Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41888

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 14 października 1998 r.
II SA 1187/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Bała.

Sędziowie NSA: J. Rajewska, I. Darmochwał (spr.).

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Marzena D. zarejestrowała się w Rejonowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 24 marca 1997 r., przedstawiając świadectwo pracy stwierdzające zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od 1.05.1995 r. do 28.02.1997 r. w firmie "J." S.C. w W. i oświadczyła, iż aktualnie jest osobą niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej.

W związku z powyższym decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w W. uznano ją za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i z dniem 1.04.1997 r. przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres do 12 miesięcy. Status ten i prawo do zasiłku M.D. utraciła od dnia 17.02.1998 r. z powodu podjęcia pracy, co orzeczono decyzją Kierownika powyższego Urzędu z dnia 2.03.1998 r.

W marcu 1998 r. Urząd ten uzyskał informację z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O., że w trakcie kontroli stwierdzono, iż M.D. była zatrudniona w firmie "M." w ramach umowy zlecenia w okresie od 15 marca 1997 r. do 28 marca 1997 r.

W związku z tym postanowieniem z dnia 16 marca 1998 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. wznowił postępowanie w sprawie prawa do zasiłku oraz wezwał zainteresowaną do złożenia wyjaśnień.

W dniu 14 maja 1998 r. M.D. przedłożyła umowę zlecenia zawartą w W. z powyższą firmą, w której w § 1 zobowiązywała się do: "szycia w okresie od 15.03.1997 r. do 28.03.1997 r.".

W tej sytuacji Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w W. powołując się m.in. na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) - decyzją z dnia 17.03.1998 r. uchylił:

- decyzję z dnia 2.03.1998 r. w sprawie utraty prawa do zasiłku oraz statusu bezrobotnej od dnia 17.02.1998 r. z powodu podjęcia pracy,

- decyzję z dnia 4.04.1997 r. w sprawie uznania za osobę bezrobotną od dnia 24.03.1997 r. oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1.04.1997 r. na okres do 12 miesięcy

oraz orzekł o utracie prawa do zasiłku oraz statusu bezrobotnej od dnia 24.03.1997 r.

Rozpatrując sprawę w wyniku odwołania M.D. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. decyzją z dnia 30.04.1998 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania celem umożliwienia zainteresowanej złożenia wyjaśnień przed rozstrzygnięciem sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy odebrano oświadczenie od M.D., która potwierdziła istnienie wymienionej na wstępie umowy zlecenia z tym, że oświadczyła, iż faktycznie pracę w firmie "N." wykonywała jedynie do 21.03.1997 r. i z uwagi na stan zdrowia zrezygnowała z tej pracy w dniu 22.03.1997 r. Uważała zatem, że umowa zlecenia straciła z tym dniem ważność.

Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 25.05.1998 r. wydał identyczną decyzję, jak w dniu 16 marca 1998 r., stwierdzając w uzasadnieniu m.in., że umowa zlecenia trwała przez okres na jaki została zawarta, co potwierdza niezmniejszona kwota wynagrodzenia oraz fakt jego pobrania i pokwitowania w ostatnim dniu trwania umowy tj. 28.03.1997 r.

Od decyzji tej M.D. ponownie odwołała się potwierdzając podaną przez siebie wersję zdarzeń prosząc o uznanie za bezrobotną od 28.03.1997. r., "jeżeli przepisy nie pozwalają na uznanie za bezrobotną od dnia 24.03.1997 r.".

Organ drugiej instancji decyzją z dnia 9 lipca 1998 r. odwołania nie uwzględnił stwierdzając, że w pisemnym oświadczeniu w dacie rejestracji M.D. potwierdziła m.in., że nie jest zatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej (w myśl art. 2 ust. 1 pkt 16 cyt. wyżej ustawy - na podstawie umowy agencyjnej, runowy zlecenia albo o dzieło).

Powołano się ponownie na treść umowy zlecenia zawartej na okres od 15 marca do 28 marca 1997 r. z wynagrodzeniem 410,- zł. Umowa ta nie uległa zmianie w postaci aneksu dotyczącego czasu trwania lub wynagrodzenia. Nie nastąpiło też jej wypowiedzenie przez żadną ze stron.

Podano nadto, iż nie jest możliwy alternatywny wniosek skarżącej o uznanie za bezrobotną od dnia 29.03.1997 r., bowiem status bezrobotnego uzyskuje się z dniem przedłożenia kompletu dokumentów, wypełnienia karty rejestracyjnej oraz poświadczenia własnoręcznym podpisem w obecności pracownika prawdziwości danych i oświadczeń zawartych w karcie. Są to czynności dobrowolne i sam zainteresowany wybiera datę ich dokonania.

Powyższą decyzję M.D. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podtrzymując zarzuty i argumenty podniesione wcześniej w odwołaniach od decyzji organów pierwszej instancji.

Podniosła, że w dniu zgłoszenia w Rejonowym Urzędzie Pracy nikt nie informował, że brak pisemnego rozwiązania umowy z dnia 15 marca 1997 r. stanowi przeszkodę do ubiegania się o status bezrobotnego. Praca objęta umową została wykonana wcześniej i w dniu składania oświadczenia nie wykonywała żadnej pracy. Wynagrodzenie objęte umową zostało już wypracowane wcześniej, a zapłacone w dniu 28 marca 1997 r. Zarzuciła ponadto, że Rejonowy Urząd Pracy nie udzielił wyczerpującej informacji na temat skutków nierozwiązania umowy zlecenia z 15.03.1997 r., do czego był zobowiązany na podstawie art. 9 kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.) zasiłek dla bezrobotnych przysługuje wyłącznie osobom bezrobotnym.

Definicja takiej osoby zawarta została w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy stwierdzającym m.in., że musi być to osoba niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, przy czym przez to ostatnie pojęcie rozumie się także wykonywanie innej pracy m.in. na podstawie umowy zlecenia.

Skarżąca Marzena D. zarejestrowała się w Rejonowym Urzędzie Pracy w W. w dniu 24 marca 1997 r. składając własnoręcznie podpisane w obecności pracownicy Urzędu oświadczenie, że aktualnie nie wykonuje żadnej pracy.

Dopiero po upływie roku wyszło na jaw, iż oświadczenie to nie było zgodne z rzeczywistością, bowiem skarżąca zatrudniona była na podstawie umowy zlecenia w okresie od 15 marca 1997 r. do 28 marca 1997 r. Przedłożona umowa zlecenia jest dokumentem, który stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. też art. 76 § 1 kpa). Wartości tego dowodu nie mogą podważyć twierdzenia skarżącej, skoro treść tej umowy nie uległa zmianie przez strony a zapłata za pracę na podstawie tej umowy miała miejsce w dniu 28 marca 1997 r.

Niezrozumiały jest przy tym zarzut braku informacji ze strony organów administracji o skutkach takiej, zmodyfikowanej umowy, skoro skarżąca o umowie takiej w ogóle nie wspomniała.

Trafnie także organ odwoławczy uznał, że brak było możliwości modyfikacji okresu uznania ją za bezrobotną od dnia 29 marca 1997 r., bowiem status bezrobotnego uzyskuje się z dniem przedłożenia m.in. kompletu dokumentów i podpisanie odpowiednich oświadczeń.

Jak to już była mowa wyżej brak zgodności oświadczeń z rzeczywistym stanem faktycznym wyszedł na jaw dopiero po upływie roku, a skarżąca nie podjęła już kroków zmierzających za uznanie ją ponownie za bezrobotną. Organy administracji w takim zakresie nie działają zaś z urzędu.

W tej sytuacji skarga jako nieuzasadniona uległa oddaleniu na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.