Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41923

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 2 lutego 1998 r.
II SA 1412/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Z. Mańk (spr.).

Sędziowie NSA: J. Drachal, K. Jarząbek.

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 12 września 1997 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania Ryszarda G., zam. w G., od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. z dnia 21.05.1997 r. stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w z dnia 29.01.1997 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojewódzkie Urzędu Pracy w T., z dnia 21 maja 1997 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono m.in., co następuje:

Zaskarżoną decyzją organ I instancji, jako organ wyższego stopnia, z urzędu stwierdził nieważność decyzji Kierownika RUP w G. z dnia 29.01.1997 r., ponieważ uznał, że tą decyzją przyznając stronie zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych, dokonano rażącego naruszenia prawa materialnego (art. 37j ust. 3 i 6 ustawy z dnia 14.12 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), co w pełni wyczerpuje przesłanki nieważności decyzji administracyjnej określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Strona w odwołaniu nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji organu I instancji uważając, iż jest to decyzja bardzo krzywdząca, gdyż "w sposób bezduszny egzekwuje literę rzekomego prawa nie bacząc na inne okoliczności powstałej sytuacji".

Strona uważa, iż biorąc pod uwagę jej staż pracy, winien zostać jej przywrócony zasiłek w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych,

Rozpatrując odwołanie strony organ II instancji zważył, co następuje:

Zasiłek przedemerytalny, jako nowe świadczenie z Funduszu Pracy, wszedł w życie z dniem 1.01.1997 r. wskutek nowelizacji ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustawą z dnia 6.12.1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 117, poz. 687). Stosownie do treści art. 37j ust. 1 znowelizowanej ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych, która posiada okres uprawniający do emerytury, jeżeli osoba ta posiada również okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych określony w pkt 1 lub 2 tego przepisu. Nadto stosownie do treści art. 8 ust. 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 6.12.1996 r. (Dz. U. Nr 147, poz. 687) prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługuje uprawnionym osobom tylko wtedy, jeżeli zostały zarejestrowane w rejonowym urzędzie pracy po dniu wejścia w życie tej ustawy (1.01.1997 r.), bądź jeżeli w dniu wejścia jej życie (1.01.1997 r.) osoby spełniające warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego były uprawnione do zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia uprawnień emerytalnych.

Z materiałów dowodowych (akt) sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący w dniu 1.01.1997 r. spełniał warunki do przyznania zasiłku przedemerytalnego, a jego prawo do tego zasiłku przysługiwało mu z mocy art. 8 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 6.12.1996 r. (Dz. U. Nr 147, poz. 687), ponieważ w dniu wejścia w życie nowelizacji ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu skarżący był osobę uprawnioną do zasiłku dla bezrobotnych do czasu nabycia uprawnień emerytalnych. Zagadnienie uprawnień skarżącego do zasiłku przedemerytalnego jest poza wszelkim sporem i nie ludzi żadnych wątpliwości w tej sprawie.

W myśl postanowień art. 37j ust. 2 i 6 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu podstawowa i równocześnie nie niższa wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 120% kwoty podstawowego zasiłku dla bezrobotnych. W myśl zaś postanowień art. 37j ust. 3 powołanej ustawy, dla osoby zamieszkałej w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz w okresie jego pobierania w rejonach administracyjnych (gminach) uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy został rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy, wysokość zasiłku przedemerytalnego wynosi 160% kwoty podstawowego zasiłku dla bezrobotnych.

Skarżący od 1994 r. był osobą bezrobotną i do dnia 31.12.1996 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych, będąc osobą uprawnioną do zasiłku do czasu nabycia uprawnień emerytalnych. W tym okresie (1994 r. - 31.12.1996 r.), będąc osoba bezrobotną, skarżący nie wykonywał żadnej pracy, składka na Fundusz Pracy z tytułu jego zatrudnienia nie była odprowadzana, a wręcz przeciwnie, pobierając zasiłek dla bezrobotnych, skarżący z tego Funduszu tylko korzystał.

Na powyższe decyzje wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ryszard G. wnosząc o ich uchylenie. Skarżący podnosi przede wszystkim, że zróżnicowanie zasiłków z uwzględnieniem ostatnich 12 miesięcy "przed wprowadzeniem zróżnicowania zasiłków" - jest sprzeczne z zasadami sprawiedliwości społecznej.

W odpowiedzi na skargę podtrzymano argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przede wszystkim podkreślić należy, że trafne wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji odnoszą się przede wszystkim do tych bezrobotnych, którzy po wejściu w życie z dniem 1 stycznia 1997 r. nowelizacji ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (nowelizacja z dnia 6 grudnia 1996 r. - Dz. U. z dnia 17 grudnia 1996 r. Nr 147, poz. 687) - mogli nabyć prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku podstawowego, jeśli spełnili szczególne wymagania ustawowe.

Natomiast w sprawie niniejszej rozstrzygające znaczenie ma przepis art. 8 ust. 6 pkt 2 powołanej nowelizacji z 6 grudnia 1996 r., który stanowi, że prawo do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobom spełniającym warunki do jego przyznania, jeżeli w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1997 r.) uprawnione były do zasiłku do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych.

Wysokość tego zasiłku zależy od tego, w jakiej wysokości bezrobotny pobierał zasiłek "do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych" - w wysokości podstawowej 36% czy podwyższonej 52% przeciętnego wynagrodzenia.

Jeśli bezrobotny przed 1.1.1997 r. pobierał zasiłek w wysokości podstawowej, to na podstawie wyżej powołanego przepisu po 1.I.1997 r. mógł mieć prawo tylko do zasiłku przedemerytalnego w wysokości podstawowej, tj. 120% zasiłku (podstawowego).

Jeśli natomiast bezrobotny przed dniem 1.I.1997 r. pobierał zasiłek do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych w wysokości podwyższonej (52% przec. wynagrodzenia) - to po 1.I.1997 r. przysługuje mu nadal zasiłek podwyższony w wysokości 160% zasiłku podstawowego.

Jak wynika z akt sprawy w 1994 r. i 1995 r. skarżący pobierał zasiłek w wysokości 36% przeciętnego mieś. uposażenia.

Decyzje w tym zakresie nie były kwestionowane i stały się ostateczne i nie mogą być przedmiotem kontroli legalności w sprawie niniejszej.

Tak więc skarżący mógł po 1.1.1997 r. otrzymać zasiłek również w wysokości podstawowej, tj. 120% zasiłku dla bezrobotnych, a nie w wysokości 160%, tj. w wysokości podwyższonej.

Przepisy dot. zasiłków i ich wysokości są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i niezależnymi od uznania organu zatrudnienia.

Skoro więc zaskarżone decyzje prawa nie naruszają, na zasadzie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.