Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41884

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 14 października 1998 r.
II SA 1170/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA J. Bała (spr.).

Sędziowie NSA: J. Rajewska, I. Darmochwał.

Protokolant: A. Macewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 18 maja 1993 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z dnia 25 marca 1998 r., którą to decyzję - po uprzednim wznowieniu postępowania - uchylono decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia 1 kwietnia 1997 r. i odmówiono p. Zbigniewowi S. uznania za bezrobotnego i przyznania zasiłku za okres od 11 marca 1997 r. do 30 kwietnia 1997 r. i od 28 czerwca 1997 r. do 17 grudnia 1997 r.

W uzasadnieniu decyzji podano m.in., iż p. Zb. S. w dniu 3 marca 1997 r. zgłosił się do Rejonowego Urzędu Pracy w S., gdzie na podstawie przedłożonych dokumentów został zarejestrowany jako bezrobotny z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 11.03.1997 r. tj. po 7 dniach od daty zarejestrowania.

Ostatnim miejscem pracy p. S. było Przedsiębiorstwo PKS w S., gdzie był zatrudniony w okresie 09.12.1982 r. - 21.11.1996 r.

Zasiłek dla bezrobotnych zainteresowany pobierał w okresie 11.03.1997 r. - 30.04.1997 r. i 28.06.1997 r. - 17.12.1997 r. Przerwa w pobieraniu świadczenia spowodowana była podjęciem krótkotrwałego zatrudnienia.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w S. Wydział Pracy z dnia 18.12.1997 r. sygn. akt IV P 725/97 p. S. został przywrócony do pracy w Przedsiębiorstwie PKS w S. na dotychczasowych warunkach.

W dniu 09.01.1998 r. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w S. decyzją z dnia 1 stycznia 1998 r. orzekł utratę statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 18 grudnia 1997 r. tj. z dniem ogłoszenia wyroku Sądu.

W dniu 29.12.1997 r. zainteresowany podjął pracę w dotychczasowym swoim zakładzie pracy tj. w PPKS w S.

Zarządca Komisaryczny P. PKS w S. pismem z dnia 13.02.1998 r. poinformował Rejonowy Urząd Pracy, że Pan S. zgodnie z wyrokiem Sądu z dniem 29.12.1997 r. podjął pracę i za czas pozostawania bez pracy tj. od 22.11.1996 r. do 28.12.1997 r. otrzymał wynagrodzenie.

Zgodnie z art. 51 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie.

Mając powyższe stwierdzenia na uwadze, Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w S. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie wydał decyzję uchylającą decyzje przyznające status osoby bezrobotnej jak również prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jako że za osobę bezrobotną można uznać osobę, która poza spełnieniem warunków niezbędnych do nabycia statusu bezrobotnego nie pozostaje w zatrudnieniu.

Zdaniem Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się w przypadku, gdy na jaw wyjdą istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi który wydał decyzję.

Jak wynika z art. 145 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Ze względu na ujawnienie okoliczności, które nie były znane organowi wydającemu decyzje (wyrok Sądu orzekający o przywróceniu Pana S. do pracy), Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w S. wznowił postępowanie z urzędu, a następnie wydał decyzję uchylającą obie poprzednie decyzje.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu osobą bezrobotną może być osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej (...), jak również nie osiągająca wynagrodzenia lub dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia.

Jak już zostało wykazane wyżej, zainteresowany został przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach oraz za cały okres pozostawania bez pracy otrzymał od zakładu pracy wynagrodzenie.

A więc w tym samym okresie nie mógł być jednocześnie bezrobotnym pobierającym zasiłek.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego p. Zbigniew S. zarzucił, że w zaskarżonych decyzjach błędnie potraktowano okres pozostawania bez pracy jako wykonywanie pracy w tym okresie, gdyż w czasie rejestracji w Urzędzie Pracy był bez pracy, a wyrok Sądu Rejonowego spowodował jedynie jego powrót do pracy.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na mocy wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy w S. z dnia 18 grudnia 1997 r. sygn. akt IV P 725/97 skarżący został przywrócony do pracy na dotychczasowych warunkach, przy czym w sprawie jest bezsporne, że skarżącemu wypłacono wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy.

W świetle powyższego rozwiązanie stosunku pracy okazało się bezskuteczne a stosunek pracy uległ restytucji.

W dacie rejestracji tj. w dniu 11 marca 1997 r. skarżący - jak się później okazało - pozostawał w stosunku pracy, a zatem nie spełniał wymogów o jakich mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jedn. tekst Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza on osobę, nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej,

Wbrew zaś zarzutom skarżącego przedstawionym w skardze wypłaconego mu wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy nie można traktować jako odszkodowania za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy, w trybie i na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 kp. W art. 56-58 kp wprowadzono bowiem rozróżnienie między wynagrodzeniem za czas pozostawania bez pracy a odszkodowaniem. Wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługuje wówczas gdy orzeczono o przywróceniu do pracy a pracownik podjął pracę w wyniku tego przywrócenia (art. 56 § 1 i 57 § 1 kp). Taka zaś sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Z kolei w świetle przytoczonych przepisów o odszkodowaniu można mówić tylko wówczas, gdy pracownik nie żądał przywrócenia do pracy.

Jest to istotna okoliczność w sprawie, albowiem zgodnie z art. 51 § 1 kp w związku z art. 57 § 4 kp pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano mu wynagrodzenie.

W konsekwencji, należy podzielić pogląd organów obydwu instancji, iż okres pozostawania skarżącego bez pracy należy traktować jako okres zatrudnienia, gdyż po przywróceniu do pracy wypłacono mu wynagrodzenie za cały czas pozostawania bez pracy.

Poza rozważaniami Sądu pozostaje natomiast kwestia wysokości przypisanego skarżącemu do zwrotu nadpłaconego zasiłku dla bezrobotnego, gdyż sprawa ta nie została objęta treścią zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w wyroku na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.