Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41860

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 5 maja 1998 r.
II SA 468/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA A. Kuba (spr.).

Sędziowie NSA: K. Jarząbek, J. Rajewska.

Protokolant: L. Kado.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 1303/97 uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa Krajowego Urzędu Pracy z dnia 12 września 1997 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia 19 maja 1997 r. stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w G. z dnia 28 stycznia 1997 r. w sprawie przywrócenia Józefowi P. prawa do zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych - w części dotyczącej wysokości tego zasiłku, począwszy od dnia 1 stycznia 1997 r. wraz z powyższą decyzją organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu organów zatrudnienia orzekających w tej sprawie, że decyzje przyznające bezrobotnemu Józefowi P. zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych rażąco narusza prawo, a w szczególności art. 37j ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., gdyż Józef P. spełniał wszystkie przesłanki przewidziane w cyt. wyżej przepisie art. 37j do przyznania mu zasiłku w wysokości podwyższonej z uwagi na to, że stosunek pracy rozwiązano z nim z przyczyn dotyczących zakładu pracy, a w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zamieszkiwał na terenie gminy uznanej za zagrożoną szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym.

Kwestia daty rozwiązania tego stosunku pracy ze skarżącym jest bez znaczenia dla sprawy.

Nie podzielił Sąd również poglądu organu prezentowanego w zaskarżonej decyzji, iż skoro skarżący w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 1996 r. nie osiągał wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia, to tym samym przysługuje mu tylko zasiłek w wysokości gwarantowanej ustawą, tj. 120% kwoty zasiłku podstawowego (pogląd oparty na treści art. 37j ust. 6 omawianej ustawy).

Pominięto jednak, iż ten ostatni przepis dotyczy wyłącznie sposobu obliczenia zasiłku przedemerytalnego, a nie samego prawa do zasiłku w wysokości 160% kwoty zasiłku.

Przesłanki uzyskania prawa do zasiłku zostały określone w art. 37j ust. 3 ustawy i skarżący te przesłanki spełnia.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy wniósł w dniu 13.03.1998 r. o wznowienie postępowania w sprawie Józefa P., zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 1303/97, powołując się na przepis art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Sporną sprawą jest jedynie wysokość zasiłku przedemerytalnego przysługującego Józefowi P.

Zasiłek przedemerytalny zgodnie z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wynosi co najmniej 120% kwoty zasiłku podstawowego. Podwyższony zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% kwoty zasiłku podstawowego przewidziany jest dla osób spełniających wymogi przewidziane w art. 37j ust. 3-5 ustawy.

Józef P. od 1991 roku był osobą bezrobotną i do dnia 31.12.1996 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, będący osobą uprawnianą do zasiłku do czasu nabycia uprawnień emerytalnych. Tak więc nie spełniał żadnego z ustawowych wymogów.

W innej sprawie o sygn. akt II SA 1288/97 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie identycznej jak sprawa Józefa P., a dotyczącej Edwarda H., wyrokiem z dnia 11 grudnia 1997 r. rozstrzygnął odmiennie niż w skarżonej sprawie oddalając skargę.

Dlatego też skarżony przez Prezesa Krajowego Urzędu Pracy wyrok NSA z 16 grudnia 1997 r. wydany w sprawie Józefa P. jest sprzeczny z brzmieniem przepisów ustawy i w związku z tym powinien być uchylony, a skarga Józefa P. oddalona. Przedmiotowy wyrok mógłby mieć charakter precedensowy i wywołać prawne skutki finansowe dla budżetu Krajowego Urzędu Pracy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 366 ze zm.) w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu może być wznowione postępowanie na wniosek uczestnika postępowania lub z urzędu.

Należy w tej sprawie wyrazić przede wszystkim wątpliwość, czy sprawa zasiłku przedemerytalnego Józefa P. została zakończona prawomocnym orzeczeniem Sądu, skoro zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu pierwszej instancji zostały uchylone wyrokiem z dnia 16 grudnia 1997 r. sygn. akt II SA 1303/97 a sprawa wróciła do organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wprawdzie wyrok powyższy jest prawomocny i ostateczny i od niego nie przysługują zwyczajne środki odwoławcze, ale sprawa jako taka nie jest zakończona i będzie kontynuowana w postępowaniu administracyjnym.

Zatem nie zachodziłaby potrzeba wznowienia postępowania niezakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu.

Gdyby nawet przyjąć, że zgodnie z art. 58 ustawy o NSA Prezes Krajowego Urzędu Pracy mógłby się ubiegać o wznowienie postępowania w sprawie, w której zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego decyzje organu administracji państwowej obu instancji, to i tak powinny zaistnieć podstawy do wznowienia przewidziane w przepisach art. 401-403 kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ustawowych przesłanek do wznowienia postępowania i zresztą Prezes Krajowego Urzędu Pracy nawet nie usiłował sformułować takiej podstawy, która upoważniałaby do wznowienia postępowania.

Wniosek Prezesa Krajowego Urzędu Pracy o wznowienie postępowania opiera się na prezentowaniu odmiennego niż to uczynił Sąd w skarżonym wyroku poglądu w przedmiocie oceny prawnej przesłanek przyznania zasiłku przedemerytalnego w podwyższonej wysokości przewidzianych w przepisie art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.).

Zarzut zawarty we wniosku o wznowienie postępowania naruszenia przez Sąd administracyjny w skarżonym wyroku przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania, co może być jedynie podstawą do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego przez uprawniony podmiot.

Przepisy art. 401-403 kpc wymieniają taksatywnie wszystkie podstawy wznowienia postępowania sądowego, ale wśród nich nie jest wymieniona podstawa na jaką się powołuje Prezes Krajowego Urzędu Pracy, a mianowicie naruszenie prawa materialnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku.

Skoro brak jest w tej sprawie ustawowej podstawy wznowienia postępowania, to należało wniosek o wznowienie postępowania oddalić na podstawie art. 412 § 2 kpc w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.