Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41921

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 27 stycznia 1998 r.
II SA 1565/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA K. Jarząbek (spr.).

Sędziowie NSA: J. Bała, B. Zdziennicki.

Protokolant: M. Staniszewska.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z dnia 20 października 1997 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128) - po rozpatrzeniu odwołania Pani Róży S. od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w B. z dnia 15 września 1997 r. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Pani Róża S. została zarejestrowana jako bezrobotna 9 września 1997 r. W okresie poprzedzającym rejestrację od 1 stycznia do 31 lipca 1997 r. pobierała emeryturę, która na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. uległa zawieszeniu do czasu zajęcia stanowiska przez ZUS.

Kierownik RUP w B. decyzją z dnia 15 września 1997 r. odmówił przyznania Pani Róży S. zasiłku dla bezrobotnych z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy.

Przepis ten obowiązujący od 1 lipca 1997 r. stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najmniejszego wynagrodzenia.

Do wymaganych 365 dni zalicza się również okresy wymienione w art. 23 ust. 2 ustawy. Okresu pobierania emerytury nie zalicza się do 365 dni, wobec czego nie ma podstaw do uznania, iż Pani Róża S. spełnia warunki umożliwiające przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Pani Róża S. ostateczną decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego i wnosząc o jej uchylenie podniosła, że z dniem 31 grudnia 1996 r. została zwolniona z pracy z przyczyn ekonomicznych. Wówczas posiadała warunki do otrzymania statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku. Przyznano jej emeryturę, którą pobierała przez siedem miesięcy. Przyznając jej emeryturę pracownicy popełnili błąd. Gdy zawieszono jej prawo do emerytury, chciała otrzymać zasiłek jako osoba bezrobotna, wówczas okazało się, że ustawa nie przewiduje takiej sytuacji w jakiej się znalazła. Dlatego decyzja ta jest dla niej krzywdząca.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zadaniem Sądu jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania.

Jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza Sąd jest obowiązany skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten stanowi:

"Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym rejonowym urzędzie pracy, ... jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: "a" był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia ...".

Zasiłek dla bezrobotnych jest szczególnym świadczeniem z Funduszu Pracy, przysługującym osobom, które uzyskały status bezrobotnego. Jednakże spełnienie przesłanek określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy nie oznacza, że osobie bezrobotnej zostanie przyznane automatycznie prawo do zasiłku.

Nie ulega wątpliwości, że przyznanie i wypłata zasiłku jest ostatecznym środkiem pomocy udzielanym bezrobotnym dopiero wówczas, gdy nie jest możliwe zastosowanie tzw. aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu, a przede wszystkim, gdy nie ma dla danej osoby propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

W wyraźny sposób powyższa zasada znalazła swe odbicie w treści przesłanki nabycia prawa do zasiłku zawartej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy. W przypadku, gdy jest ona zrealizowana, pozostaje jeszcze stwierdzenie warunku 365-dniowego okresu aktywności zawodowej w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Użyta w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy sformułowanie "łącznie przez okres co najmniej 365 dni" oznacza po pierwsze, że warunek wymieniony w tym przepisie zostanie spełniony, gdy osoba ubiegająca się o zasiłek wykaże wymagany okres aktywności zawodowej, na który mogą składać się wszystkie określone przez ten przepis tytuły (a również i te, które zostały wskazane w ust. 2 tego przepisu); po drugie, że wymagany dla uzyskania prawa do zasiłku okres nie musi być okresem ciągłym, nieprzerwanym. Z akt wynika, że skarżąca nie wykazała 365 dni aktywności zawodowej w ciągu osiemnastu miesięcy przed zarejestrowaniem w RUP, a okres od 1 stycznia do 31 lipca 1997 r. pobierania emerytury nie jest okresem wymienionym w ust. 2 art. 23 cytowanej ustawy. Okoliczności zatem, w jakich skarżąca uzyskała emeryturę, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Dlatego też organy zatrudnieniowe ze względu na brak podstaw prawnych nie załatwiły wniosku skarżącej pozytywnie.

Z tych względów orzeczono na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.