Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41886

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 1 października 1998 r.
II SA 1148/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA A. Kisielewicz.

Sędziowie NSA: J. Bała, E. Kierejczyk (spr.).

Protokolant: M. Chmielewska.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z 10 lipca 1998 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w S. z 7 maja 1998 r. przyznającą skarżącemu zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% kwoty normalnego zasiłku na podstawie art. 37j ust. 2 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.). W jej uzasadnieniu dyrektor podał, że skarżącemu nie mógł być przyznany zasiłek przedemerytalny w wysokości 160% zasiłku podstawowego, ponieważ mimo legitymowania się 35-letnim okresem zatrudnienia, w dniu nabycia prawa do tego zasiłku nie mieszkał w rejonie zagrożonym szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, a ponadto od lutego do czerwca br. z Zakładu Produkcji Dzianin "D." w łącznie z nim zwolniono tylko 9 osób, przez co nie zostały spełnione warunki przewidziane w art. 37j ust. 3 i 5 wymienionej ustawy.

W skardze do sądu skarżący ponownie zaakcentował trudną sytuację materialną jego rodziny (żona ma 51 lat i w maju 1997 r. utraciła prawo do zasiłku pozostaje nadal bez pracy, córka uczy się w szkole, a sam czynsz za mieszkanie wynosi ponad 300 zł miesięcznie) i domagał się przyznania mu podwyższonego zasiłku przedemerytalnego.

Dyrektor WUP z przyczyn ukazanych w uzasadnieniu decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł możliwości wzruszenia zaskarżonej decyzji. Zawierała ona wyczerpującą motywację powiązaną ze stanem faktycznym sprawy i uwzględniającą unormowania zawarte w art. 37j ustawy odnoszące się do warunków, jakie muszą spełniać osoby ubiegające się o zasiłek przedemerytalny w podstawowej (120%) i podwyższonej (160%) wysokości.

Roszczenia skarżącego o przyznanie podwyższonego zasiłku przedemerytalnego mogły być uwzględnione jedynie w razie zamieszkiwania, w dacie nabycia prawa do zasiłku, na terenie gminy objętej wykazem rejonów uznanych za zagrożone szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (art. 37j ust. 3) lub zwolnienia po 1 lipca 1996 r. w okresie trzech miesięcy (razem z nim) co najmniej 100 pracowników z zatrudniającego go zakładu pracy (art. 37j ust. 5). Warunki te - co wykazano w decyzji organu II instancji - nie zostały spełnione. Nie może tego braku zastąpić trudna sytuacja materialna rodziny skarżącego, która nie wpływa na prawo do zasiłku przedemerytalnego i jego wysokość. Uzupełniającym źródłem pozyskania nieodzownych środków utrzymania rodziny będą w tej sytuacji fundusze pozostające w dyspozycji właściwego ośrodka pomocy społecznej.

Z powyższych względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.