Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41852

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 25 czerwca 1998 r.
II SA 259/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kisielewicz.

Sędziowie NSA: I. Góraj, A. Kuba (spr.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 stycznia 1998 r. Prezes Krajowego Urzędu Pracy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania Pani Grażyny S. od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. z dnia 24.10.1997 r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w R. z dnia 10 września 1997 r. w sprawie nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez Panią Grażynę S. - utrzymał w mocy powyższą decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Prezes KUP stwierdził, że Pani Grażyna S. od dnia 3.03.1997 r. nabyła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11.03.1997 r. Decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w R. z dnia 10.03.1997 r. ww. bezrobotna utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu podjęcia zatrudnienia w Rejonowym Urzędzie Pracy w R. (jako osoba sprzątająca na 3/4 etatu).

Po okresie 6 miesięcy decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w R. z dnia 10.09.1997 r. Pani Grażyna S. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający do 12 miesięcy w oparciu o przepis art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w R. działając w trybie nadzoru mocą własnej decyzji wydanej w dniu 24.10.1997 r. stwierdził nieważność ww. decyzji Kierownika RUP w R. z dnia 10.09.1997 r. podnosząc w uzasadnieniu, iż decyzja rażąco naruszyła prawo, albowiem o nabyciu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający do 12 miesięcy, w oparciu o art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, może być mowa jedynie w wypadku, gdy osoba bezrobotna podejmie zatrudnienie w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy strona odwołała się do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy, wnosząc o jej uchylenie i jednocześnie ponowne przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Organ odwoławczy zważył, że zgodnie z obowiązującym w dniu rejestracji strony (tj. w dniu 3.03.1997 r.) przepisem art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotny, który w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku szkoleniowego podjął zatrudnienie, ponownie nabywa prawo do zasiłku na okres pomniejszony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.

Pani Grażyna S. podjęła zatrudnienie przed okresem pobierania zasiłku. Tak więc nie było możliwe przyznanie jej zasiłku dla bezrobotnych na okres uzupełniający do 12 miesięcy, gdyż nie zostały spełnione warunki z art. 25 ust. 11 ustawy.

W tej sytuacji stwierdzenie nieważności decyzji RUP z dnia 10.09.1997 r. przyznającej zasiłek dla bezrobotnych w tej sprawie było bezwzględnie konieczne i zgodne z obowiązującym prawem.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grażyna S., wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie zasad współżycia społecznego, ponieważ pozbawia ona skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych tylko dlatego, że, jak wynika z zaskarżonej decyzji, podjęła po raz kolejny pracę w ramach prac interwencyjnych jako sprzątaczka, ale o jeden dzień za wcześnie.

Skarżąca nabyła prawo do zasiłku od dnia 11 marca 1997 r., z którego nie skorzystała, ponieważ ponownie podjęła pracę w ramach prac publicznych przy zapewnieniu, że zasiłek będzie jej przysługiwał. Uważa ona, że prawo do zasiłku nabyła przed zmianą ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujące do dnia 1 lipca 1997 r. i powinna skorzystać z prawa nabytego w dniu 10 marca 1997 r. z uwagi na fakt, iż przepisy wówczas obowiązujące były dla niej korzystniejsze.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu Pracy wnosił o jej oddalenie, gdyż nie zostało naruszone obowiązujące prawo w przedmiotowej decyzji.

Podtrzymał swoje stanowisko, że skarżąca nie spełniła warunków do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującego w dniu rejestracji tj. 3.03.1997 r.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Organy administracji zatrudnienia miały bowiem podstawę do stwierdzenia w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w R. z dnia 10.09.1997 r. podjętej z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie przepisu art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity Dz. U. 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.). Niewątpliwie podstawą prawną zakwestionowanej w trybie nadzwyczajnym ostatecznej decyzji administracyjnej o nabyciu przez skarżącą prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11.09.1997 r. stanowił przepis art. 25 ust. 11 cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Zgodnie z treścią tego przepisu wg brzmienia obowiązującego do 1 lipca 1997 r., czyli w czasie zarejestrowania się przez skarżącą po raz pierwszy w Rejonowym Urzędzie Pracy, tj. 3 marca 1997 r., bezrobotny, który w okresie pobierania zasiłku podjął zatrudnienie, lecz nie przepracował 180 dni z przyczyn leżących po stronie pracodawcy i zarejestrował się w ciągu 7 dni od ustania zatrudnienia, ponownie nabywa prawo do zasiłku na okres, o którym mowa w ust. 1, 3, 5 i 7, pomniejszony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego.

Przepis ten więc, jak wynika z jego treści, miałby zastosowanie do sytuacji bezrobotnego, który podczas pobierania zasiłku dla bezrobotnych podjął zatrudnienie i wówczas po zakończeniu tego zatrudnienia ponownie nabywał prawo do zasiłku na okres pomniejszony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego (zasiłek uzupełniający).

Warunkiem zatem nabycia ponownego prawa do zasiłku na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według brzmienia obowiązującego od dnia 1 lipca 1997 r. było przerwanie pobierania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na podjęcie zatrudnienia przez bezrobotnego.

W niniejszej sprawie skarżąca zarejestrowała się po raz pierwszy jako bezrobotna w dniu 3.03.1997 r. i nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 marca 1997 r. (decyzja Kierownika RUP w R. z dnia 3 marca 1997 r.).

Natomiast podjęła zatrudnienie w ramach skierowania do pracy publicznej w dniu 10.03.1997 r.

W tych warunkach skarżąca nie mogła nabyć uprawnień do ponownego zasiłku dla bezrobotnych z art. 25 ust. 11 obowiązującego w tym czasie, gdyż nie pobierała przed podjęciem zatrudnienia w dniu 10.03. zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca bowiem zanim zaczęła pobierać zasiłek dla bezrobotnych, który jej został przyznany od 11 marca 1997 r. podjęła zatrudnienie w dniu 10 marca 1997 r. zgodnie ze skierowaniem jej do pracy publicznej do Rejonowego Urzędu Pracy w R. w charakterze sprzątaczki (skierowanie z dnia 10.03.1997 r.). Sama przyznała, że z nabytego w dniu 10 marca 1997 r. prawa nie skorzystała z przyczyn podanych wyżej.

Dlatego też decyzja kierownika RUP w R. z dnia 10.09.1997 r. o przyznanie skarżącej zasiłku na podstawie art. 25 ust. 11 została podjęta z rażącym naruszeniem prawa wyżej omawianego przepisu art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Nie oznacza to, że skarżąca w ogóle nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych po ponownym zarejestrowaniu się w Urzędzie Pracy w dniu 10.09.1997 r. na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2, ale w tym przedmiocie powinna być wydana stosowna decyzja przez właściwy organ, która ewentualnie będzie podlegać kontroli instancyjnej czy w ostateczności kontroli sądowo-administracyjnej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrując się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.