Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008037

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 25 listopada 2015 r.
II SA/Bd 1067/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Brzezińska.

Sędziowie WSA: Jerzy Bortkiewicz, Małgorzata Włodarska (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi N. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (...) lutego 2015 r., nr (...), działający z upoważnienia Marszałka Województwa (...) Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych Regionalnego Centrum Rozwoju Społecznego w T. uznał, iż nienależne świadczenia rodzinne wypłacone N. S. (skarżącej), przyznane za okres zasiłkowy 2011/2012, od 1 listopada 2011 r. do 30 czerwca 2012 r. w formie zasiłku rodzinnego - na K. S., w kwocie 68,00 zł miesięcznie - oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia się dziecka - na K. S. w kwocie 1000 zł jednorazowo - wypłacone na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) października 2011 r. nr (...) łącznie w wysokości 1544,00 zł podlegają zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami, naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty na rachunek bankowy wskazany przez MGOPS w S. Powyższa decyzja została doręczona w dniu 16 lutego 2015 r., a jej odbiór został potwierdzony przez dorosłego domownika - L. J.

W dniu 21 maja 2015 r. do Regionalnego Centrum Rozwoju Społecznego w T. wpłynęło odwołanie skarżącej od powyższej decyzji, które organ I instancji przekazał następnie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu (data wpływu - 26 maja 2015 r.). Skarżąca podniosła, iż uznanie pobranych przez nią świadczeń za nienależne było wynikiem błędnych ustaleń organu, a ona sama nie jest w stanie uiścić żądanej kwoty z racji na trudną sytuację majątkową.

Postanowieniem z dnia (...) lipca 2015 r., nr (...), Samorządowe Kolegium odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej: "k.p.a." - odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stwierdził, że w niniejszej sprawie decyzję doręczono skarżącej 16 lutego 2015 r., a więc termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 2 marca 2015 r.; skarżąca wniosła odwołanie po upływie 3 miesięcy od daty doręczenia decyzji i nie połączyła odwołania z wnioskiem o przywrócenie terminu. Powyższe okoliczności, w ocenie SKO, uzasadniały powzięcie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a.

Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. N. S. zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., podnosząc, że decyzję organu I instancji odebrał brat skarżącej, który następnie wyjechał za granicę "na jakiś czas" i dopiero po powrocie przekazał jej przesyłkę. Skarżąca wskazała, iż w jej mniemaniu nie było już sensu składać odwołania od decyzji, albowiem otrzymała ona następną przesyłkę od organu w sprawie nienależnie pobranych świadczeń. W dalszej części skargi skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja lub postanowienie może być uchylone tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż kontrolowany akt organu administracji publicznej wydany został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego, w konsekwencji czego wniesioną skargę uznać trzeba za bezpodstawną i zasługującą tym samym na oddalenie.

Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu. Zgodnie bowiem z art. 129 k.p.a. odwołanie należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, przy czym przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym doręczono decyzję (art. 57 § 1 k.p.a.).

Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zasadą jest, że pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się adresatowi w mieszkaniu osobiście, względnie - w przypadku nieobecności - dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 42 k.p.a. i art. 43 k.p.a.). Popierając w całości ugruntowany pogląd orzecznictwa w analogicznych sprawach stwierdzić przyjdzie, iż okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem i nie oddała pisma adresatowi, nie ma wpływu na skuteczność doręczenia oraz nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania. Określony w art. 43 sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako domownik adresata, i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi oraz że pismo to zostało mu doręczone. Podjęcie pism przez dorosłego domownika oraz złożenie podpisu na potwierdzeniu odbioru spełnia więc przesłanki art. 43 k.p.a. (vide: wyrok NSA w Łodzi z dnia 12 lutego 1997 r., I SA/Łd 163/96, LEX nr 29034; wyrok NSA z dnia 14 marca 2007 r., II GSK 315/06, LEX nr 321253; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., II SA/Wa 397/08, LEX nr 516102).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić przyjdzie, iż podnoszona przez skarżącą okoliczność odebrania zaadresowanej do niej przesyłki zawierającej decyzję pierwszoinstancyjną przez jej brata, który, nie przekazawszy listu skarżącej, wyjechał następnie za granicę, nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Jak wynika z akt sprawy, decyzję odebrał brat skarżącej L. J. w dniu 16 lutego 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru załączone do akt administracyjnych sprawy) - decyzja ta została więc skutecznie skarżącej doręczona. W związku z tym ustawowy czternastodniowy termin na wniesienie odwołania upływał z dniem 2 marca 2015 r. Odwołanie skarżącej wpłynęło zaś do organu I instancji w dniu 21 maja 2015 r., a więc ponad 2,5 miesiąca po upływie ustawowego terminu. Stwierdzić zatem przyjdzie, iż organ, będąc do tego zobowiązanym dyspozycją art. 134 k.p.a., prawidłowo powziął zaskarżone postanowienie.

Wyjaśnić ponadto należy, iż przedmiotem niniejszej kontroli sądowej jest jedynie postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania - wynika to z zaznaczonej na wstępie niniejszych rozważań prawnych zasady związania sądu granicami sprawy. W związku z tym Sąd nie badał podniesionych w skardze zarzutów dotyczących prawidłowości rozstrzygnięcia nakładającego na skarżącą obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń, a tym bardziej poprzedzającej to rozstrzygnięcie decyzji w sprawie uznania pobranych przez skarżącą świadczeń za świadczenia pobrane nienależnie.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w sposób skutkujący koniecznością jego uchylenia albo stwierdzenia nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.