Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41919

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 22 stycznia 1998 r.
II SA 1345/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA W. Ryms.

Sędziowie NSA: J. Bała, M. Flasiński (spr.).

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzję z dnia 28.VIII.1996 r. Prezes Krajowego Urzędu Pracy, powołując się na podstawę prawną z art. 1 dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz. U. Nr 17, poz. 92 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz. U. Nr 30, poz. 211 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku dłużnika Remigiusza F. o rozłożenie mu na raty zadłużenia z tytułu pożyczki udzielonej z Funduszu Pracy, podjętej na utworzenie nowych miejsc pracy, orzekł o rozłożeniu na raty całości zadłużenia w wysokości 11.360,27 zł w terminie do końca kwartału 1997 r. z następującym uzasadnieniem:

Dnia 22 czerwca 1995 r. Remigiusz F. zawarł z Rejonowym Urzędem Pracy w W. umowę pożyczki na kwotę 11.900 zł na zorganizowanie jednego, dodatkowego miejsca pracy w zawodzie krawieckim. Pożyczka została zabezpieczona hipoteką działki gruntu i budynku w W., w którym mieści się kawiarnia "A". Zgodnie z umową pożyczka miała być spłacana w 30 miesięcznych ratach do dnia 25.VI.1998 r. po sześciomiesięcznym okresie karencji.

Do czasu wydania tej decyzji skarżący spłacił jedynie pierwszą ratę pożyczki.

Utworzył on miejsca pracy dla dwóch osób na okres półroczny po czym, z uwagi na zły stan zdrowia, zawiesił działalność gospodarczą i pismem z 9 lutego 1996 r. zwrócił się z prośbą o rozłożenie na raty pozostałej części zadłużenia, która łącznie z odsetkami wyniosła 11.360,27 zł.

Rejonowy Urząd Pracy nie przychylił się do tego wniosku i 28.II.1996 r. wezwał skarżącego do natychmiastowej spłaty zadłużenia. Decyzję swoją RUP uzasadnił twierdzeniem, iż choroba właściciela firmy nie musi wiązać się z zawieszeniem działalności gospodarczej.

Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynikało, że skarżący nie należy do ludzi zamożnych. Jest on inwalidą, a dochód brutto na jedną osobę w jego rodzinie wynosi 270 zł. Skarżący wymaga leczenia rehabilitacyjnego i sanatoryjnego. Rejonowa Rada Zatrudnienia pozytywnie zaopiniowała wniosek o rozłożenie na raty spłaty zaciągniętej przez skarżącego pożyczki. Decyzja ta była przedmiotem skargi R.F., ale NSA, postanowieniem z dnia 23.VI.1997 r. II SA 1557/96, odrzucił ją wobec niewyczerpania środków odwoławczych.

Rozpatrując sprawę ponownie na wniosek skarżącego z 9 lipca 1997 r., złożony na podstawie art. 127 § 3 kpa, Prezes Krajowego Urzędu Pracy orzekł o uchyleniu swej decyzji z dnia 28.VIII.1996 r. w części dotyczącej terminu ratalnej spłaty należności oraz o prolongowaniu terminu spłaty ratalnej, całości zadłużenia do końca II kwartału 1998 r. Do ustalenia wysokości rat oraz terminu płatności Prezes RUP zobowiązał kierownika RUP w W. Równocześnie odmówił umorzenia pozostałej do spłaty kwoty zadłużenia.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że dochód na osobę w rodzinie skarżącego wynosi 334,42 zł, a stan zdrowia skarżącego tak się pogorszył, iż komisja lekarska zakazała mu wykonywanie jakiejkolwiek pracy. Mimo to brak jest podstaw do umorzenia spłaty zadłużenia, skoro skarżący jest właścicielem działki budowlanej o pow. 116 m2, na której stoi budynek będący współwłasnością skarżącego.

Powyższa decyzja z 12.IX.1997 r. była przedmiotem skargi R. F., który wniósł o jej zmianę i umorzenie pozostałej do spłaty kwoty zadłużenia.

Zarzucił, iż mimo inwalidztwa i trudnej sytuacji materialnej spłacił całą kwotę pożyczki, która mu została udzielona w 1995 r. Rozłożono mu na raty zadłużenie z tytułu odsetek od niezapłaconej w terminie należności.

Prawdą jest, że na 1 osobę w jego rodzinie przypada 334 zł, ale jeśli odliczyć od tego opłaty za mieszkanie, wodę, elektryczność i gaz oraz pokryć koszty nauki dziecka, to na życie nie zostaje prawie nic.

Skoro pożyczka została spłacona, a skarżący bez swej winy znalazł się w krytycznej sytuacji materialnej, należne odsetki do RUP powinny być umorzone.

Odpowiadając na skargę prezes KUP wniósł o jej oddalenie z przyczyn wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżoną decyzję wydano 12.IX.1997 r., a więc pod rządem przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu w brzmieniu ustalonym dla art. 18 przez art. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1997 r.

W tej sytuacji wniosek skarżącego o umorzenie mu należności z tytułu zwrotu pożyczki dokonanej z Funduszu Pracy mógł być rozpatrzony w ramach i na podstawie przepisów dekretu z dnia 16 maja 1956 r. o umarzaniu i udzielaniu ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz. U. Nr 17, poz. 92 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 września 1982 r. w sprawie zasad umarzania i udzielania ulg w spłacaniu należności państwowych (Dz. U. Nr 30, poz. 211 ze zm.).

Zgodnie z odesłaniem i upoważnieniem zawartym w art. 2 ust. 1 cyt. dekretu m.in. szczegółowe zasady umarzania należności zawierają przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów.

§ 3 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że należność państwowa może być umorzona w całości lub w części, jeżeli w wyniku postępowania egzekucyjnego lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, te dłużnik nie posiada majątku, z którego można by dochodzić należności.

Tymczasem bezspornym jest, że skarżący jest właścicielem działki budowlanej o pow. 116 m2 oraz połowy budynku stojącego na tej działce, w którym mieści się kawiarnia "A.".

Dochodzona przez RUP należność zabezpieczona jest hipoteką na tej właśnie nieruchomości.

W sprawie nie prowadzono postępowania egzekucyjnego z nieruchomości, nie wiadomo więc, czy w wyniku egzekucji nie można by pokryć należności.

Skoro zatem należność z tytułu zwrotu pożyczki z Funduszu Pracy może być egzekwowana z nieruchomości skarżącego, brak jest podstaw prawnych do umorzenia spłacenia opisanej należności.

Z uwagi na powyższe skarga została oddalona na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.