nie są istotne dla sprawy, gdyż nie zawierają informacji istotnych dla rozstrzygnięcia tj. "danych liczbowych umożliwiających jednoznaczne ich ustalenie, wyznaczenie i stabilizację punktów na gruncie". Organ nie określił przy tym jakie "ich" i jakie "punkty" ma na myśli. Tym niemniej biorąc pod uwagę, że - jak słusznie wskazuje skarżący - powyższe stanowisko jest w gruncie rzeczy jedynie przepisaniem fragmentu odpowiedzi geodety (pisma z dnia (...) stycznia 2016 r. - k. 40 akt administracyjnych) na zapytanie organu, należy zauważyć, że geodeta odwołał się w swojej odpowiedzi do art. 31 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten nie mówi wprawdzie o żadnych "punktach", ale odwołuje się do art. 31 ust. 2 ww. ustawy, w którym mowa, że przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Należy zatem uznać, że organ przyjął, iż przedstawione dokumenty nie są istotne dla sprawy, gdyż nie zawierają danych liczbowych pozwalających na ustalenie przebiegu granic ("ich") i wyznaczenie punktów osnowy geodezyjnej.

Z kolei twierdzenie Kolegium, że brak jest przesłanki wznowienia opiera się na uznaniu, że przedstawione przez skarżącego mapy nie obrazują stanu aktualnego w momencie wydania decyzji ostatecznej (jak należy rozumieć - są tym samym nieistotne dla rozstrzygnięcia).

Powyższe stanowisko narusza przepisy prawa.

Należy przede wszystkim dostrzec, że ocena Kolegium, jakoby informacje zawarte w treści mapy z 1862 r. oraz z 1957 r. nie obrazowały stanu faktycznego i prawnego istniejącego w momencie wydania decyzji ostatecznej (z (...) września 2015 r.) nie została poparta żadną argumentacją. Należy zauważyć, że granice nieruchomości są tworem sztucznym, a nie naturalnym, nie podlegają procesom erozyjnym, mogą zatem utrzymywać się w tym samym kształcie dziesiątki lat - nawet jeżeli zostaną zatarte w terenie. Tak więc sam fakt, że mapy zostały sporządzone dużo wcześniej niż została wydana decyzja ostateczna nie przesądza o tym, że mapy te są nieaktualne, nie obrazują stanu granic nieruchomości. Brak "aktualności" dawnych map może wynikać ze zmian prawnych związanych z nieruchomością. Tego rodzaju ustaleń Kolegium, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie poczyniło. Czyni to twierdzenie Kolegium o braku aktualności (nieistotności) map zupełnie dowolnym, dokonanym z przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów (naruszenie art. 80 k.p.a.).

Błędne jest także niekwestionowane przez Kolegium stanowisko organu I instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy takiego rodzaju mapy, które nie zawierają danych liczbowych umożliwiających jednoznacznie ustalenie granic nieruchomości.

W toku postępowania rozgraniczeniowego stosownie do art. 31 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graficzne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg graniczny na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 3 Prawa geodezyjnego). Należy podkreślić, że przepis art. 31 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi ustawową gradację dowodów i nie zezwala geodecie na oparcie się na oświadczeniach stron nawet jeśli są zgodne, w sytuacji gdy istnieją dowody źródłowe wymienione w ust. 2 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1505/10).

Istotą postępowania rozgraniczonego jest ustalenie do jakich granic sięga prawo właściciela, tak więc geodeta w pierwszej kolejności winien ustalić przebieg granicy prawnej przede wszystkim w oparciu o stan prawny nieruchomości wynikający z tytułów prawa własności.

Należy podkreślić, że granice prawne nieruchomości to granice, których przebieg można odtworzyć na gruncie w oparciu o istniejące na tę okoliczność dokumenty, przy czym dokumenty te winny odpowiadać technicznym standardom geodezyjno - kartograficznym. Należy też wskazać, że w wydanym w oparciu o delegację wynikającą z art. 32 ust. 6 Prawa geodezyjnego i kartograficznego rozporządzeniu ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, w § 3 zostało wprowadzone rozróżnienie dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic na dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości (§ 3 pkt 1) i dokumenty określające położenie punktów granicznych przebiegu granic nieruchomości (§ 3 pkt 2). Z kolei § 5 ust. 1 rozporządzenia rozróżnia dwa rodzaje dokumentów, o których mowa w § 3 pkt 2 (określających położenie punktów granicznych przebiegu granic nieruchomości): dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic (§ 5 ust. 1 pkt 1) oraz - w razie braku dokumentów, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 1 - mapy i plany obejmujące granice albo inne elementy pozwalające na odtworzenie lub analizę przebiegu granic, w szczególności:

a)

mapy jednostkowe nieruchomości,

b)

mapy katastralne,

c)

mapy scalenia i wymiany gruntów,

d)

plany parcelacyjne,

e)

mapa ewidencji gruntów,

f)

mapa zasadnicza.

Jak stanowi wskazany przez skarżącego § 5 ust. 2 rozporządzenia dokumenty, o których mowa w ust. 1, stanowią podstawę ustalania przebiegu granic nieruchomości, jeżeli zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem § 6 ust. 1. Cytowany przepis nie wyłącza dokumentów wymienionych w § 5 ust. 1 pkt 2 (w tym map katastralnych czy ewidencyjnych) z zakresu dokumentów, które mogą być podstawą ustalenia przebiegu granic nieruchomości.

Z powyższego wynika, że w pierwszym etapie ustalania granic w ramach postępowania rozgraniczeniowego, o którym mowa w art. 31 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, geodeta nie może poprzestać na analizie tylko tych dokumentów geodezyjnych, które zawierają dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic. Geodeta jest zobowiązany przeanalizować także te dokumenty, które takich danych liczbowych nie zawierają.

Trzeba przy tym zauważyć, że organ administracyjny prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe przed wydaniem decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości jest zobowiązany dokonać oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia (art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Brak zatem przeanalizowania przez geodetę dokumentów nie zawierających danych liczbowych pozwalających na ustalenie przebiegu granic (tj. dokumentów wymienionych w § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia), o czym może świadczyć wskazany przez skarżącego brak odnotowania istnienia takich dokumentów w protokole granicznym - winien skutkować zwróceniem mu dokumentacji do poprawy i uzupełnienia.

Jak z powyższego wynika - ani sama okoliczność, że mapy zostały wykonane znacznie wcześniej niż została wydana decyzja ostateczna w przedmiocie rozgraniczenia, ani sama okoliczność, że nie są to dokumenty zawierające dane liczbowe pozwalające na ustalenie przebiegu granic - nie wykluczają możliwości uznania, że są to "istotne" dla sprawy nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Tym samym należy uznać, że organy z uchybieniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz § 3 pkt 2 i § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości podjęły rozstrzygnięcia w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ustalenie, że zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, co może doprowadzić do uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza z dnia 29 września 2015 r.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W ponownym postępowaniu organ winien dokonać ponownej oceny przedstawionych przez skarżącego dowodów, stosownie do powyższego stanowiska Sądu.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.