Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 84202

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 26 lutego 2003 r.
II SA 1862/02

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba; Sędziowie NSA: Janusz Drachal, Irena Wiszniewska-Białecka (spr.); Protokolant :- Monika Grzelak

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2003 r. sprawy ze skargi Zygmunta P. na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia 22 kwietnia 2002 r. Nr IO-Odw. 1526/01 w przedmiocie odmowy dokonania zmiany oznaczenia uprawnionego z rejestracji znaku towarowego jako oczywistej pomyłki

oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2002 r. utrzymała w mocy postanowienie Urzędu Patentowego z dnia 16 lipca 2001 r. (PP-R-87806), odmawiające dokonania zmiany oznaczenia uprawnionego z rejestracji znaku towarowego R-87806 jako oczywistej omyłki. W uzasadnieniu podniesiono, że rejestracji dokonano na podstawie złożonego podania, w którym zgłaszający występował jako Zygmunt P. "A." Company.

Zygmunt P. zaskarżył to postanowienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jego nieważności. Zdaniem skarżącego postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 24 § 3 k.p.a., ponieważ członkiem zespołu orzekającego był pracownik Urzędu Patentowego, który wydał decyzję o rejestracji znaku.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że art. 24 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania, ponieważ ponowne rozpatrzenie sprawy przez Izbę Odwoławczą nie następuje w ramach kontroli instancyjnej, lecz samokontroli Urzędu Patentowego w trybie art. 127 § 3 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Przepis ten, zgodnie z art. 126 k.p.a., ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, od których przysługuje zażalenie.

Stanowisko skarżącego, który domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia odmawiającego dokonania zmiany oznaczenia uprawnionego z rejestracji znaku towarowego R-87806 jako oczywistej omyłki dlatego, że w składzie zespołu orzekającego Izby Odwoławczej, który postanowienie to wydał był pracownik Urzędu Patentowego, który wydał decyzję zawierającą tę omyłkę, nie jest trafne. Przede wszystkim wymaga zaznaczenia, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża zapatrywanie, że błędne oznaczenie uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie może być uznane za "oczywistą omyłkę" w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. Już w przedwojennym piśmiennictwie przyjmowano, że omyłki podlegające sprostowaniu, to omyłki co do istoty stojące na równi z błędami pisarskimi i rachunkowymi i że zmiana postanowienia wyrażonego w decyzji, chociażby nawet powziętego wskutek błędu, a zatem wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym, nie podpada pod pojęcie takiej omyłki (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2000, s. 472). Sąd podziela stanowisko Urzędu Patentowego, że błędne wskazanie w decyzji osoby uprawnionej z rejestracji znaku towarowego nie może być uznane za omyłkę podlegającą sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten ma bowiem na względzie tylko taką sytuację, w której określony pracownik organu bierze udział w wydaniu decyzji (postanowienia) zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji. W rozpatrywanej sprawie pracownik, który wydał postanowienie w pierwszej instancji nie brał udziału w wydaniu postanowienia podjętego w drugiej instancji przez Izbę Odwoławczą. Zastosowania tego przepisu nie może uzasadniać fakt, że decyzję, której sprostowania domaga się skarżący, wydał pracownik Urzędu Patentowego, który później był członkiem zespołu orzekającego Izby Odwoławczej, która utrzymała w mocy postanowienie odmawiające sprostowania decyzji.

Żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, skarżący nie ma racji także z tego powodu, że naruszenie przepisów o wyłączeniu pracownika od udziału w postępowaniu nie jest przesłanką stwierdzenia nieważności, lecz przesłanką wznowienia postępowania.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela natomiast poglądu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, iż art. 24 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania dlatego, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez Izbę Odwoławczą nie następuje w ramach kontroli instancyjnej, lecz samokontroli Urzędu Patentowego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano już uwagę, że Izba Odwoławcza UP, poza samą nazwą, ma również pewne cechy ustrojowe i kompetencyjne, uzasadniające uznanie jej za organ wyższego stopnia w stosunku do orzekającego jednoosobowo eksperta Urzędu Patentowego. Jest stałym organem UP, składającym się z osób uprawnionych do orzekania. Ma też wyodrębnione własne kompetencje (art. 275 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508). Rozpoznawane przez Izbę Odwoławczą wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, o których mowa w art. 244 ust. 1 ustawy, nie są wnioskami określonymi w art. 127 § 3 k.p.a. Ten ostatni przepis dotyczy bowiem wydanych w pierwszej instancji decyzji ministra, samorządowego kolegium odwoławczego oraz decyzji kierowników organów wymienionych w art. 5 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym katalogu nie mieszczą się decyzje Urzędu Patentowego (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2002 r. II SA 3 870/01).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368, ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.