Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1780813

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 21 maja 2015 r.
II OZ 468/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 179/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 179/15 odmówił I. B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia (...) lutego 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) października 2014 r., nakazującej skarżącej rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o wymiarach zewnętrznych ok. 3 m x 15,07 m i wysokości 2,30 m, pełniącego funkcję kojca dla psów.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że kojce przeznaczone są do pobytu psów w warunkach zapewniających im godziwe warunki bytowe. Kojce sprawiają także, że zapewnione są warunki bezpieczeństwa dla osób postronnych. Rozbiórka kojców spowoduje znaczące pogorszenie tak warunków bytowych psów, jak również warunków higieniczno-sanitarnych na posesji. Skarżąca wyjaśniła, że nie ma żadnej możliwości przeniesienia psów w inne miejsce, albowiem miejscem zapewniającym warunki takie same lub podobne nie dysponuje. Rozebranie kojców spowoduje trudne do odwrócenia skutki wynikające z braku możliwości zapewnienia psom warunków bytowych. Spowoduje to także znaczną szkodę dla skarżącej, albowiem w takiej sytuacji nie będzie mogła ona wykluczyć konieczności likwidacji hodowli.

Zdaniem Sądu, skarżąca nie podała wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczność poniesienia kosztów wykonania rozbiórki jest oczywistą konsekwencją decyzji nakazującej rozbiórkę. Skarżąca nie wykazała, jaka konkretnie szkoda oraz jakich rozmiarów, powstanie w jej majątku w wyniku rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Skarżąca nie wykazała też, aby koszty rozbiórki i ewentualnego ponownego usytuowania obiektu pełniącego funkcję kojca dla psów były na tyle wysokie, aby można było twierdzić, że wykonanie decyzji może powodować powstanie znacznej szkody w majątku skarżącej.

Sąd wskazał, że przedmiotowy obiekt nie posiada skomplikowanej konstrukcji, a zatem koszty jego rozbiórki nie zaliczają się do wysokich. Nieskomplikowana konstrukcja kojców oznacza dodatkowo, że skutki ich rozebrania nie będą trudne do odwrócenia, albowiem ponowne posadowienie kojców na działce skarżącej nie będzie wymagało znaczących nakładów sił.

W ocenie Sądu, nie można uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie z tego powodu, że z obowiązkiem wykonania rozbiórki kojców - jak podaje skarżąca, wiąże się konieczność zapewnienia w innym miejscu warunków bytowania dla przebywających w kojcach psów. Sąd wyjaśnił, że ewentualne trudności związane z rozbiórką kojców, a polegające na konieczności zapewnienia innego miejsca bytowania dla psów, nie stanowią bezpośredniego następstwa wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie I. B. ponowiła argumentację przedstawioną we wniosku. Nadto podniosła, że sam fakt, iż kojce nie posiadają skomplikowanej konstrukcji nie świadczy o tym, iż szkoda nie jest znaczna. Wskazała, że wybudowanie kojców wiąże się z wydatkami rzędu 10 000 zł.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów wnoszącego skargę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały w niniejszej sprawie spełnione. W sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że zaskarżona decyzja dotyczy obowiązku wykonania rozbiórki obiektu, który ze względu na swe cechy jest istotnym elementem prowadzonej przez skarżącą działalności polegającej na hodowli zwierząt. Wykonanie zatem zaskarżonej decyzji byłoby równoznaczne z poniesieniem przez skarżącą znacznej szkody (konieczność poniesienia nakładów tak na rozbiórkę, jak i reorganizację prowadzonej działalności związanej z hodowlą psów oraz na ewentualne odtworzenie obiektu), co uzasadnia wstrzymanie wykonania tego aktu. Nie można również pominąć, że nakaz rozbiórki, ze swojej istoty, wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Tak też mogłoby być w przypadku wykonania przez stronę zaskarżonego aktu, tj. rozbiórki wskazanego obiektu.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji niezasadnie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 § 1 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.