Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41924

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 11 lutego 1998 r.
II SA 1395/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kisielewicz (spr.).

Sędziowie NSA: J. Rajewska, E. Kierejczyk.

Protokolant: A. Pętkowski.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w C. decyzją z dnia 9 września 1997 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w D. z dnia 24 lipca 1997 r. stwierdzająca utratę prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez Panią Krystynę S. z powodu upływu okresu zasiłkowego.

W uzasadnieniu podał, że Pani Krystyna S. pobierała zasiłek dla bezrobotnych od dnia 5 stycznia 1996 r. przez okres 18 miesięcy do dnia 4 lipca 1997 r. Nie spełnia zaś wymogów określonych w art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzasadniających przyznanie zasiłku przedemerytalnego. Jej staż pracy wynosi 28 lat. Nie przysługuje również świadczenie przedemerytalne, ponieważ Pani S. ma 53 lata. Trudna sytuacja materialna umożliwia jedynie uzyskanie świadczeń z pomocy społecznej.

Pani Krystyna S. zaskarżyła ostateczną decyzję Dyrektora WUP w C. do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uznania, że przysługuje jej prawo do zasiłku.

Podała, że w latach 1970-1975 przerwała pracę zawodową z powodu konieczności sprawowania osobistej opieki nad małymi dziećmi. Nie korzystała jednak z urlopu przeznaczonego na ten cel. Nie uzyskała również zaświadczenia z zakładu pracy potwierdzającego przerwanie zatrudnienia z powodów wychowawczych.

Gdyby uwzględnić ten okres skarżąca osiągnęłaby wymagany do zasiłku 30-letni okres zatrudniania. Skarżąca nie ma obecnie możliwości podjęcia pracy z powodu braku miejsc pracy.

Dyrektor WUP w C. odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Skarżąca żadnego z tych wymagań dotyczących stażu pracy nie spełnia. Okres jej zatrudnienia wynosi 28 lat. Nie ma podstaw prawnych do wliczenia do tego okresu przerwy w zatrudnieniu przypadającej w latach 1970-1975 spowodowanej koniecznością sprawowania osobistej opieki nad małymi dziećmi.

W tych latach istniała już instytucja urlopu bezpłatnego przeznaczonego na wychowywanie małego dziecka. Było więc możliwe sprawowanie opieki nad dzieckiem, przy zachowaniu statusu pracowniczego. Z tych względów przepis art. 24 ust. 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwala wliczyć do okresu pracy uprawniającego do zasiłku jedynie okresy niewykonywania pracy spowodowane opieka nad dzieckiem, przypadające przed dniem 8 czerwca 1968 r., czyli przed wejściem w życie instytucji urlopów bezpłatnych przeznaczonych na wychowywanie małego dziecka.

Z tych wszystkich względów skarga nie jest uzasadniona. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.