Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41855

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 maja 1998 r.
II SA 406/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA B. Zdziennicki (spraw.).

Sędziowie NSA: E. Kierejczyk, J. Bała.

Protokolant: M. Chmielewska.

Uzasadnienie faktyczne

Szczepan B. po raz kolejny zarejestrował się w dniu 20 stycznia 1997 r. w Rejonowym Urzędzie Pracy w S. jako bezrobotny uzyskując prawo do zasiłku od 28 stycznia 1997 r. Zasiłek pobierał przez okres 9 miesięcy, ponieważ od 16 września 1997 r. podjął pracę w ramach robót publicznych. Po przepracowaniu 2 miesięcy ponownie zgłosił się 2 grudnia 1997 r. do Rejonowego Urzędu Pracy. Ponieważ spełniał warunki z art. 25 ust. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 1 stycznia 1998 r. przyznał mu status osoby bezrobotnej i wznowił wypłatę zasiłku na okres uzupełniający.

Szczepan B. miał wyznaczony termin wizyty w Rejonowym Urzędzie Pracy w S. na 12 stycznia 1998 r. Nie stawił się jednak tego dnia w siedzibie urzędu pracy, ani też w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomił o przyczynie swojej nieobecności. Zgłosił się do RUP dopiero 19 stycznia. Szczepan B. przyznał, że niestawiennictwo w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy wynikło z jego pomyłki.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 28 stycznia 1998 r. na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozbawił Szczepana B. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres 3 miesięcy (z dniem 12 stycznia 1998 r.)

Od tej decyzji Szczepan B. złożył odwołanie do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 19 lutego 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 28 stycznia 1998 r.

Szczepan B. zaskarżył decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący raz jeszcze przyznaje, że jego niestawiennictwo w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy wynikło z jego pomyłki. Odwołał się do swojej bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, w której utrata prawa do zasiłku na okres zimowy pozbawia go środków do życia (obarczają go obowiązki wobec trójki nieletnich dzieci, a w jego rejonie zamieszkania nie ma pracy).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego rejonowego urzędu pracy. Obowiązek ten wynika z art. 13 ust. 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. W związku z tym niezgłoszenie się do urzędu pracy i niepowiadomienie w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, zgodnie z art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy powoduje pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Jest poza sporem, że Szczepan B. nie stawił się w siedzibie urzędu pracy w wyznaczonym terminie i w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomił o przyczynie swojej nieobecności. Niezgłoszenie się bezrobotnego w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa, której przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem skarżącego.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.