Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41848

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 kwietnia 1998 r.
II SA 218/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA I. Góraj (spr.).

Sędziowie NSA: A. Kisielewicz, K. Jarząbek.

Protokolant: M. Chmielewska.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy czterema decyzjami z dnia 5.01.1998 r. utrzymał w mocy decyzje dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia 7.11.1997 r. odmawiające wydania zezwolenia i zgody na zatrudnienie lub powierzenie innej pracy zarobkowej w Spółce z o.o. "A." w S. następującym cudzoziemcom:

Władymirowi Z. - na stanowisku Dyrektora Spółki, oraz Waletynie R., Galinie S. i Ludmile Z. - na stanowiskach sprzedawczyń.

Organ I instancji powołując się na przepis art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128) stwierdził, iż niecelowe jest wydanie wnioskowanych zezwoleń, skoro na terenie tamtejszego województwa wśród zarejestrowanych bezrobotnych jest ponad 4 tysiące osób chętnych do zatrudnienia na stanowisku sprzedawcy. Wydanie zezwoleń na zatrudnienie na stanowiskach, na których mogą być zatrudnieni miejscowi bezrobotni, byłoby zdaniem organu administracji niezgodne z kryteriami zaopiniowanymi przez Wojewódzką Radę Zatrudnienia.

Organ II instancji rozstrzygnięcia takie uznał za przekonujące i zgodne z prawem.

Władymir Z., Ludmiła Z., Galina S. i Walentyna R. - jako współwłaściciele Spółki z o.o. "A." - zaskarżyli powyższe decyzje i wnieśli o ich uchylenie.

Skarżący wywodzą, że przepis art. 50 cyt. ust. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie ma do nich zastosowania. Nie są oni bowiem pracownikami w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz jako współwłaściciele spółki pragną świadczyć pracę na podstawie i w ramach umowy spółki.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny badając legalność zaskarżonych decyzji zważył, co następuje:

Prezentowane przez skarżących stanowisko jest niekonsekwentne. Wystąpili bowiem o wydanie im zezwolenia na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy w spółce "A." (a takie zezwolenia wydawane są tylko w trybie art. 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), a jednocześnie twierdzą w skardze, że ww. przepis nie ma do nich zastosowania, tzn. że nie ma potrzeby wydawania zezwolenia na zatrudnienie ich w omawianej spółce. W takiej sytuacji niezrozumiałe jest, dlaczego występowali z wnioskami o wydanie im omawianego zezwolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżone decyzje uznał, że pozostają one w zgodności z prawem.

W myśl art. 50 ust. 1 cyt. ust. zezwolenie potrzebne jest nie tylko na zatrudnienie cudzoziemca, a więc nie tylko np. na zawarcie z nim umowy o pracę, lecz także na powierzenie mu jakiejkolwiek pracy zarobkowej na terenie Polski.

Z akt sprawy wynika, że skarżący mieliby wykonywać w spółce, której są współwłaścicielami, określone prace zarobkowe, za dokładnie określonym wynagrodzeniem, na oznaczonych stanowiskach. Stanowiska te nie są związane z funkcjami wynikającymi z zawartej umowy spółki, a osoby wykonujące pracę na takich stanowiskach nie muszą być współwłaścicielami spółki. Pracę taką można więc powierzyć zarejestrowanym na tamtejszym terenie osobom bezrobotnym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368) orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.