Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41901

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 stycznia 1999 r.
II SA 1599/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kisielewicz (spr.).

Sędziowie NSA: I. Darmochwał, E. Kierejczyk.

Protokolant: M. Szumska-Gałan.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 14 października 1998 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 10 września 1998 r. stwierdzającą nieważność czterech decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w części dotyczącej refundacji Panu Franciszkowi W. z Funduszu Pracy wynagrodzeń oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia przez niego ucznia Marcina P. W uzasadnieniu podał, że uczeń Marcin P. został zatrudniony w celu przygotowania zawodowego w rzemieślniczym zakładzie pracy będąc już pełnoletni, a zatrudnienie to nie stanowiło kontynuacji dotychczas pobieranej nauki zawodu. Nie zostały więc spełnione warunki określone w § 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy i nie było podstaw do refundacji wynagrodzeń i składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia tego ucznia przewidzianej w art. 57 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Pan Franciszek W. zaskarżył ostateczną decyzję Prezesa Krajowego Urzędu Pracy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Podał, że zawarta przez niego w dniu 29.03.1996 r. jako pracodawcę umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego była kontynuacją dotychczasowej nauki zawodu Marcina P., odbywanej wcześniej w warsztatach szkoły zawodowej w zawodzie ślusarza. Istniały więc możliwości refundacji świadczeń z tytułu zatrudnienia ucznia na podstawie § 11 i 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu Pracy wniósł o jej oddalenie, podkreślając ponownie, że zatrudnienie Marcina P. przez skarżącego nie jest kontynuacją nauki zawodu w rozumieniu § 16 wspomnianego rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 30 grudnia 1974 r. w sprawie nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac przez młodocianych w rzemieślniczych zakładach pracy (Dz. U. Nr 51, poz. 335 ze zm.) pozwalają na traktowanie osób pełnoletnich odbywających przygotowanie zawodowe w rzemieślniczym zakładzie pracy na warunkach określonych dla młodocianych tylko wtedy, gdy osoby te kończy przygotowanie zawodowe rozpoczęte przed 18-tym rokiem życia (§ 16 rozporządzenia). Z treści § 16 tego rozporządzenia wynika, że w razie przerwania i ponownego podjęcia przygotowania zawodowego w rzemieślniczym zakładzie pracy można mówić o kontynuowaniu przygotowania zawodowego tylko pod warunkiem, że dotyczy ono tego samego lub pokrewnego zawodu i odbywa się w tej samej, co poprzednio formie prawnej. Nie można zatem dla potrzeb określonych w § 16 rozporządzenia sumować okresów nauki zawodu i przyuczenia do wykonywania określonych prac. Nie można też sumować okresów nauki zawodu odbywanej w ramach szkoły podstawowej i nauki zawodu w rzemieślniczym zakładzie pracy. Trzeba więc przyjąć, że Marcin P., pełnoletni w chwili zatrudnienia go przez skarżącego, nie kontynuował nauki zawodu w rzemieślniczym zakładzie pracy skarżącego w rozumieniu § 16 wspomnianego rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 30.12. 1974 r. Nie mógł być zatem traktowany na równi z pracownikiem młodocianym. W rezultacie nie było podstaw do zrefundowania skarżącemu wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu zatrudnienia pełnoletniego Marcina P. (art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, Dz. U. Nr 25 z 1997 r., poz. 128 ze zm.) .

Z tych wszystkich względów działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.