Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1615852

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 7 czerwca 2011 r.
II PK 73/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Zbigniew Myszka.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Andrzeja W.-W. przeciwko "P." Spółka Akcyjna w W. o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2011 r., skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 16 listopada 2010 r. (...) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 900 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w W. - XXI Wydział Pracy, po rozpoznaniu apelacji powoda Andrzeja W.-W. od wyroku Sądu Rejonowego dla m. W. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 28 maja 2010 r., zmienił wyrok tego Sądu:

1)

w punkcie I w ten sposób, że zasądził od pozwanego "P." Spółki Akcyjnej w W. na rzecz powoda kwotę 17.489,28 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 26 listopada 2009 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy i oddalił powództwo w pozostałym zakresie,

2)

w punkcie II w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

3)

oddalił apelację w pozostałym zakresie oraz

4)

zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 930 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji i stwierdził, że na mocy porozumienia z dnia 26 listopada 2009 r. powód nie mógł się skutecznie zrzec prawa do wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy Sąd Okręgowy wskazał, że roszczenie odszkodowawcze za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ma charakter wyłącznie kompensacyjny i ma miejsce przy definitywnym zakończeniu trwania stosunku pracy, natomiast roszczenie o przywrócenie do pracy skutkuje reaktywowaniem stosunku bezprawnie rozwiązanego, a zatrudnionemu ponownie pracownikowi przysługuje prawo do wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. Strona pozwana nie wykazała, aby porozumieniem z dnia 26 listopada 2009 r. objęto zrzeczenie się roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, a zrzeczenie się na przyszłość bliżej nieokreślonych roszczeń dotknięte jest nieważnością. Ponadto zrzeczenie się prawa od wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy objęte jest bezwzględnie obowiązującym zakazem z art. 84 k.p., przeto zawarte przez strony porozumienie było w tym zakresie nieważne. Przyjęcie przeciwnego stanowiska Sądu Rejonowego oznaczałoby przyzwolenie na obejście imperatywnego zakazu z w art. 84 k.p.

W skardze kasacyjnej na ten wyrok pozwany zarzucił naruszenie:

1)

art. 382 k.p.c. oraz art. 316 § 1 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 391 k.p.c. przez uznanie, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i nie przeprowadził analizy rzeczywistej treści porozumienia z dnia 26 listopada 2009 r. i woli stron,

2)

art. 386 § 1 k.p.c. przez uwzględnienie apelacji powoda pomimo jej bezzasadności,

3)

art. 385 k.p.c. przez jego niezastosowanie, mimo że apelacja powoda jest w całości bezzasadna,

4)

art. 22 § 1 k.p. oraz art. 78 k.p. przez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że pod pojęciem wynagrodzenia za pracę mieści się także wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy wskazane w art. 57 § 1 k.p.,

5)

art. 84 k.p. przez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że pod pojęciem wynagrodzenia mieści się także wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy wskazane w art. 57 § 1 k.p.,

6)

art. 87 k.p. w związku z art. 84 k.p. przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zakres pojęcia "wynagrodzenie za pracę" użyty w tych dwóch przepisach nie jest tożsamy,

7)

art. 57 § 1 k.p. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy posiada cechy wynagrodzenia za pracę, a tym samym korzysta z ochrony przewidzianej dla wynagrodzenia za pracę, co doprowadziło do uznania, że pracownik nie może zrzec się prawa do tego świadczenia z uwagi na zakaz zawarty w art. 84 k.p.,

8)

art. 917 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że słuszny interes pracownika musi być utożsamiany z uzyskaniem należnego świadczenia w pełnej wysokości.

Skarżący wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi na "jej oczywiście uzasadniony charakter" wskutek oczywistego naruszenia art. 57 § 1 k.p. i art. 84 k.p. Ponadto skargę należy przyjąć do rozpoznania "ze względu na wystąpienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.)" oraz "wystąpienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.)" dotyczącego kwalifikacji poszczególnych wypłat na rzecz pracowników jako "wynagrodzenia".

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Oczywiście bezzasadna skarga kasacyjna nie nadawała się do przyjęcia jej do rozpoznania już dlatego, że sporna ugoda przewidywała, iż po wypłacie wynagrodzenia "należnego do dnia rozwiązania umowy o pracę" powód nie będzie miał żadnych roszczeń ze stosunku pracy, co oznaczało, że nie mogło być w ogóle mowy o zrzeczeniu się roszczenia o 3-miesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przez "okres blisko 26 miesięcy", przysługującego nie zawsze z mocy wyroku o przywrócenie do pracy, tj. wtedy, gdy wyrokiem tym nie zasądzono wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem jej podjęcia w wyniku przywrócenia do pracy. W takiej sytuacji wynagrodzenie z art. 57 § 1 k.p. przysługuje ipso iure pracownikowi, który podjął prace w wyniku przywrócenia do pracy i w przypadku powoda było to wynagrodzenie oczywiście należne "do dnia rozwiązania umowy o pracę", co oznaczało, że nie obejmowała go zawarta ugoda. Ponadto Sąd Najwyższy podziela precyzyjne prawne i prawnicze konstatacje Sądu drugiej instancji, że przysługującego z mocy prawa (art. 57 § 1 k.p.) wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, należnego ipso iure po podjęciu pracy na podstawie wyroku przywracającego do pracy, pracownik nie może zrzec się wbrew ściśle bezwzględnie obowiązującego zakazowi z art. 84 k.p., co jest tak oczywiste, że nie wymaga rozstrzygania zagadnienia prawnego, które nie budzi żadnych kontrowersji prawnych ani prawniczych.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji w zgodzie z art. 3989 § 2 k.p.c., orzekając o kosztach zastępstwa procesowego powoda w zgodzie z art. 98 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.