Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41908

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 15 lutego 1999 r.
II SA 1288/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Drachal.

Sędziowie NSA: K. Jarząbek, A. Kisielewicz (spr.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 27 lipca 1998 r. i utrzymał w mocy dwie decyzje Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Z. z dnia 21 kwietnia 1998 r.: 1) stwierdzającą w całości nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. z dnia 20 stycznia 1997 r. o uznaniu Pani Danuty B. za bezrobotną i o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 stycznia 1997 r. w wysokości 160% i 2) stwierdzającą nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. z dnia 21 stycznia 1997 r. o przyznaniu Pani Danucie B. zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 stycznia 1997 r. w części dotyczącej daty, od której przyznano jej prawo do zasiłku oraz wysokości tego zasiłku. W uzasadnieniu podał, że obie decyzje Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ od dnia 1 stycznia 1997 r. weszła w życie nowela do ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zmian tych nie uwzględnił Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w N. Od 1 stycznia 1997 r. ustawa nie przewidywała już zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 160%. Skarżąca nie mogła również według nowego stanu prawnego otrzymać zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% zasiłku dla bezrobotnych. Wreszcie skarżąca powinna otrzymać zasiłek przedemerytalny od dnia 3 stycznia 1997 r., czyli od następnego dnia po zarejestrowaniu, a nie od dnia 9 stycznia 1997 r.

Pani Danuta B. zaskarżyła ostateczną decyzję Prezesa Krajowego Urzędu Pracy do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła, iż unieważnione decyzje Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. nie były dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. Zostały podjęte na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 1996 r. Tekst zmienionej od 1 stycznia 1997 r. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotarł do województwa Z. w lutym-marcu 1997 r. i dlatego organ nie posiadał świadomości naruszenia prawa. Ta przesłanka świadomego działania jest natomiast koniecznym warunkiem stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Ponadto, zdaniem skarżącej, Prezes Krajowego Urzędu Pracy nie podał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Urzędu Pracy wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, według którego za rażące naruszenie prawa stanowiące w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej uznać można tylko takie naruszenie prawa, które jest oczywiste i które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Organy obu instancji stwierdzając nieważność decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. podały w swych uzasadnieniach m.in., że skarżąca po dniu 1 stycznia 1997 r. nie mogła otrzymać zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160% i że zasiłek nie powinien być jej przyznany po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania, a od następnego dnia po zarejestrowaniu. Nie podały jednak, które przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w styczniu 1997 r., zostały w sposób rażąco naruszone przez Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w N. Nie wyjaśniono, dlaczego skarżąca nie mogła po 1 stycznia 1997 r. otrzymać zasiłku przedemerytalnego w wysokości 160%. Przepisy art. 37j ust. 3 i ust. 5 w ogóle przewidywały zasiłek przedemerytalny w takiej podwyższonej wysokości. Z akt sprawy wynika, że skarżąca została zwolniona z pracy 31.12.1996 r. z przyczyn dotyczących pracodawcy. Organy zatrudnienia nie poczyniły żadnych ustaleń wskazujących na to, że skarżąca nie spełnia pozostałych wymagań dających prawo do podwyższonego zasiłku przedemerytalnego określonych w art. 37j ust. 3 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W szczególności nie wyjaśniono, czy skarżąca nie została zwolniona z pracy w trybie określonym w art. 37j ust. 5 ustawy. Ponadto nie podano w zaskarżonej decyzji, który przepis ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został rażąco naruszony przez przyznanie skarżącej prawa do zasiłku przedemerytalnego po upływie 7 dni od dnia jej zarejestrowania.

Z tych wszystkich powodów, wobec niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, skargę należało uwzględnić.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 22 ust. 2 pkt. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.