Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2705647

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy
z dnia 29 stycznia 2019 r.
II SA/Bd 1043/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.).

Sędziowie WSA: Joanna Brzezińska, Leszek Tyliński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. S. i R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości

1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy (...) z (...) kwietnia 2018 r. nr (...)

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem Wójta Gminy S. z dnia (...) kwietnia 2018 r. znak: (...). negatywnie zaopiniowano projekt podziału nieruchomości położonej w S., obręb S., stanowiącej działkę nr (...) o pow. 1,0000 ha, będącej własnością A. S. i R. S.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego Uchwałą Nr (...) Rady Gminy S. z dnia (...) września 2007 r. w sprawie miejscowego planu podarowania przestrzennego terenu części wsi S. (Dz. Urz. Woj. K.-P. z dnia (...) stycznia 2008 r., nr (...), poz. 58), dzielona działka nr (...) wchodzi w obszar funkcjonalny oznaczony symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej oraz AKDw7 - przeznaczony na cele drogi wewnętrznej. Dalej organ przytoczył treść § 6 ust. 11 uchwały.

Następnie podał, że przeprowadzona analiza zgłoszonego projektu podziału działki nr (...) prowadzi do wniosku, że narusza on ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Granice projektowanych do wydzielenia działek nie pokrywają się ze wskazanymi na rysunku planu liniami podziału terenu o tym samym przeznaczeniu. Przepis § 6 ust. 11 pkt 2 w przedmiocie wtórnych podziałów dotyczy zaś wyłącznie terenów, na których rysunek planu nie wskazuje linii podziału wewnętrznego.

A. S. i R. S. złożyli zażalenie na to postanowienie. Podnieśli, że przedstawiając propozycję wstępnego projektu podziału kierowali się przepisem § 6 ust. 11 pkt 2. u chwały, przewidującym wtórny podział działek o szerokości frontowej powyżej 40 m, pod warunkiem, że szerokość frontowa działki nie może być mniejsza niż 20 m, a powierzchnia nowo wydzielonej działki nie mniejsza niż 800 m˛. W przepisie tym nie jest wyszczególnione, że dotyczy on wyłącznie terenów na których rysunek planu nie wskazuje linii podziału wewnętrznego.

Dalej strony podkreśliły, że kierowały się również przepisem art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z którego wynika, że występuje zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli dotyczy ona zgodności zarówno w przeznaczeniu terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Przedłożona propozycja podziału gruntu nie narusza planu w zakresie przeznaczenia terenu i daje możliwość zagospodarowania wydzielonych działek. Proponowany podział działek powyżej 2000 m˛ nie daje możliwości sprzedaży, a co za tym idzie nie daje możliwości zagospodarowania tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe. Dodatkowo, wyznaczone na planie linie nie obejmują całej powierzchni gruntu, a pozostała mała część ziemi, nie spełnia warunków zabudowy. Obecnie działki o większych powierzchniach nie znajdują nabywców i nie spełniają oczekiwań społecznych. Łączy się to z wysokimi kosztami nabycia gruntu i zagospodarowania jak również z wysokim kosztem związanym z odrolnieniem znacznej części działki jak i dużymi kosztami oraz pracochłonnością w utrzymaniu części rekreacyjnej tak dużego terenu.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego Nr (...) z dnia (...) lipca 2018 r. utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy S. z dnia (...) kwietnia 2018 r. znak: (...).

Podziały nieruchomości uregulowane są w przepisach Działu III, Rozdziału 1 ustawy (...) sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.

Dla terenu objętego wnioskiem, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty Uchwałą Nr (...) Rady Gminy S. z dnia (...) września 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi S. (Dz. Urz. Woj. K.-P. z dnia (...) stycznia 2007 r., nr (...), poz. 58). Zgodnie z jego ustaleniami dzielona działka nr (...) wchodzi w obszar funkcjonalny oznaczony symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej oraz AKDw7 -przeznaczony na cele drogi wewnętrznej.

W § 6 ust. 11 określono szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości. Punkty 1 i 2 stanowią:

- podziału na działki budowlane dokonać można wyłącznie zgodnie z liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania oraz zgodnie z zasadami podziału wewnętrznego terenów o tym samym przeznaczeniu;

- obowiązuje zakaz wtórnych podziałów geodezyjnych wydzielonych działek, z wyjątkiem działek o szerokości frontowej powyżej 40 m, pod warunkiem, że szerokość frontowa działki nie może być mniejsza niż 20 m, a powierzchnia nowo wydzielonej działki nie mniej niż 800 m˛.

- dopuszcza się możliwość łączenia projektowanych działek budowlanych w większe nieruchomości gruntowe funkcjonujące jako jedna działka budowlana.

W niniejszej sprawie właściciele nieruchomości wystąpili o jej podział. Zastosowanie ma tu zatem punkt 1 przytoczonego ust. 11. Jest to bowiem podział pierwotny nieruchomości na działki przeznaczone pod zabudowę.

Punkt 2 ust. 11 mówi o podziale wtórnym wydzielonych działek, a zatem działek już istniejących, które posiadają szerokość frontową powyżej 40 m. Zapis ten nie daje możliwości dokonania podziału niezgodnego z liniami zaznaczonymi na części graficznej planu. Umożliwia on tylko podział wydzielonych już działek o dużej powierzchni na mniejsze.

Odnosząc się do kwestii podniesionych w zażaleniu, a dotyczących trudności w znalezieniu nabywców na działki o powierzchni powyżej 2000 m˛, należy stwierdzić, że niewątpliwie mniejsze działki są lepiej postrzegane na rynku i można je sprzedać za bardziej korzystną cenę. Kwestie te powinny być jednak brane pod uwagę na etapie opracowywania planu miejscowego.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wywiodły strony podtrzymując dotychczasowe zarzuty i wnioski.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

Zasady podziału nieruchomości regulują przepisy Działu III, Rozdział 1 (art. 92-100) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.), dalej "u.g.n.". Zgodnie z art. 93 ust. 1 zd. 1 tej ustawy, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Z art. 93 ust. 4 u.g.n. wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 93 ust. 5 u.g.n.).

W art. 95 u.g.n., określono przypadki możliwego podziału nieruchomości, niezależnie od ustaleń planu miejscowego W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żaden z wymienionych w tym przepisie przypadków.

Wskazanie w art. 93 ust. 2 u.g.n., że zgodność z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, w zasadzie określa treść i znaczenie kryterium podziału polegające na badaniu zgodności z planem miejscowym oznacza bowiem, że przy zatwierdzaniu projektu podziału organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu, a także czy podział służy temu przeznaczeniu. Dodatkowym kryterium dopuszczalności zatwierdzenia podziału z punktu widzenia jego zgodności z planem jest konieczność badania możliwości przyszłego zagospodarowania nowo utworzonych działek, właśnie zgodnie z celem i przeznaczeniem nieruchomości w planie miejscowym. To są więc wyznaczniki oceny zgodności w ustaleniami planu - czy proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału (tak: G. Bieniek i inni w Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007, wyd. 2, str. 354 i nast.).

Z rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że planowana do podziału działka nr (...) znajduje się na terenie, na którym prawodawca gminny przewidział zabudowę mieszkaniową wraz z drogą wewnętrzną (AKDw7). Przedłożony do zaopiniowania projekt podziału nieruchomości uwzględnia drogę wewnętrzną i podział zgodny z przeznaczeniem funkcjonalnym lecz niezgodny z wyznaczonymi liniami podziału wewnętrznego. Powstałe w wyniku proponowanego podziału działki nie są wydzielone zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie.

Obowiązek określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Dopuszczalne jest przy tym ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji (tzw. wielofunkcyjność terenu) w sposób alternatywny lub uzupełniający tak, aby nie wykluczały się one wzajemnie, a były uzasadnione specyfiką terenu czy preferencjami lokalnej społeczności. Z tego też względu konieczne jest określenie linii rozgraniczających, które w sytuacji przyjętej wielofunkcyjności terenu pozwolą w sposób niebudzący wątpliwości odczytać sposób zagospodarowania terenu. Konieczność ustalenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a ponadto ich oznaczenia wynika również z treści § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jak i przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wskazuje zatem, iż dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa również takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne" (wyrok NSA z 24 września 2013 r., II OSK 2478/12 za wyrokami NSA z 9 listopada 2011 r., II OSK 1962/11 oraz z 23 lutego 2012 r., II OSK 2551/11).

W rozpoznawanej mamy do czynienia z terenem o tożsamym przeznaczeniu lecz doszło do sytuacji, że ustalone liniami wewnętrznego podziału działki wyznaczają działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym - a konkretnie chodzi o działkę (powstałą po podziale) graniczącą z działką 180. W ramach tego podziału uzyskała ona kształt trapezu i nie jest możliwe wykorzystanie jej na cele zabudowy mieszkaniowej z uwagi na jej powierzchnię.

Jak wskazują skarżący, linie podziału wewnętrznego poprowadzono w załączniku graficznym w taki sposób, że nie ma możliwości dokonania podziału nieruchomości skarżących, składającej się z działki ewidencyjnej numer (...), w sposób określony tymi liniami, bez jednoczesnego podziału nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną numer (...), której właścicielami są osoby trzecie.

Opinia o zgodności podziału nieruchomości powinna opierać się na ustaleniach celu podziału oraz zamierzeń, co do dalszego zagospodarowania wydzielonych działek tak, by powstałe jednostki geodezyjne nie stały w sprzeczności z możliwością racjonalnego wykorzystania.

Nie jest jednak prawnie dopuszczalne dokonywanie takiego podziału ewidencyjnego nieruchomości, w wyniku którego powstaną działki gruntu niemożliwe do samodzielnego zagospodarowania na cele określone w planie miejscowym (zob. A.Jaworski, A.Prusaczyk. A Tułodziecki, M.Wolanin: Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2009, s. 467 in.).

Linie podziału wewnętrznego wyznaczane na załączonej do zaskarżonej uchwały mapie to linie podziału dokonywanego w ramach wykonania planu miejscowego.

Należy jednak podkreślić, że plan nie jest częścią procedury podziału. Rola miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dokonywaniu podziału działek jest ograniczona do wyznaczenia przeznaczenia części terytorium gminy a zadaniem organu jest badanie zgodności w tym zakresie. Ustawodawca przewidział możliwość określenia zasad podziału ale zasady podziału to przykładowo określenie minimalnej powierzchni działki, określenie maksymalnej powierzchni działki, kształt działki. Zawarty w uchwale podział liniami wewnętrznymi nie stanowi zasady podziału lecz ingeruje w kompetencje organu w zakresie prowadzenia procedury podziału. Także stwierdzony w punkcie 2 § 6 ust. 11 uchwały Rady Gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zapis o treści: "obowiązuje zakaz wtórnych podziałów działek" nie może być uznany za zasadę podziału działek. Zakaz podziału działek nie jest "zasadą podziału".

Wobec tego linie podziału wewnętrznego, które nie realizują warunków i celu określonego w ustawie nie mogą determinować opinii co do podziału nieruchomości skarżących, albowiem nie mają one znaczenia dla sprawy podziału nieruchomości.

Niewątpliwie zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie. Tym samym, w zasadzie brak jest możliwości kwestionowania ustaleń planu. W przypadku jednak takim jak w opisanej sprawie należy dokonać wykładni planu, która pozwoli na zachowanie zgodności z ustawą o gospodarce nieruchomościami procedury podziałowej a jednocześnie pozwoli na takie rozumienie przepisów planu, które doprowadzą do usunięcia zaistniałych sprzeczności.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Z art. 6 u.p.z.p. wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Należy zatem wyprowadzić klauzulę interpretacyjną, że ograniczenia prawa własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco i niezgodnie z aktem wyższego rzędu.

Należy też mieć na uwadze, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym. Niewątpliwie ewidencyjny podział nieruchomości pełni rolę służebną wobec planu miejscowego i musi być zgodny zarówno z częścią graficzną, jak i z częścią tekstową planu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. I SA/Wa 1918/04, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; Ewa Bończak - Kucharczyk. Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, System Informacji Prawnej LEX oraz Marian Wolanin "Podziały i scalenia nieruchomości' Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2011). Organ zobowiązany jest jednak do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2012 r., sygn. II SA/Łd 834/12).

Podział geodezyjny musi więc uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego w taki sposób, aby przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie.

Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym a jeśli nie to doprowadzić do niesprzecznej interpretacji planu zgodnie z aktami wyższego rzędu. Ocena ta dotyczy oczywiście całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału.

Organy obu instancji orzekły w niniejszej sprawie, negatywnie opiniując projekt podziału nieruchomości, jako niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznając, że podział musi przebiegać według pokazanych na rysunku planu linii podziału wewnętrznego jako zasada podziału (§ 6 ust. 11 planu) nie poddając żadnej analizie zarzutu o braku możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu - działek wyznaczonych liniami podziału wewnętrznego (dz. sąsiadująca z dz. 180). Organ zobowiązany jest jednak do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem. (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 października 2012 r. II SA/Łd 834/12 LEX nr 1235556).

Z legendy zamieszczonej na załączniku graficznym wynikają linie rozgraniczające tereny o różnych sposobach przeznaczenia oraz linie podziału wewnętrznego a w ust. 11 § 6 uchwały postanowiono, że podział terenu nastąpi, zgodnie z zasadami podziału wewnętrznego. Wstępny projekt podziału przedstawiony przez skarżącego nie jest zgodny z określonymi w planie liniami podziału wewnętrznego. Z analizy części graficznej planu wynika, w jaki sposób podział na poszczególnych obszarach może zostać przeprowadzony - w ramach realizacji postanowień planu. Stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym integralną częścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Zatem przy wykładni treści planu należy łącznie analizować zarówno tekst planu, jak i rysunek planu. Przeprowadzona analiza części graficznej planu pozwala stwierdzić, iż na terenach oznaczonych symbolem A28MN - przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej wspomniane linie podziału wewnętrznego wyznaczają możliwość podziału poszczególnych jednostek bilansowych na działki.

Należy mieć jednakże na uwadze, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości miałyby powstać działki, które mają co prawda przewidzianą w planie funkcję, ale każdej z nich nie da się zagospodarować zgodnie z tą funkcją w przewidziany w planie miejscowym sposób, to podział nie będzie spełniał warunku zgodności z planem miejscowym.

Dokonując wykładni planu organ powinien mieć na uwadze, że w planie nie dokonuje się podziału nieruchomości lecz określa zasady tego podziału. Plan stanowiący wzorzec oceny w zakresie zasad podziału w zasadzie ich nie określa. Konieczne jest jednak stanowisko organu w tym przedmiocie. Organy nie oceniły planu w zakresie możliwych jego interpretacji z tego właśnie punktu widzenia.

Organy powinny jednak przede wszystkim ocenić czy proponowany podział uwzględnia przeznaczenie terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek zgodnie z planem i czy daje on gwarancję, że ustalenia miejscowego planu zostaną w pełni zrealizowane oraz czy plan w ogóle określa zasady podziału, a skoro nie to określone linie podziału wewnętrznego są wyłącznie liniami orientacyjnymi. Ewentualne przesunięcie linii orientacyjnej w zakresie ustalonym planem, w żadnym razie nie może być traktowane jak zmiana obowiązującego planu miejscowego. Działanie takie, jeśli pozostaje w zgodzie z warunkami jakie wiążą organ w odniesieniu do zaopiniowania projektu podziału nie naruszy prawa. Regulacje dotyczące zasad podziału zawarte uchwale nie wyłączają przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, tylko w istocie określają zasady, jakie należy spełnić dokonując podziału nieruchomości, pozostając w ścisłej relacji z ustaleniami przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest wstępny podział nieruchomości. W sprawie tej Sąd nie może oceniać legalności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lecz w niniejszym przypadku w grę wchodzi interpretacja zapisów tego planu zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.