Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41879

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 25 września 1998 r.
II SA 965/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Drachal.

Sędziowie NSA: J. Rajewska, K. Jarząbek (spr.).

Protokolant: apl. prok. M. Młodawska-Piaseczna.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 21 lipca 1997 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 i art. 158 kpa oraz art. 25 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211) z urzędu stwierdził nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 13 maja 1996 r. orzekającej wobec Pani Jadwigi M. o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia uprawnień emerytalnych z uwagi na rażące naruszenie prawa.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor twierdził, iż z akt wynika, Pani Jadwiga M. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku zarejestrowała się w rejonowym urzędzie pracy w dniu 6 grudnia 1995 r.

W dniu 13 maja 1996 r. zapisano w karcie rejestracyjnej, iż bezrobotna udokumentowała 27-letni staż pracy w tym 16 lat pracy w warunkach szczególnie szkodliwych.

W aktach znajduje się świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach, określające zatrudnienie w ww. warunkach szczególnych w okresie od 23 czerwca 1969 r. do dnia 31 października 1983 r. tj. łącznie 14 lat i 4 miesiące.

W myśl art. 25 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy bezrobotni, którzy nabyli prawo do zasiłku zachowują do niego prawo do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych, jeżeli w okresach wymienionych ust. 3 (łączny okres zatrudnienia 25 lat dla kobiet, 30 lat dla mężczyzn) wykonywali prace uznane w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze przez okres co najmniej 15 lat.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania Pani Jadwigi M. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. z dnia 21 lipca 1997 r. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 13 maja 1996 r. przyznającej odwołującej się prawo do zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia uprawnień emerytalnych, utrzymał wymienioną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielając ocenę prawną i ustalenia faktyczne zawarte w decyzji pierwszej instancji, stwierdził, iż materiały dowodowe przedmiotowej sprawy wskazują, iż Pani Jadwiga M. udokumentowała 27 lat i 7 miesięcy pracy w tym 14 lat i 4 miesiące w szczególnych warunkach (świadectwo wystawione przez Prezesa Zarządu Fabryki "Z." S.A. w S. o wykonywaniu pracy w szczególnych warunkach).

W skardze do Sądu Pani Jadwiga M. prosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji przyznającej jej prawo do zasiłku przedemerytalnego twierdząc, iż w fabryce "Z." była zatrudniona od 1 września 1967 r. do 31 października 1983 r. Początkowo w Zasadniczej Szkole Zawodowej jako pracownik młodociany i odbywała praktykę bezpośrednio w produkcji w warunkach szkodliwych. Łącznie w Fabryce tej przepracowała 16 lat i 2 miesiące i nie wie dlaczego w świadectwie pracy wykazano, że tylko przez 14 lat i 4 miesiące pracowała w warunkach szkodliwych. Obecnie znajduje się w trudnej sytuacji, bowiem na utrzymaniu ma dwoje małoletnich dzieci, a ona i jej mąż są chorzy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu pracy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa, a nie rozstrzyganie merytoryczne sprawy.

Jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Skarżąca Jadwiga M. w dniu 6 grudnia 1995 r. zarejestrowała się w rejonowym urzędzie pracy jako bezrobotna z prawem do zasiłku. Kierownik Rejonowego Urzędu pracy w S. decyzją z dnia 13 maja 1996 r. przyznał jej zasiłek dla bezrobotnych do czasu nabycia uprawnień emerytalnych, przyjmując za podstawę prawną decyzji obowiązujący wówczas przepis art. 25 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211 z późn. zm.). Pani Jadwiga M. posiadała wówczas udokumentowany okres zatrudnienia wynoszący 27 lat i 7 miesięcy w tym 14 lat i 4 miesiące w szczególnych warunkach.

Skarżąca pracę w szczególnych warunkach wykonywała w Fabryce "Z." w S., co zostało potwierdzone świadectwem wykonywania pracy w szczególnych warunkach. W świadectwie tym stwierdzono, że Jadwiga M. była zatrudniona w ww. Fabryce od dnia 1 września 1967 r. do dnia 31 października 1983 r. na stanowiskach wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do Zarządzenia nr 7 Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego z dnia 17 maja 1983 r. w sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach w zakładzie pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego (Dz. Urz. MHiPM Nr 3 poz. 5), w tym okresie:

- od 23 czerwca 1969 r. do dnia 30 czerwca 1973 r. na stanowisku przewijacz kablowy;

- od 1 lipca 1973 r. do 29 lutego 1981 r. na stanowisku oplatacz;

- od 1 marca 1981 r. do 31 października 1983 r. na stanowisku pakowacz.

Na stanowiskach tych pracowała stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Do akt dołączono świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej z dnia 20 czerwca 1969 r., z którego wynika, że skarżąca ukończyła naukę w zasadniczej szkole zawodowej dla pracujących przy Fabryce "Z." w S.

W myśl § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent inwalidzkich dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43) "okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń w wysokości i na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku".

Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że "okresy pracy, o których mowa w ust. 1 stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji".

Dlatego też z ww. świadectwa wynika, że w Fabryce "Z." licząc czas nauki w Szkole Zawodowej oraz okres pracy po jej ukończeniu, skarżąca była zatrudniona przez 16 lat i 2 miesiące w tym przez 14 lat i 4 miesiące w szczególnych warunkach.

W myśl obowiązującego uprzednio art. 25 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy osobie bezrobotnej przysługiwał zasiłek na czas do uzyskania uprawnień emerytalnych jeżeli posiadała odpowiedni staż pracy: dla kobiety co najmniej 25 lat i dla mężczyzny 30 lat - przypadający od dnia rejestracji, jeżeli w okresie tym przez 15 lat wykonywane były prace uznane za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Do powyższego dodać wypada, że przy ustalaniu stosowania przesłanek z art. 25 ust. 4 pkt 2 należało brać pod uwagę całość unormowania zawartego w rozdziale 1 działu III (art. 53-55) ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników i ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 267 z późn. zm.) odnoszącego się do obu kategorii pracowników.

Skoro skarżąca udowodniła okres zatrudnienia w szczególnych warunkach tylko w rozmiarze 14 lat i 4 miesięcy, to tym samym nie spełniała przesłanek określonych w art. 25 ust. 4 pkt 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych na czas do uzyskania praw emerytalnych.

Przyznanie jej zaś tego zasiłku rażąco naruszyło ww. przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i stanowiło przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 13 maja 1996 r.

Z wyżej przytoczonych powodów zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji prawa nie naruszają i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.