II PR 29/31 - Uchwała Sądu Najwyższego - OpenLEX

II PR 29/31 - Uchwała Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1931/3/71

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 1931 r. II PR 29/31

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: prezes W. de Michelis. Sprawozdawca: sędzia dr. St. Śliwiński. Wnioski zgłaszał prokurator: dr. Z. Piernikarski.

Sentencja

Sąd Najwyższy rozpoznawał wniosek Prezesa Izby Karnej, zgłoszony w toku posiedzenia, o wyjaśnienie, w myśl art. 41 u. s. p., zagadnienia prawnego.

"Czy sąd po częściowem uchyleniu wyroku powinien sformułować nową sentencję w całości, czy też sentencja nowego wyroku może być tylko częściowa z ograniczeniem mianowicie do przedmiotów, o których ponownie orzec należy w związku z częściowem jeno uchyleniem wyroku?"

i po wysłuchaniu wniosku Prokuratora uchwalił, co następuje:

Po częściowem uchyleniu wyroku nie należy formułować nowej sentencji w całości, sentencja może być tylko częściowa z ograniczeniem mianowicie do przedmiotów, o których ponownie orzec należy w związku z częściowem jeno uchyleniem wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrok może być uchylony częściowo (art. 483, 512 k. p. k.), a skutkiem tego wydanie ponownego orzeczenia może być ograniczone do tej części, w której nastąpiło uchylenie. Wówczas sentencja ponownego orzeczenia z natury rzeczy nie będzie już sentencją pełną, zawierającą wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 366, 367 k. p. k., lecz dostosowana być powinna do zakresu, w jakim odbywa się ponowne wyrokowanie. Ponowne formułowanie całej sentencji wyroku byłoby nawet nieraz wprost przeciwne ustawie, np. w wypadku, gdy Sąd Najwyższy jedynie częściowo (np. co do kary) wyrok uchylił, oznaczałoby to bowiem ponowne orzekanie w przedmiocie, o którym już orzekać nie należy, skoro wyrok częściowo ostał się w mocy prawnej. Również jeżeli sąd odwoławczy, skutkiem apelacji, uchyla wyrok jedynie w części, np. tylko co do kary i opłat sądowych i wymierza inną karę, oraz opłatę, to powtarzanie ustalenia czynu, przypisanego oskarżonemu (p. "a" art. 367 k. p. k.) jest rzeczą zupełnie zbyteczną, albowiem częściowe zatwierdzenie wyroku (co do winy) mieści już w sobie stwierdzenie, że sąd odwoławczy sentencję zaskarżonego wyroku, o ile ona dotyczy ustalenia czynu, przypisanego oskarżonemu, utrzymuje w mocy prawnej i do niej się przyłącza. Tylko wtedy sąd odwoławczy musiałby sentencję wyroku na nowo sformułować, gdyby stwierdził, że brzmienie sentencji sądu niższej instancji nie odpowiada ustawie, w tym bowiem wypadku ograniczenie się do zatwierdzenia wyroku oznaczałoby utrzymanie w mocy sentencji, która zawiera błąd prawny. Sentencja musi oczywiście w zakresie "nowego orzeczenia" (art. 483 k. p. k.) odpowiadać wszystkim wymaganiom ustawy, pozatem zaś w interesie swej jasności i przejrzystości zawierać powinna częściowe uchylenie wyroku (p. "b" art. 483 k. p. k.), a nie tylko dorozumiane, np. przez samo orzeczenie innej kary (co jednakże nie stanowiłoby powodu kasacyjnego).

Powyższy pogląd prawny nie stoi też w sprzeczności z uchwałą Całej Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 1930 II Pr. 22/30 (poz. 29 urzęd. zb. orzecz. z r. 1930), punkt bowiem VIII wspomnianego orzeczenia odnosi się do wypadku całkowitego zatwierdzenia wyroku, jeżeli zaś nawet w uzasadnieniu wspomniano także o częściowem uchyleniu wyroku, to jednak nie wypowiedziano zapatrywania, że sentencja w całości musi być na nowo sformułowana.