II SA/Bd 1123/19, Reguły sytuowania obiektów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2979647

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2020 r. II SA/Bd 1123/19 Reguły sytuowania obiektów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak.

Sędziowie WSA: Joanna Brzezińska (spr), Renata Owczarzak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Zarząd Miasta z dnia (...) października 2019 r. nr (...) w przedmiocie zgody na odstępstwo od wymagań w przedmiocie lokalizacji obiektów i wykonywania robót w obszarze kolejowym

1. uchyla zaskarżone postanowienie,

2. zasądza od Zarząd Miasta na rzecz A. T. kwotę (...) (tysiąc siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskiem z dnia (...) sierpnia 2019 r. A. ("skarżąca spółka") zwróciła się do Prezydenta Miasta T. o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych określonych w art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 710 - dalej "u.t.k."), dotyczących odległości budynków i budowli od granicy obszaru kolejowego oraz od osi skrajnego toru kolejowego oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowania drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon śnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1227 - dalej "rozporządzenie"), w zakresie wykonywania robót ziemnych. Zgodnie z wnioskiem planowana inwestycja polegać miała na realizacji na terenie działki nr (...) obręb (...), położonej w T. przy ul. (...), budynku biurowego wraz z miejscami parkingowymi oraz infrastrukturą techniczną. Spółka wskazała, że zamierzone przedsięwzięcie przekraczać będzie dopuszczalne odległości wymagane przepisami ww. rozporządzenia i ustawy:

- odległość budynku od granicy obszaru kolejowego wynosić będzie nie mniej niż 10 m, zaś odległość od osi skrajnego toru nie mniej niż 15 m, zamiast wymaganych 20 m,

- odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od granicy obszaru kolejowego wynosić będzie 0,5 m zamiast 10 m, a odległość od osi skrajnego toru nie mniej niż 4 m zamiast 20 m,

- roboty ziemne związane z realizacją inwestycji wykonywane będą w odległości 0,5 m od granicy obszaru kolejowego zamiast 4 m.

Postanowieniem z dnia (...) października 2019 r., nr (...), Prezydent Miasta T. odmówił udzielenia zgody na odstępstwo od wymagań art. 53 ust. 2 u.t.k. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia, w związku z planowaną budową budynku biurowego wraz z miejscami parkingowymi oraz infrastrukturą techniczną na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w T. w sąsiedztwie linii kolejowej nr (...) K. - P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał, że PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., w piśmie z (...) października 2019 r. znak: (...), wyraziły pozytywną opinię wykonania zamierzonych robót, uzasadniając stanowisko tym, iż realizacja przedmiotowego zamierzenia nie zakłóci działania urządzeń służących do prowadzania ruchu kolejowego, nie wpłynie na bezpieczeństwo mienia i bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Organ stwierdził jednak, że udzielenie zgody na odstępstwo w niniejszej sprawie naruszyłoby zasadę pogłębiania zaufania strony, wyrażoną w art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, dając jej fałszywe przeświadczenie, że otwiera to drogę do otrzymania pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem. Wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na tym terenie (uchwała nr 276/03 Rady Miasta Torunia z dnia 4 grudnia 2003 r.), należy obowiązkowo zachować wymagane przepisami szczególnymi odległości od istniejących linii kolejowych do planowanych budynków, budowli i wykonywania robót ziemnych. W ocenie organu udzielenie zgody w niniejszej sprawie jest zatem bezcelowe, gdyż inwestycja wymagająca uzyskania odstępstwa jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie uzyska pozwolenia na budowę.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy A. wniosła o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 124 § 2 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia z pominięciem obowiązku wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwieniu sprawy zgodnie z art. 11 k.p.a.,

- przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędne zastosowanie tj. art. 53 ust. 2 zw. z art. 57 ust. 1 i 2 u.t.k. i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, polegające na odmowie udzielenia zgody na odstępstwo, podczas gdy wnioskodawca spełnił wszelkie wymogi uprawniające go do uzyskania odstępstwa od przepisów u.t.k. i rozporządzenia, a treść przepisów nie pozwala organowi na powoływanie się przy rozpatrywaniu zgody na odstępstwo na treść planu miejscowego.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w toku postępowania zamierzona inwestycja uzyskała pozytywną opinię zarządcy linii, nie spowoduje zagrożenia dla stabilności torowiska i bezpieczeństwa ruchu kolejowego. W przeszłości na terenie inwestycji istniał budynek obejmujący większą część działki i zlokalizowany był jeszcze bliżej granicy toru kolejowego. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 57 ust. 1 u.t.k., albowiem zarządca linii kolejowej pozytywnie ocenił inwestycję pod względem zachowania bezpieczeństwa ruchu kolejowego, a mimo to organ wydał postanowienie negatywne. Zarzuciła, że organ w sposób nieuzasadniony powołał zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem przy zezwoleniu na odstępstwo od zasad wymogów sytuowania obiektów w obszarze linii kolejowych należy kierować się jedynie przepisami u.t.k. oraz rozporządzenia, ponieważ to od tych przepisów ustawodawca przewidział instytucję odstępstwa. Skarżąca stwierdziła, że interpretacja § 4 ust. 3 pkt 2 właściwego miejscowego planu, dokonana przez organ, zakłada wyłączenie możliwości stosowania art. 57 u.t.k. na obszarze objętym tym planem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżone postanowienie zostało w sposób wyczerpujący uzasadnione. Podtrzymał stanowisko, że bezcelowe było udzielenie zgody na odstępstwo w sytuacji, gdy zamierzona inwestycja sprzeczna jest z obowiązującym na jej terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, że § 4 ust. 3 pkt 2 uchwały nr 276/03 Rady Miasta Torunia z dnia 4 grudnia 2003 r. jest powszechnie obowiązującym prawem miejscowym i zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy do kategorii zapisów m.p.z.p. stanowiących o zasadach kształtowania zabudowy oraz szczególnych warunkach zagospodarowania terenów i ograniczeniach w ich użytkowaniu. Wskazał ponadto, że nie był związany uzyskaną opinią zarządcy linii kolejowej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej - "p.p.s.a.") doprowadziła do uwzględnienia skargi przez sąd.

Przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli w niniejszej sprawie stanowi postanowienie Prezydenta Miasta T. z (...) października 2019 r., nr (...) o odmowie udzielenia zgody na odstępstwo od wymagań techniczno-budowlanych w przedmiocie lokalizacji obiektów i wykonywania robót w obszarze kolejowym, w związku z planowaną budową budynku biurowego wraz z miejscami parkingowymi oraz infrastrukturą techniczną na działce nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w T. w sąsiedztwie linii kolejowej nr (...) K. - P.

Na wstępie potwierdzić należy dopuszczalność zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanowienia wydanego na podstawie art. 57 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 710) - vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 grudnia 2010 r. sygn. II OW 74/10 dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl)

Zgodnie z art. 53 ww. ustawy usytuowanie budowli, budynków, drzew i krzewów oraz wykonywanie robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowych, bocznic kolejowych i przejazdów kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego (ust. 1). Budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m, z zastrzeżeniem ust. 4 (ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 2, dla budynków mieszkalnych, szpitali, domów opieki społecznej, obiektów rekreacyjno-sportowych, budynków związanych z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży powinny być zwiększone, w zależności od przeznaczenia budynku, w celu zachowania norm dopuszczalnego hałasu w środowisku, określonych w odrębnych przepisach (ust. 3). Przepisu ust. 2 nie stosuje się jednak do budynków i budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej oraz do obsługi przewozu osób i rzeczy (ust. 4).

W art. 54 ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw transportu, w porozumieniu ze wskazanymi ministrami, do określenia, w drodze rozporządzenia wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej (...) biorąc pod uwagę zapewnienie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Wymagania te określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. (pub. jak wcześniej wskazano), które stanowi między innymi, że roboty ziemne mogą być wykonywane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy obszaru kolejowego, z zastrzeżeniem ust. 2 (§ 4 ust. 1) oraz że wykonywanie robót ziemnych w odległości od 4 do 20 m od granicy obszaru kolejowego powinno być każdorazowo uzgadniane z zarządcą infrastruktury (§ 4 ust. 3).

Możliwość odstępstwa od reguł ustanowionych w ww. przepisach ustawodawca przewidział wprost w art. 57 ust. 1 u.t.k., zgodnie z którym w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od warunków usytuowania budynków i budowli określonych w art. 53 oraz wykonywania robót ziemnych określonych na podstawie art. 54. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu (ust. 1). Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy (ust. 2).

Powołany przepis zawiera szczególną, w stosunku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) regulację trybu udzielenia zezwolenia na odstępstwo od warunków technicznych - zgodnie z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osób starszych, oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Zgodnie z art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno-budowlane, w drodze postanowienia udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo. Porównując ten przepis z art. 57 ustawy o transporcie kolejowym należy dojść do wniosku, że stanowi on lex specialis wobec art. 9 Prawa budowlanego - oba przepisy mają rangę ustawową, ustawa o transporcie kolejowym weszła w życie później niż ustawa Prawo budowlane i oba przepisy regulują analogiczny przedmiot, ale w różnym jego "uszczegółowieniu". Oba przepisy posługują się też konstrukcją szczególnie uzasadnionego przypadku, dlatego w odniesieniu do art. 57 ust. 1 u.t.k. zachowują aktualność poglądy na tę konstrukcję ukształtowane na gruncie art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego. "Przypadek szczególnie uzasadniony", zarówno w kontekście art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, jak i art. 57 ust. 1 u.t.k., rozumieć należy zatem jako klauzulę generalną, której treść powinna być ustalona przez organ w procesie interpretacji dokonywanej na gruncie danego stanu faktycznego. Dotyczy on takich stanów faktycznych, w których z uwagi na różnego rodzaju szczególnie ważne okoliczności, nie jest możliwe zastosowanie ogólnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Organ stosujący prawo ma obowiązek ocenić cały materiał dowodowy, w szczególności rozważyć takie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie jak treść przepisu techniczno-budowlanego, od którego ma być udzielone odstępstwo, istniejące warunki odnoszące się do nieruchomości, której dotyczą roboty budowlane, stan zagospodarowania tej nieruchomości i nieruchomości sąsiednich, a w świetle zasad wiedzy technicznej także warunki proponowanych rozwiązań (vide wyrok WSA w Opolu z 14 marca 2019 r., sygn. II SA/Op 35/19; wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1353/17, dostępne jw.).

Analizując treść zaskarżonego postanowienia w kontekście powyższych uwag Sąd stwierdził, że organ zasadniczo w ogóle nie zbadał istnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, pomijając w swoich rozważaniach wyżej wymienione kwestie kształtujące stan faktyczny sprawy. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o art. 57 ust. 1 u.t.k. nie wyjaśnił zatem okoliczności rzutującej na możliwość zastosowania tego przepisu, nie wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie w sytuacji faktycznej rozpoznawanej sprawy taki przypadek nie występuje. Na próżno szukać w motywach zaskarżonego postanowienia analizy tego, jak określone przez inwestora parametry zamierzonego przedsięwzięcia wpłyną na zagospodarowanie terenu sąsiadującego z terenem, na którym występuje infrastruktura kolejowa, jakie przepisane warunki sytuowania obiektów w sąsiedztwie takie terenu zostałyby naruszone oraz w jakim zakresie, i wreszcie - czy przedsięwzięcie wywoła takie niedozwolone skutki, jakie ustawodawca zastrzega w art. 57 ust. 1 u.t.k. W konsekwencji uznać należy, że organ nie rozpoznał sprawy co do jej istoty, co stanowi o istotnym naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 - dalej "k.p.a.")

Ponadto wytknąć organowi należy, że zasadniczo nie odniósł się on do uzyskanej pozytywnej opinii co do możliwości realizacji zamierzonej inwestycji, wydanej przez zarządcę linii kolejowej, w sąsiedztwie której realizowana miała być inwestycja. Zgodnie z art. 57 ust. 2 u.t.k. właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo po uzyskaniu opinii właściwego zarządcy (zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.k., zarządcą jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową na zasadach określonych w ustawie, przy czym funkcje zarządcy infrastruktury kolejowej lub jej części mogą wykonywać różne podmioty - przyp. Sądu). Sąd podziela stanowisko wyrażone w cytowanym już postanowieniu NSA o sygn. II OW 74/10, że skoro ustawodawca powierzył zarządcom infrastruktury kolejowej wyrażanie opinii dotyczącej udzielenia zgody na odstępstwo od warunków określonych w art. 53 ustawy o transporcie kolejowym, zaś organem orzekającym w tym przedmiocie jest organ administracji publicznej - organ architektoniczno-budowlany, to powyższa opinia jest wyrażana w trybie określonym art. 106 k.p.a. Zarządca infrastruktury, niezależnie od tego jakie są jego zasadnicze zadania i jak jest organizacyjnie usytuowany, w zakresie wyrażania opinii niezbędnej do wyrażenia zgody na odstępstwo, z woli ustawodawcy pełni publiczną funkcję administracyjną, zaś działanie na podstawie art. 106 k.p.a. jest formą współdziałania w określonym zakresie pomiędzy dwoma podmiotami, z których jeden jest umiejscowiony w systemie organów administracji publicznej, drugi zaś (zarządca infrastruktury), wykonuje poza własnymi zasadniczymi obowiązkami, również zadania powierzone ustawą z zakresu prawa administracyjnego publicznego (wyrażenie opinii co do zasadności wniosku o odstępstwo).

W konsekwencji stwierdzić należy, że o ile opinia w najmniejszym stopniu ogranicza swobody organu prowadzącego postępowanie główne, będąc dla tego organu niewiążącym elementem materiału dowodowego (vide: teza druga uchwały składu pięciu sędziów NSA z 18 września 1995 r., VI SA 10/95, ONSA 1995, Nr 4, poz. 152; teza pierwsza wyroku NSA z 13 października 1997 r., II SA 203/97, ONSA 1998, Nr 4, poz. 120; wyrok NSA z 2 grudnia 1999 r., II SA 1001/99, LEX nr 46805), to jednak w sytuacji powzięcia rozstrzygnięcia negatywnego, pomimo opinii pozytywnej organu współdziałającego, organ prowadzący postępowanie główne powinien wyjaśnić w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, jakie okoliczności zaważyły na takim, a nie innym (odmiennym od zapatrywania organu współdziałającego) załatwieniu sprawy. Opinia organu współdziałającego jest jednym z dowodów, przy czym ma ona walor zbliżony do opinii biegłego, jako wypowiedź wyspecjalizowanego podmiotu dysponującego wiadomościami specjalnymi (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1585/19 - dostępny jw.), tyle że na temat będący jednocześnie przedmiotem rozstrzygnięcia organu prowadzącego postępowanie główne, zamykający się w pytaniu, czy zamierzona inwestycja negatywnie wpłynie na działanie urządzeń infrastruktury kolejowej i bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Organ nie mógł zatem poprzestać na przytoczeniu wniosku opinii lecz powinien rozważyć argumenty zawarte w opinii i dokonać ich swobodnej oceny (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 października 1997 r., sygn. akt II SA 203/97, dostępny jw.), ocena ta winna z kolei znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił, dlaczego uzyskaną opinię PKP Polskich Linii Kolejowych S.A. (która potwierdziła zresztą wcześniej uzyskane przez skarżącą spółkę stanowisko tego podmiotu o braku zastrzeżeń wobec zamierzonej inwestycji - k. 3 akt adm.) uznał za niemającą wpływu na końcową treść rozstrzygnięcia. Zauważyć należy, że w opinii tej bezpośrednio odniesiono się do warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 u.t.k. - organ opiniujący jasno stwierdził, że realizacja przedmiotowego zamierzenia nie zagraża życiu ludzi, bezpieczeństwu mienia oraz bezpieczeństwu i prawidłowości ruchu kolejowego, a także nie zakłóci działania urządzeń służących do prowadzenia ruchu kolejowego. Okoliczność ta, mimo że decydująca (wespół ze stwierdzeniem "szczególnie uzasadnionego przypadku") o możliwości zastosowania odstępstw z art. 57 u.t.k., podobnie jak w przypadku analizy przesłanki z jego ustępu 1, została w sprawie przemilczana i pominięta.

Końcowo odnieść należy się do stanowiska organu, jakoby negatywne rozstrzygnięcie sprawy z wniosku skarżącej uzasadnione było powołanym przez organ zapisem właściwego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustanowionego uchwałą Rady Miasta Torunia z dnia 4 grudnia 2003 r., nr 276/03 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Torunia dotyczącej obszaru oznaczonego symbolem O11KK, położonego wzdłuż torów kolejowych między ulicą Kujawską, ul. Dybowską a ul. Podgórską (publ. Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z dnia 17 lutego 2004 r., Nr 16, poz. 170). Stosownie do § 4 ust. 3 pkt 2 ww. planu dla terenu oznaczonego symbolem O11bKK (a więc terenu obejmującego swym obszarem teren spornej inwestycji) ustala się obowiązek zachowania wymaganych odległości od istniejących linii kolejowych znaczenia państwowego oraz warunków sytuowania wynikających z obowiązujących przepisów szczególnych dla planowanych budynków, budowli, drzew, krzewów i wykonywania robót ziemnych. Sąd podziela argumentację skargi, że organ nieprawidłowo wywiódł z powyższego zapisu planu ogólny i bezwzględny zakaz odstępstw od zasad o warunków sytuowania obiektów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej, stosując taką wykładnię art. 57 i § 4 ust. 3 pkt 2 planu, która w istocie deroguje przywołany przepis ustawowy. Zauważyć należy, że komentowany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odwołuje się do obowiązujących przepisów szczególnych dla planowanych obiektów. Regulacje szczególne, jak wcześniej wskazano, zawarte zostały w ustawie o transporcie kolejowym i właściwym rozporządzeniu, a więc ich zakres obejmuje zarówno przywołane wytyczne dotyczące sytuowania obiektów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej określone w art. 53 u.t.k. i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia, jak również art. 57 przewidujący odstępstwo od tych reguł. Nie jest zatem tak, jak wywiódł organ, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nakazuje zachowanie odległości wynikających z przywołanej ustawy i rozporządzenia, to jedocześnie wyłączona zostaje możliwość stosowania odstępstw od obowiązku zachowania tych odległości z racji na szczególnie uzasadnione przypadki. O ile zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, to jednak ocena, czy dany obiekt spełnia wymagania określone w warunkach technicznych, należy do organu architektoniczno-budowlanego, do tego organu należy też rozstrzygnięcie, czy z uwagi na specyficzne okoliczności faktyczne w danym przypadku można odstąpić od tych warunków technicznych (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 498/19, i cytowany tam wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2134/16 - dostępne jw.). Niedopuszczalna jest więc taka interpretacja regulacji aktu prawa miejscowego, która prowadzi do wykładni sprzecznej z przepisem ustawowym, tj. wykładni skutkującej wyłączeniem możliwości stosowania tego przepisu. Wskazać należy, że kwestia legalności przywołanego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, albowiem nie tego dotyczy przedmiot rozpoznawanej sprawy. Prawidłowa wykładnia tego zapisu, poczyniona w kontekście systemowym całego przywołanego aktu prawa miejscowego i u.t.k. wraz z jej aktem wykonawczym, jest jednak decydująca dla możliwości zastosowania w sytuacjach faktycznych objętych obszarem obowiązywania przedmiotowego planu miejscowego spornego art. 57 u.t.k. Powtórnie i konkludująco stwierdzić zatem należy, że wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ rozszerzył właściwe zakazy ponad ich zakres ustanowiony aktem rangi ustawowej, co bez wątpienia nie było dopuszczalne i ograniczyło skarżącą spółkę w uprawnieniu do uznania wobec niej odstępstwa z art. 57 u.t.k. Niejako "zasłaniając się" zapisem aktu prawa miejscowego organ uchylił się od rozpoznania - co do istoty - sprawy skarżącej, poprzez zaniechanie analizy właściwych, ustawowych przesłanek dopuszczalności w zastanych okolicznościach faktycznych zgody na odstępstwo (co wyjaśniono we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ administracyjny dopuścił się zarzucanych mu naruszeń przepisów materialnych w postaci art. 53 ust. 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że wywodzone z nich reguły sytuowania obiektów w sąsiedztwie infrastruktury kolejowej mają bezwzględne zastosowanie wobec zamierzenia inwestycyjnego skarżącej spółki, pomimo zgłoszenia przez nią uprawnienia do odstępstwa od tych reguł na podstawie art. 57 ust. 1 i 2 u.t.k. Naruszenie art. 57 u.t.k. polegało na jego nieprawidłowym zastosowaniu, z pominięciem wyczerpującej analizy wystąpienia przesłanek warunkujących jego zastosowanie. Wadliwość przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego skutkowała naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wady uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, tj. niewyjaśnienie, które okoliczności prawne i faktyczne organ uznał za uniemożliwiające wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie zgody na sporne odstępstwo, doprowadziły do naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu - zbada zatem wnikliwie, w odniesieniu do konkretnej inwestycji, usytuowanej na konkretnej nieruchomości, zakresu i rozmiaru planowanych odstępstw - wystąpienie przesłanek warunkujących możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącej, określonych w art. 57 ust. 1 i 2 u.t.k. Poczynione ustalenia, wraz z ich oceną, zostaną wyjaśnione w uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec tego Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 1077 zł (wpis sądowy- 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, wynagrodzenie radcy prawnego - 960 zł).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.