Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41913

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 stycznia 1998 r.
II SA 1535/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA J. Bała

Sędziowie NSA: Z. Mańk, J. Rostkowski (spr.).

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Jolanta K. pobierając zasiłek dla bezrobotnych przyznany decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w Ż. z 20 stycznia 1997 r. powiadomiła w dniu 24 lipca 1997 r., że od 28 lipca do 13 sierpnia 1997 r. będzie przebywała poza miejscem zamieszkania (w miejscowości nadmorskiej w celach leczniczych).

W związku z tym Kierownik tegoż Urzędu, działając na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy z 10 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 25, poz. 128 z 1997 r. z późn. zm.), decyzją z 24 lipca 1997 r. orzekł o utracie przez wymienioną w okresie przebywania poza miejscem stałego zamieszkania prawa do zasiłku. Z dniem 13 sierpnia 1997 r. przywrócono prawo do zasiłku decyzją z 13 sierpnia 1997 r.

Decyzję z 24 lipca 1997 r. utrzymał w mocy w trybie odwoławczym Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w C. decyzją z 24 września 1997 r.

W motywach tej decyzji przytoczono treść przepisów art. 27 ust. 3 powołanej ustawy. Wynika z nich, że bezrobotny, który wskutek przebywania poza miejscem stałego zamieszkania nie pozostaje w gotowości do podjęcia zatrudnienia w okresie krótszym niż 30 dni, nie traci statusu bezrobotnego, jednakże zasiłek za ten okres nie przysługuje. Ponadto stwierdzono, że podniesiony w odwołaniu zarzut, iż pracownicy Urzędu nie poinformowali skarżącej w sposób należyty o skutkach wyjazdu do miejscowości nadmorskiej, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jolanta K. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie negatywnych dla niej decyzji. W treści skargi zaznaczyła, że podczas jej obecności w Urzędzie Pracy celem załatwienia sprawy zawieszenia prawa do zasiłku nie poinformowano jej w sposób wyraźny, że zasiłek za okres pobytu w innej miejscowości nie będzie jej przysługiwał. Ponadto podała, że jej pobyt w miejscowości nadmorskiej związany był z koniecznością klimatycznego leczenia jej syna Wojciecha, co zostało stwierdzone zaświadczeniem lekarskim z 18 lipca 1997 r. Nieobecność jej w miejscu stałego zamieszkania w podanym okresie jest więc w pełni usprawiedliwiona.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona. Podstawę prawną do rozpatrzenia sprawy stanowią przepisy art. 27 ust. 3 cytowanej ustawy. Wynika z nich, że bezrobotny, który powiadomi o fakcie, że w okresie do 30 dni nie będzie przebywał w dotychczasowym miejscu stałego pobytu, co powoduje brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie traci statusu bezrobotnego, jednakże za ten okres zasiłek nie przysługuje.

Przepisy te stwierdzają, że bezrobotny ma jedynie obowiązek powiadomić urząd pracy o fakcie, że w okresie do 30 dni nie będzie przebywał w miejscu dotychczasowego zamieszkania, z czego wynika, że fakt ten nie wymaga uzasadnienia. W sprawie nie ma więc znaczenia podnoszone przez skarżącą okoliczności, że jej wyjazd do miejscowości nadmorskiej był uzasadniony koniecznością klimatycznego leczenia jej syna.

Przytoczone przepisy stwierdzają, że za okres przebywania do 30 dni poza miejscem stałego pobytu - zasiłek nie przysługuje.

Organy pracy zasadnie więc wydały zaskarżone decyzje, mocą których skarżącą pozbawiono prawa do zasiłku za okres jej pobytu w innej miejscowości. Nie może także stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji zarzut, że organ pracy w sposób wyraźny przed wyjazdem skarżącej do miejscowości nadmorskiej nie pouczył jej, że za okres pobytu w tej miejscowości - utraci ona prawo do zasiłku; wtedy zrezygnowałaby z wyjazdu i nie poniosłaby uszczerbku finansowego. Brak pouczenia, i to na piśmie dla celów dowodowych, rodziłby skutki prawne, gdyby taka zasada wyraźnie wynikała z przepisów prawa.

Ustawa dotycząca zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu takiej zasady nie przewiduje. Przeciwnie, z zasad ogólnych prawa wynika, że nieznajomością prawa tłumaczyć się nie można. W omawianej sprawie skarżąca dla pewności informacji co do skutków wyjazdu do innej miejscowości mogła zażądać pouczenia na piśmie bądź też we własnym zakresie zapoznać się z treścią powołanego art. 27 ust. 3 ustawy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.