Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41915

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 stycznia 1998 r.
II SA 1513/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA K. Jarząbek.

Sędziowie NSA: Z. Mańk, J. Rajewska (spraw.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w T. decyzją z 11 lipca 1997 r. uznał Cezarego S. za bezrobotnego, natomiast odmówił przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych.

W dniu 12 września 1997 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Prośbę swą umotywował tym, że uchybienie przez niego terminu nastąpiło na skutek niezrozumienia wyjaśnień, jakich udzielił mu pracownik, doręczając decyzję rejonowego organu zatrudnienia. O prawie wniesienia odwołania od tego rozstrzygnięcia został poinformowany dopiero w dniu 2 września 1997 r., kiedy w wyznaczonym terminie stawił się w urzędzie pracy w T.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. postanowieniem z 6 października 1997 r., na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 K.p.a., odmówił Cezaremu S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 11 lipca 1997 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w T. skarżący odebrał w urzędzie dnia 31 lipca 1997 r. W rozstrzygnięciu tym prawidłowo został pouczony o przysługującym mu prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej. Niewiarygodne są zatem twierdzenia skarżącego, że niezłożenie przez niego odwołania w terminie nastąpiło na skutek niezrozumienia informacji uzyskanej w tym przedmiocie od pracownika urzędu.

Ponadto podanie o przywrócenie terminu powinno być złożone w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżący twierdzi, że informację o prawie wniesienia przez niego odwołania uzyskał w dniu 2 września 1997 r. Natomiast prośbę o przywrócenie terminu wniósł dopiero 12 września 1997 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu, który nie podlega przywróceniu.

Cezary S. skierował skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, gdyż jego zdaniem zostało wydane z naruszeniem art. 9 K.p.a. W uzasadnieniu skargi zaznaczył, że nie złożył odwołania w terminie z winy pracownika urzędu, który przy odbiorze decyzji udzielił mu informacji, iż odwołanie od tego rozstrzygnięcia "nie ma sensu". Natomiast podczas obecności w urzędzie w dniu 2 września 1997 r. inny pracownik, pouczając go o prawie do odwołania, nie podał, w jakim terminie powinien to uczynić.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Termin do wniesienia odwołania od pierwszoinstancyjnej decyzji administracyjnej wynosi 14 dni od daty jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 129 § 2 K.p.a ). O tym terminie skarżący został pouczony w decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w T. Jako chybiony należy więc potraktować zarzut skarżącego, iż organy pracy nie udzieliły mu prawidłowej i wyczerpującej informacji w przedmiocie przysługującego mu prawa do odwołania.

Zgodnie z art. 58 K.p.a. przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia powyższej prośby jest niedopuszczalne (§ 3).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił w sposób przekonujący, iż z przyczyn od niego niezależnych nie mógł w terminie wnieść odwołania. Wymieniony nie może bowiem usprawiedliwiać się rzekomo błędnymi informacjami uzyskanymi od pracowników organów zatrudnienia, skoro miarodajne znaczenie miało zawarte w decyzji pouczenie. Ono zaś w swej treści nie nasuwało żadnych zastrzeżeń i wątpliwości.

Cezary S. nie wykazał również, że wniosek o przywrócenie terminu złożył w okresie 7 dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej mu dochowanie terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. Skarżący dodatkową ustną informację o istnieniu toku instancji - jak sam przyznał w odwołaniu - uzyskał w dniu 2 września 1997 r. Prośbę o przywrócenie terminu oraz odwołanie złożył natomiast dopiero w dniu 12 września 1997 r., a zatem po upływie terminu zakreślonego w art. 58 § 2 K.p.a.

W tej sytuacji zaskarżone postanowienie, wbrew zarzutom skarżącego, prawa nie narusza. Dlatego też na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.