Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41910

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 5 stycznia 1998 r.
II SA 1398/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Z. Mańk.

Sędziowie NSA: J. Rajewska, K. Jarząbek (spraw.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z dnia 16 września 1997 r., na podstawie art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128), art. 127 § 2 i art. 138 § 1 K.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania Pani Jadwigi W. od decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w W. z dnia 14 sierpnia 1997 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu stwierdzono, że Pani Jadwidze W., bezrobotnej z prawem do zasiłku, zarejestrowanej w Rejonowym Urzędzie Pracy w W. wyznaczono termin stawiennictwa w urzędzie na dzień 8 sierpnia 1997 r. W tym dniu Pani Jadwiga W. nie zgłosiła się do urzędu i w ciągu następnych 5 dni nie powiadomiła urzędu o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 14 sierpnia 1997 r. orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy.

Od decyzji tej Pani Jadwiga W. złożyła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia i przywrócenia statusu osoby bezrobotnej, twierdząc, iż mylnie wskazano jej wyznaczony termin wizyty w RUP.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy po rozpatrzeniu tego odwołania wydał decyzję wymienioną na wstępie, mając na uwadze to, że bezrobotny ma ustawowy obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia.

Pani Jadwiga W. obowiązek stawiennictwa w dniu 8 sierpnia 1997 r. potwierdziła własnoręcznym podpisem, lecz w tym dniu nie stawiła się i następnie w ciągu kolejnych 5 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności.

Pani Jadwiga W. zaskarżyła decyzję ostateczną Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie podniosła, iż będąc w Rejonowym Urzędzie Pracy w dniu 1 sierpnia 1997 r. została poinformowana, że ma się stawić w dniu 2 września 1997 r. w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy. Datę tę odnotowała w swoim notesie. W tym czasie rozmawiała z urzędniczką tego urzędu i może dlatego nastąpiła różnica w odnotowaniu dat. Była pewna, że urzędniczka ta podała jej datę 2 września 1997 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy stwierdził, iż nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z przepisami prawa obowiązującymi w czasie ich wydania. Jeżeli zaskarżona decyzja prawa nie narusza sąd jest obowiązany skargę oddalić. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Za bezrobotnego uważa się m.in. osobę nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w danym zawodzie.

Art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy stanowi, że: "Bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia".

Wśród szeregu obowiązków, jakie ustawa nakłada na osoby bezrobotne, jednym z najbardziej istotnych jest obowiązek zgłaszania się do właściwego rejonowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach. Celem stawiennictwa w urzędzie jest przede wszystkim potwierdzenie gotowości danej osoby do podjęcia pracy i w obecnym stanie prawnym jest to jedyny sposób kontroli przez organy zatrudnienia tego elementu statusu osoby bezrobotnej. Przypadek utraty statusu osoby bezrobotnej, określony w art. 13 ust. 3 pkt 5 ustawy, związany jest z niestawieniem się bezrobotnego w rejonowym urzędzie pracy i nieusprawiedliwieniem nieobecności. Ustawodawca nakazuje, w tej sytuacji, pozbawić daną osobę statusu bezrobotnego po upływie 5 dni od wyznaczonego terminu stawiennictwa.

W myśl bowiem art. 13 ust. 3 pkt 5 cytowanej ustawy "kierownik rejonowego urzędu pracy..., pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w rejonowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w rejonowym urzędzie pracy".

W sprawie jest bezsporne, że skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. 8 sierpnia 1997 r., nie zgłosiła się do urzędu pracy, a tym samym nie potwierdziła swojej gotowości do podjęcia pracy. O braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie - dniu, skarżąca nie uprzedziła urzędu, ani też nie usprawiedliwiła faktu niezgłoszenia się do urzędu w wyznaczonym dniu. O takim usprawiedliwieniu nie może świadczyć okoliczność o pomyleniu dat, skoro skarżąca własnoręcznym podpisem potwierdziła, iż została zawiadomiona o terminie stawienia się w RUP w dniu 8 sierpnia 1997 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, orzeczono jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.