Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41850

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 22 kwietnia 1998 r.
II SA 240/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Rajewska (spr.).

Sędziowie NSA: M. Borowiec, J. Bała.

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w G. decyzją z 1 listopada 1997 r. uznał Krzysztofa Ch. za bezrobotnego, ale odmówił mu przyznania zasiłku dla bezrobotnego z powodu niespełnienia wymogów z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z 8 stycznia 1998 r. powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 14 października 1997 r., po odbyciu kary pozbawienia wolności trwającej od 24 czerwca 1996 r. do 7 października 1997 r.

Przez okres pobytu w Zakładzie Karnym w S., tj przez 1 rok 3 miesiące i 14 dni wymieniony pracował jako ślusarz - spawacz na 7/8 etatu. W tym czasie jedynie od lipca do grudnia 1996 r., tj. przez 184 dni osiągał wynagrodzenie przekraczające połowę najniższego wynagrodzenia. Natomiast od 1 stycznia 1997 r. - od kiedy do stażu zasiłkowego wlicza się okresy, gdy podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne wynosiła kwotę najniższego wynagrodzenia - skarżący tylko przez 61 dni otrzymywał wynagrodzenie w najniższej w kwocie najniższego wynagrodzenia. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania Krzysztof Ch. tylko przez łącznie 245 dni osiągał wynagrodzenie równe lub wyższe od określonego w art. 23 ust. 1 pkt 2, zamiast wymaganych 365 dni.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego prosił o przyznanie mu prawa do zasiłku, podkreślając, że w okresie pobytu w Zakładzie Karnym nie miał wpływu ani na swój wymiar czasu pracy, ani na osiągane przez siebie zarobki.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) do okresu, od którego zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, zalicza się również okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i prowadzenia pozarolniczej działalności, przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, jeżeli w tym okresie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie.

Organy orzekające w niniejszej sprawie przyjęły, iż cytowana ustawa z 6 grudnia 1996 r. w powyższym zakresie weszła w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. W związku z tym w postępowaniu administracyjnym uznano, że okresy zatrudnienia skarżącego, kiedy miesięcznie otrzymywał wynagrodzenie w wysokości co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia, ale niższe od najniższego wynagrodzenia, tylko do 1 stycznia 1997 r. podlegają zaliczeniu do okresu zatrudnienia uprawniającego do przyznania zasiłku dla bezrobotnych.

Tymczasem - jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 marca 1998 r. sygn. akt II SA 1742/97 - na podstawie art. 10 pkt 1 omawiana ustawa weszła w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu ogłoszenia, z wyjątkiem m.in. art. 23 ust. 1 pkt 2, który wszedł w życie pierwszego dnia siódmego miesiąca następującego po dniu ogłoszenia, tj. od dnia 1 lipca 1997 r. Do tego czasu obowiązywał m.in. art. 23 ust. 1 pkt 27 w brzmieniu przed nowelizacją, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługiwało bezrobotnemu, który wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, jeżeli podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia.

Oznacza to, że skarżącemu okres pracy w okresie pozbawienia wolności, jeżeli podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w okresie przed 1 lipca 1997 r. (a nie do 1 stycznia 1997 r.) wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia, podlega - na podstawie art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687) - zaliczeniu do okresu zatrudnienia, od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzeka jak w sentencji wyroku na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.