Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 41882

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Warszawie
z dnia 9 października 1998 r.
II SA 1028/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA E. Kierejczyk.

Sędziowie NSA: I. Góraj, Z. Mańk (spraw.).

Protokolant: J. Chindelewicz.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Krajowego Urzędu Pracy decyzją z dnia 3 czerwca 1998 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorcy Anny D., B. ul. Piłsudskiego 53, od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 15.04.1998 r. odmawiającej wydania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca obywatela Wietnamu w charakterze sprzedawcy w handlu obwoźnym na terenie Polski - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, co następuje:

Przedsiębiorca Anna D. z B. zwróciła się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. dnia 26.02.1998 r. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia i zgody na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej przez cudzoziemca obywatela Wietnamu Pana Can D. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 15.04.1998 r. odmówił wydania zezwolenia uzasadniając odmowę sytuacją na lokalnym rynku pracy. Rejonowy Urząd Pracy w B. posiada możliwość zabezpieczenia potrzeb kadrowych wnioskującej. Ponadto wnioskująca nie złożyła zapotrzebowania na wolne miejsce pracy.

Od tej decyzji strona w terminie określonym w art. 129 § 2 K.p.a. złożyła odwołanie.

Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. odwołanie przesłał do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy w W.

Organ odwoławczy po ustaleniu stanu faktycznego na podstawie posiadanych akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany orzeczenia Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.

Materialnoprawną podstawę do rozpatrzenia niniejszej sprawy stanowi art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.).

W świetle powołanego artykułu cytowanej ustawy, organ stopnia wojewódzkiego przy wydawaniu zezwolenia i zgody na zatrudnienie cudzoziemca musi uwzględnić sytuację panującą na lokalnym rynku pracy.

Z powyższego wynika, że decyzja o zezwoleniu i zgodzie na zatrudnienie cudzoziemca ma charakter uznaniowy.

W Rejonowym Urzędzie Pracy w B. są zarejestrowane osoby mogące pracować na stanowisku proponowanym dla cudzoziemca.

Argumenty podnoszone w odwołaniu nie są objęte przepisami prawnymi ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu a cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu cytowanej ustawy nie może uzyskać statusu bezrobotnego.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje zezwolenie i zgodę na zatrudnienie cudzoziemca w konkretnym miejscu, na określone stanowisko, na oznaczony czas i na terenie działania danego wojewódzkiego urzędu pracy, a nie na terenie całej Polski jak napisano we wniosku.

Na powyższe decyzje wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Anna D., wnosząc o ich uchylenie.

Skarżąca podnosi w szczególności, że prowadzi działalność handlową na targach i targowiskach całej Polski, a obecnie w W., gdyż tu osiąga najwyższe obroty.

Chciałaby zatrudnić męża na stanowisku sprzedawcy, gdyż innemu pracownikowi musiałaby płacić "rozłąkę i diety". Ma na utrzymaniu 4-letnie dziecko, sama jest alergikiem i trudno jest jej prowadzić działalność handlową.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak wynika z zaświadczenia z dnia 10 lutego 1998 r. wydanego przez Urząd Miejski w B., skarżąca zamieszkała w B. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej (rozpoczęcie działalności: 23 lutego 1998 r.).

Przedmiotem działalności gospodarczej jest handel obwoźny artykułami przemysłowymi i spożywczymi (za wyjątkiem koncesjonowanych) pochodzenia krajowego i zagranicznego.

Zatrudnienie cudzoziemców w Polsce regulują przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, pracodawca może zatrudnić lub powierzyć inną pracę zarobkową na terenie Polski cudzoziemcowi nie posiadającemu karty stałego pobytu lub statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli uzyska na to zezwolenie dyrektora właściwego terytorialnie dla swej siedziby wojewódzkiego urzędu pracy, a cudzoziemiec uzyskał prawo pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zgodę na zatrudnienie lub wykonywanie innej pracy zarobkowej u tego pracodawcy.

Zezwolenie i zgodę, o którym mowa w ust. 1, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje uwzględniając sytuację na rynku pracy. Zezwolenie i zgoda są wydawane na czas oznaczony dla określonego cudzoziemca, na określone stanowisko lub rodzaj wykonywanej pracy (ust. 3 art. 50 ustawy).

Nadto, zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy wojewódzkie Rady Zatrudnienia upoważnione zostały przez ustawodawcę do opiniowania kryteriów wydawania decyzji w sprawach zatrudnienia cudzoziemców lub wykonywania przez nich innej pracy zarobkowej na terenie województwa.

Wojewódzka Rada Zatrudnienia w K. uchwałą z dnia 25 września 1997 r. pozytywnie zaopiniowała "Kryteria dotyczące wydawania zezwoleń oraz zgód na zatrudnienie bądź powierzenie innej pracy zarobkowej cudzoziemcom na terenie województwa".

Jednym z warunków zawartych w powyższych kryteriach, jest warunek, by pracodawca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, zatrudniał co najmniej jednego polskiego pracownika.

Skarżąca warunku tego nie spełniła.

W Rejonowym Urzędzie Pracy w B. zarejestrowani są bezrobotni - sprzedawcy, także bezrobotni sprzedawcy z dodatkowymi kwalifikacjami (obsługa kas fiskalnych).

Skarżąca nie zgłosiła do wymienionego urzędu pracy zapotrzebowania na pracownika - sprzedawcę.

Zgodnie z powołanymi wyżej "Kryteriami" wydawania zezwoleń zatrudnienie cudzoziemców ma mieć charakter "uzupełniający".

Skoro więc w Rejonowym Urzędzie Pracy w B. zarejestrowani są bezrobotni - sprzedawcy, to organy zatrudnienia, uwzględniając sytuację na lokalnym rynku pracy, a także fakt, że skarżąca nie zatrudnia nawet jednego polskiego pracownika - miały pełne podstawy do odmowy wydania zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca - obywatela Wietnamu.

Z tych względów i po myśli art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.