Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1138302

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 lutego 2012 r.
II OZ 92/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. R., P. J. i A. T.-J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1285/11 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi W. R., P. J. i A. T.-J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia (...) września 2011 r., nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił złożony w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia (...) września 2011 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wniosek W. R., P. J. i A. T.-J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, w tym niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody o znacznej wartości, bowiem złożonego wniosku w żaden sposób nie uzasadnili. Sąd wskazał ponadto, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy ze względu na swój przedmiot nie nadaje się do wykonania, gdyż stanowi ona dopiero pierwszy etap procesu inwestycyjnego, tj. planowanie inwestycji. Uprawnienie do realizacji inwestycji inwestor nabędzie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być zaś jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

W zażaleniu na postanowienie skarżący podnieśli zarzuty dotyczące nieprawidłowego rozpoznania skargi na zaskarżoną decyzję oraz podali, że w skardze ujawnili, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Szczecina z dnia (...) lipca 2011 r., zostały wydane po wejściu w życie uchwały Rady Miasta Szczecina Nr LII/1359/10 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Arkońskie-Niemierzyn- Szpital" w Szczecinie. Wydanie w takich okolicznościach decyzji o warunkach zabudowy prowadzi do nieodwracalnych skutków, których po zatwierdzeniu planu nie będzie można już cofnąć. Skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji, zdaniem skarżących, będzie możliwość powstania budynku o wielkości znacznie przekraczającej ustalenia obowiązujące do roku 2006 r., w którym uchylono wcześniej obowiązujące ogólne plany zagospodarowania przestrzennego. To z kolei, w przekonaniu wnoszących zażalenie, spowoduje obniżenie wartości wszystkich nieruchomości otaczających nieruchomość, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, co pociągnie za sobą możliwość wysokich roszczeń finansowych tytułem utraty wartości sąsiednich nieruchomości.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępnie należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko aktów nadających się do wykonania. Okoliczność, że zaskarżona decyzja nie wymaga podjęcia czynności wykonawczych nie oznacza, że wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji jest bezprzedmiotowy. Faktyczna niewykonalność decyzji nie wyklucza bowiem jej wykonania rozumianego jako podjęcie różnych czynności wykonawczych zmierzających do realizacji jej treści. Wstrzymanie wykonania decyzji ma prowadzić wówczas do uniemożliwienia realizacji uprawnień lub egzekwowania obowiązków wynikających z treści decyzji, a zatem do zawieszenia mocy obowiązującej decyzji (por. wyrok NSA z 29 lipca 2004 r., OSK 591/04, publ. OSP 2005/4/50).

Przyjęcie, że zaskarżona decyzja może podlegać wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jednak niewystarczające do uwzględnienia wniesionego zażalenia. Należy bowiem podkreślić, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie utrwalony jest ponadto pogląd, w świetle którego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego wystąpienia okoliczności stwarzających niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konstrukcja przesłanek wstrzymania wykonania decyzji przy pomocy zwrotów nieostrych "wyrządzenie znacznej szkody", "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków" wiąże się z koniecznością skonkretyzowania użytych przez ustawodawcę pojęć w postaci wyczerpującej argumentacji. Wyjaśnienie dopiero w zażaleniu, że potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący upatrują w potencjalnym konflikcie pomiędzy jej treścią a treścią planu zagospodarowania przestrzennego, do którego sporządzenia Rada Miasta Szczecin przystąpiła na podstawie powołanej przez skarżących uchwały, a także ze względu na prawdopodobieństwo obniżenia wartości sąsiadujących nieruchomości, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, ponieważ w takich okolicznościach Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa. Sąd I instancji prawidłowo oddalił złożony przez skarżących wniosek o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji, albowiem wbrew twierdzeniom autorów zażalenia, wniosek ten nie zawierał uzasadnienia. Okoliczność, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zawarty w treści wniesionej skargi nie zwalniała skarżących z obowiązku wskazania zaistnienia przesłanek wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Czym innym jest bowiem uzasadnienie samej skargi mające na celu dowiedzenie, że zakwestionowana decyzja jest wadliwa, a czym innym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., II OZ 676/11). Z tego względu przedstawione również w zażaleniu zarzuty dotyczące wad zaskarżonej decyzji pozostają poza zakresem oceny Sądu rozpoznającego zażalenie, bowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2011 r., II OSK 1791/11), która nie została jeszcze dokonana. Należy wyjaśnić skarżącym, że wbrew ich zarzutom skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie została jeszcze rozpatrzona, gdyż przedmiotem kontrolowanego obecnie przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia Sądu I instancji był wyłącznie zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty podniesione w zażaleniu nie stanowią uzasadnionej podstawy do przyjęcia, że wykonanie kwestionowanej decyzji przed rozpoznaniem skargi sprowadzi na skarżących niebezpieczeństwo, o którym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, niepubl.). W tym kontekście za zbyt daleko idące należy uznać obawy skarżących, że istnieje realne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wynikające z wykonania zaskarżonej decyzji w związku z przystąpieniem do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w którym położona jest nieruchomość dla której wydano decyzję o warunkach zabudowy. Inne potencjalne zagrożenia wskazane przez skarżących w zażaleniu, związane z ewentualnym obniżeniem wartości nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością której dotyczy zaskarżona decyzja w związku z realizacją inwestycji należy zaś wiązać z ewentualnym wykonaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś będącej przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy.

W tych okolicznościach, skoro wynik kontrolowanego postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za prawidłowy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.