Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41912

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 stycznia 1998 r.
II SA 1464/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia NSA J. Bała.

Sędziowie NSA: Z. Mańk (spr.), J. Rostkowski.

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 25.IX.1997 r. na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa - po rozpatrzeniu odwołania Pani Katarzyny R. od decyzji wydanej z upoważnienia Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 1 czerwca 1997 r. w sprawie utraty statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 21 maja 1997 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono m.in. co następuje.

Od dnia 4.08.1995 r. Pani Katarzyna R. uprawniona była do pobierania zasiłku na podstawie art. 25 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ samotnie wychowuje dziecko, na które przysługiwał zasiłek rodzinny, a ona sama utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnego z upływem okresu jego pobierania.

Na mocy decyzji z dnia 1 czerwca 1997 r. Pani R. utraciła status bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnego z dniem 21 maja 1997 r.

Od tej decyzji Pani R. wniosła odwołanie domagając się przywrócenia prawa do zasiłku.

W oparciu o otrzymane wraz z odwołaniem akta organ II instancji stwierdził, co następuje:

W myśl art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu kierownik rejonowego urzędu pracy pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Wymienione w art. 2 ust. 1 pkt 2 przesłanki związane są z uzyskaniem i zachowaniem przez daną osobę statusu bezrobotnego. Przepis ten nie przewiduje możliwości zachowania statusu bezrobotnego przez osobę, która podjęła pracę. Jak ustalono na podstawie informacji zawartych w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, Pani R. w dniu 19.05.97 r. osobiście poinformowała RUP w S., że od dnia 21.05.97 r. podejmuje zatrudnienie za granicą. W związku z tym - w myśl cyt. wyżej przepisu - należało ją pozbawić statusu osoby bezrobotnej.

W dniu 3.07.97 r. Pani R. zgłosiła się ponownie w RUP w S. i została zarejestrowana jako bezrobotna bez prawa do zasiłku, ponieważ nie spełniała warunków do przyznania jej tego świadczenia na ogólnych zasadach, brak było także podstaw prawnych do wypłacania przez RUP zasiłku "dla jedynego żywiciela rodziny".

Dotychczasowy przepis art. 25 ust. 6 cyt. ustawy, na podstawie którego pobierała zasiłek Pani R., został skreślony ustawą zmieniającą, tj. ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), w związku z czym od 1 stycznia 1997 r. brak jest podstaw prawnych do przyznawania tego typu zasiłku.

Na powyższe decyzje wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Katarzyna R., wnosząc o ich uchylenie, jako krzywdzących.

Skarżąca podnosi w szczególności, że ma na utrzymaniu chore dziecko. Od 4 sierpnia 1995 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych, w okresie od 21 maja 1997 r. do 27 czerwca 1997 r. pracowała u pracodawcy zagranicznego.

Po powrocie do kraju dowiedziała się, że utraciła zasiłek i status bezrobotnego na skutek udzielenia jej przed wyjazdem niepełnych informacji.

W odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca od 4 sierpnia 1995 r. była uprawniona do zasiłku na podstawie art. 25 ust. 6 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W dniu 19 maja 1997 r. skarżąca poinformowała RUP w S., że od dnia 21 maja 1997 r. podejmuje pracę za granicą. Skarżąca pracowała za granicą do 27 czerwca 1997 r. i po powrocie do kraju ponownie została zarejestrowana jako bezrobotna, bez prawa do zasiłku.

Wbrew zarzutom skargi, zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Tylko w przypadku wyjazdu bezrobotnego za granicę po wcześniejszym powiadomieniu urzędu pracy - na okres do 30 dni, nie następuje utrata statusu bezrobotnego (i zasiłek za ten okres nie wypłaca się - art. 27 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - tekst jedn. Dz. U. Nr 25 z 18 marca 1997 r., poz. 128 ze zm.).

Dłuższy pobyt skutkuje utratą prawa do zasiłku i statusu bezrobotnego, gdyż osoba zatrudniona u pracodawcy zagranicznego ponad 1 miesiąc traci status osoby bezrobotnej, gdyż nie spełnia warunków, o jaki mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy z 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), "Bezrobotny, który w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy pobiera zasiłek na podstawie dotychczasowego przepisu art. 25 ust. 6 ustawy wymienionej w art. 1, zachowuje prawo do jego pobierania na dotychczasowych zasadach przez okres 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, chyba że zajdą okoliczności powodujące wcześniejszą utratę prawa do zasiłku".

Tak więc skarżąca mogłaby pobierać ten zasiłek tylko do dnia 30 czerwca 1997 r. (gdyby go wcześniej nie utraciła z powodu wyjazdu za granicę 21 maja 1997 r.).

Od decyzji odmawiającej przyznania gwarantowanego zasiłku okresowego, skarżąca mogła wnieść w terminie 14 dni odwołanie do organu II instancji, a następnie skargę do NSA.

Skarżąca, przygotowując się już od marca 1997 r. do pracy za granicą, mogła uzyskać pełne informacje dotyczące konsekwencji związanych z wyjazdem zarówno co do zasiłku, jak i utraty statusu bezrobotnego. Z tych względów i po myśli art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.