Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41857

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 maja 1998 r.
II SA 431/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA B. Zdziennicki (spr.).

Sędziowie NSA: E. Kierejczyk, J. Bała.

Protokólant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w N. decyzją z dnia 4 marca 1996 r. przyznał Halinie C. prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 lutego 1996 r.

Po wznowieniu postępowania Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w N. decyzją z dnia 29 września 1997 r. uchylił swoją decyzję z dnia 4 marca 1996 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania Haliny C. bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku.

Halina C. odwołała się od decyzji Kierownika RUP w N. z dnia 29 września 1997 r. do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w N.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy decyzją z dnia 20 listopada 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika RUP w N. z dnia 29 września 1997 r.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w N. postanowieniem z dnia 10 stycznia 1998 r. dokonał sprostowania błędów pisarskich w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 20 listopada 1997 r.

Chodziło o błędne powołanie daty zwarcia umowy zlecenia i zakończenia pracy w ramach wskazanego zlecenia (zamiast "1996" powinno być "1995" oraz zamiast "1997" powinno być "1996" w odpowiednich wierszach uzasadnienia). W uzasadnieniu postanowienia podano, że wskazane błędy pisarskie "powstały przy sporządzaniu czystopisu decyzji przez naciśnięcie niewłaściwego klawisza".

Oczywistość błędów można stwierdzić porównując treść decyzji z aktami sprawy.

Halina C. złożyła zażalenie na postanowienie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w N. z dnia 10 stycznia 1998 r. do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy.

Prezes Krajowego Urzędu Pracy postanowieniem bez daty utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora WUP w N. z dnia 10 stycznia 1998 r. Prezes w uzasadnieniu podał, że z analizy materiału dowodowego i z porównania go z treścią decyzji (jej uzasadnieniem) Dyrektora WUP z 20.XI.1997 r. wynika, że sprostowane błędy pisarskie były oczywistymi omyłkami, a więc sprostowanie nie dotyczyło mylnie ustalonego stanu faktycznego, który był podstawą decyzji Dyrektora WUP z 20.XI.1997 r.

Halina C. zaskarżyła postanowienie Prezesa Krajowego Urzędu Pracy bez daty i utrzymane przez nie w mocy postanowienie Dyrektora WUP w N. z dnia 10 stycznia 1998 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strona skarżąca zarzuciła obu postanowieniom naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębienia zaufania (art. 8 k.p.a.), art. 124 k.p.a. (w zakresie obligatoryjnych składników postanowienia) oraz błędną interpretację art. 113 k.p.a. W tej ostatniej kwestii, zdaniem Haliny C., błędy w uzasadnieniu decyzji Dyrektora WUP w N. z 20.XI.1997 r. nie są błędami pisarskimi, ale są "błędami w ocenie materiału dowodowego mającymi wpływ na treść decyzji". Brakuje też oceny pojęcia "oczywiste omyłki" i nie ma daty wydania zaskarżonej do NSA decyzji Prezesa KUP.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu Pracy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że chodzi o okres umowy zlecenia, której stronę była Halina C. (od odpowiedniego miesiąca "1995 roku" do odpowiedniego miesiąca "1996 roku"). Te daty wynikają zarówno z dokumentów zawartych w aktach sprawy, jak z uzasadnienia decyzji Kierownika RUP z 29 września 1997 r. utrzymanej w mocy przez decyzję z 20.XI.1997 r. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy. Daty te znajdują potwierdzenie także w pismach strony skarżącej zawartych w aktach sprawy. Dyrektor WUP w N. postanowieniem z dnia 10 stycznia 1998 r. dokonał więc sprostowania błędów pisarskich, które zakradły się do uzasadnienia jego decyzji z 20.X.1997 r., a nie poprawiał mylnie ustalonego stanu faktycznego, który był podstawą decyzji. W tej sytuacji zaskarżone do NSA postanowienie nie narusza art. 113 § 1 k.p.a. Stwierdzone uchybienie proceduralne w postaci braku daty w zaskarżonym do NSA postanowieniu nie miało wpływu na wynik sprawy (art. 124 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy z 11 maja 1995 r. o NSA). Sąd nie stwierdził też naruszeń art. 7 i art. 8 k.p.a., które miałyby wpływ na treść zaskarżonego postanowienia i utrzymanego przez nie postanowienia I instancji.

Mając to wszystko na uwadze, należało na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.