Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2639343

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 14 lutego 2019 r.
II OZ 59/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. R. i L. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 569/18 odrzucające skargę P. R. i L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) lutego 2018 r. znak: (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 13 lipca 2018 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę P. R. i L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) lutego 2018 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że pismem z dnia 18 maja 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżących do nadesłania 6 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących P. R. i L. R. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone w dniu 25 maja 2018 r. W dniu 4 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego) profesjonalny pełnomocnik nadesłał odpowiednią ilość odpisów skargi oraz kserokopię pełnomocnictwa opatrzoną klauzulą: "poświadczam za zgodność z oryginałem (...) 20 marca 2018 r.", na której brak było jednak podpisu pełnomocnika.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 1 czerwca 2018 r. Tymczasem przesyłka zawierająca odpowiednią liczbę odpisów skargi oraz kserokopię pełnomocnictwa niepotwierdzoną w sposób prawidłowy za zgodność z oryginałem została przez pełnomocnika skarżących nadana w placówce pocztowej w dniu 4 czerwca 2018 r., a zatem już po upływie zakreślonego 7-dniowego terminu. Stąd też należało uznać, że czynność ta, jako dokonana przez profesjonalnego pełnomocnika skarżących po upływie terminu, musiała zostać uznana za bezskuteczną.

Ponadto Sąd Wojewódzki wskazał, że przedłożona w przedmiotowej sprawie - z uchybieniem terminu - kserokopia pełnomocnictwa nie została w sposób prawidłowy poświadczona za zgodność z oryginałem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania sądu, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Dlatego też, abstrahując od uchybienia terminowi, Sąd przyjął, że w tym zakresie brak formalny skargi nie został przez profesjonalnego pełnomocnika uzupełniony w sposób prawidłowy.

Dlatego też Sąd Wojewódzki odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. zarzucając mu naruszenie:

1. art. 49 § 1 w zw. z art. 37 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w wezwaniu pełnomocnika skarżących do przedłożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu, a następnie odrzuceniu skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym przez Sąd terminie, podczas gdy w świetle poglądów judykatury przedmiotowe wezwanie było bezpodstawne bowiem ww. braki formalne w ogóle nie występowały;

2. art. 49 § 1 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w odrzuceniu skargi, po wezwaniu pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi, pomimo nieistnienia okoliczności uniemożliwiających nadanie prawidłowego biegu skardze.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wezwanie pełnomocnika skarżących do przedłożenia odpisu pełnomocnictwa poświadczonego za zgodność z oryginałem było bezzasadne w świetle orzecznictwa. Ponadto wskazano, że jeżeli znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo pozwala sądowi ustalić, że pełnomocnik został umocowany przez stronę do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi, to zbędne jest wzywanie pełnomocnika do złożenia nowego pełnomocnictwa (postanowienie NSA z 27 lipca 2010 r. II FZ 331/10, postanowienie NSA z 17 stycznia 2011 r. II FSK 1824/10).

Zdaniem skarżących niezasadne było również wezwanie do złożenia odpisów skargi (postanowienie NSA z 25 czerwca 2008 r. II FSK 658/07).

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom zawartym w zażaleniu Sąd Wojewódzki zasadnie odrzucił skargę, skoro jej braki formalne nie zostały usunięte w terminie siedmiodniowym. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo wskazał na obowiązek złożenia odpisów skargi i pełnomocnictwa, wynikający z przepisów art. 46 § 3 oraz art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 p.p.s.a.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 13/13 niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących pismem z dnia 18 maja 2018 r. został prawidłowo wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 6 odpisów skargi oraz złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do występowania w imieniu skarżących. W zakreślonym terminie do wykonania wezwania nie wykonano nałożonego obowiązku, mimo, że treść wezwania była sformułowana w sposób jasny i czytelny, w szczególności wskazano jakiej czynności procesowej należy dokonać, w jakim terminie oraz jakie są skutki prawne jej niewykonania.

Podkreślić również trzeba, że stosownie do treści art. 46 § 3 p.p.s.a., w jego brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., do pisma składanego do sądu należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie natomiast z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Właściwe zastosowanie powyższych przepisów daje sądowi administracyjnemu pewność, że pełnomocnik jest rzeczywiście upoważniony do dokonania konkretnej czynności, a także stanowi gwarancję dla strony, że będzie należycie reprezentowana w toczącym się postępowaniu. Wprowadzona ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) zmiana brzmienia art. 46 § 3 p.p.s.a. miała na celu usunąć wątpliwości co do skutków pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, które złożone zostało wyłącznie do akt administracyjnych. Zgodnie bowiem z zasadą wolnego wyboru działania przed sądem administracyjnym (art. 34 p.p.s.a.) to do strony postępowania należy decyzja odnośnie tego, czy przed sądem administracyjnym będzie występowała osobiście, czy też będzie reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego. W aktualnym stanie prawnym utrwalone jest stanowisko judykatury, że przepisy p.p.s.a. nie nakładają na sąd administracyjny obowiązku badania w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, czy dokument pełnomocnictwa został złożony do akt administracyjnych, ani też skuteczności złożonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa (por. wyrok NSA z 17.05.2016, sygn. akt II OSK 2587/14, Lex nr 2083553). Dlatego też powołane w zażaleniu orzecznictwo sądów administracyjnych odnosi się do wcześniejszego stanu prawnego (obowiązującego do dnia 15 sierpnia 2015 r.) i nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie.

Zauważyć ponadto należy, że zasadniczą przyczyną odrzucenia skargi było uzupełnienie jej braków po terminie. Natomiast zarzuty zażalenia nie odnoszą się do tej kwestii. Brak właściwych działań ze strony pełnomocnika skarżącej, a w konsekwencji nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W takim stanie sprawy drugorzędne znaczenie miała kwestia nieprawidłowego poświadczenia kserokopii pełnomocnictwa, na którym pełnomocnik nie złożył swojego podpisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.